Vandaag is het alweer de tweede zondag van de advent. Wie zo’n mooie adventskrans in huis heeft kan de tweede kaars laten branden. De advent, een mooie tijd van het jaar. Een tijd van gezelligheid, van kaarsjes, de kerstboom, kerstliedjes en een kop warme chocolademelk met slagroom dat extra lekker is bij de kou buiten. Dit zijn de uiterlijke dingen, maar daarachter schuilt nog veel meer. Vier weken lang kunnen we ons extra richten op de komst van de Heer. Je kunt zeggen: maar die is toch al geweest? Ja, geboren is hij zeker al, maar voor ons is het goed om daar telkens bij stil te staan, er bij stil te staan dat ons een redder is geboren. Maar niet alleen staan we stil bij Zijn geboorte, we staan ook stil bij Zijn wederkomst, waar we op wachten. Vorige week werd in het evangelie gelezen: “Weest op uw hoede, weest waakzaam; want gij weet niet wanneer het ogenblik daar is” en “Als hij onverwachts komt laat hij u dan niet slapend vinden.” Duidelijke woorden van onze Heer. Deze week herhaalt de apostel Petrus dat nog een keer: “maar de dag des Heren zal komen als een dief”. Waar ik even bij stil wil staan vandaag is of wij eigenlijk wel klaar zijn voor de dag van wederkomst, of wij eigenlijk niet liggen te slapen. Ik zal mijn eigen leven als voorbeeld nemen. Voor zolang ik me kan heugen wil ik al arts worden, en steeds kom ik een stapje dichter bij dat doel, bij mijn droom. Steeds ben ik bezig met aan de toekomst te denken. Soms zeg ik tegen mezelf: “als ik eenmaal arts ben en ga verdienen zullen dingen makkelijker gaan, dan kan ik dingen doen voor anderen, dan kan ik goede doelen steunen, dan kan ik m’n steentje bijdragen”. Op zulke momenten vergeet ik dat dat eigenlijk maar een stomme redenatie is, het hier en nu vergetend. Ik zal niet zeggen dat er iets mis is met kijken naar de toekomst, met streven naar het bereiken van je droom, absoluut niet. Maar we moeten niet vergeten dat we ook nu een verantwoordelijkheid hebben. Mocht ik vandaag of morgen op een of andere manier om het leven komen, dan kan ik me tegenover Hem moeilijk verantwoorden met: “ja, als U me nou een paar jaar extra had gegeven dat had ik dingen kunnen doen, maar nu had ik die mogelijkheid niet”. Maar wat kunnen we dan nu wel doen, ondanks een laag inkomen of andere dingen. Persoonlijk denk ik niet dat het gaat om kwantiteit, om grote bakken met geld, maar om het idee, om een goed hart. Geloof zonder daden is immers niks waard. Daden, hoe klein ook, kunnen uiting zijn van het geloof, kunnen de wereld een klein beetje mooier maken. Laten we deze tijd van bezinning gebruiken om te zien waar we zelf staan, wat we doen en kunnen doen om Zijn liefde te uiten, wat we kunnen doen voor onze medemens.
