Bloed is leven

Nee, ik heb het nu niet over vampiers. Ik heb het over bloed doneren, bloed waar een ander beter van kan worden. In mijn vriendengroep lijkt het alsof ik een van de weinigen ben die donor is, en dat is zonde, want met elke donatie kan een patiënt geholpen worden, een patiënt die zonder mensen die belangeloos een deel van hun bloed afstaan mogelijk niet eens overleven. Dan heb ik het niet alleen over oudere patiënten, maar over alle leeftijdsgroepen met uiteenlopende aandoeningen.

Maar waarom doneer ik dan en waarom zijn er zoveel mensen die het niet doen? Ik vraag het me serieus af, want voor mannen is het maximaal vijf keer per jaar, voor vrouwen drie. Vijf keer per jaar een uurtje, dat zou toch niet te veel gevraagd moeten zijn? Een paar uurtjes van je tijd, een paar uurtjes op jaarbasis, om een medemens te helpen. Tijd die je anders mogelijk doelloos op de bank of achter de computer doorbrengt. Dan lijkt een donatie me toch een betere tijdsbesteding.

Ja, maar ik ben bang voor naalden? So what? Tenzij je een regelrechte paniekaanval krijgt is dit een slap excuus. Niemand vind het leuk om naalden in zich te krijgen (tenzij je van pijn houdt natuurlijk), ook patiënten niet, maar die hebben geen keus. Maar wat is een prikje als je er iemand mee kan helpen? Echt, probeer het eens, het valt reuze mee.

Naast dat je mensen hiermee vrij eenvoudig kan helpen, is er een bijkomend voordeel. Voordat je mag doneren krijg je namelijk een gezondheidscheck, en elke keer dat je komt doneren volgt er een kleine controle. Mooi meegenomen toch? En elke paar donaties kan je een leuk geschenkje uitkiezen uit dank, zoals dit lieve pelikaantje:

Al aan het overwegen om donor te worden? Mooi! Wat je dan moet doen is naar de website van sanguin gaan: www.sanguin.nl. Hier vind je informatie over hoe aan te melden, of je mag doneren en waar je kunt doneren.

Lieve mensen, doneer alstublieft. Bloed is van levensbelang. Een van de mensen die ermee geholpen was, is mijn oudste broertje, die vier jaar geleden meerdere zakken bloed nodig had omdat hij van binnenuit aan het bloeden was. Onder andere danzij de mensen die een beetje van hun tijd vrij maakten om belangeloos hun bloed af te staan is hij er nu nog. En zo zijn er nog vele verhalen van mensen die kunnen leven dankzij bloeddonoren.

Lees het hele bericht »

Paulus over man en vrouw

Broeders en zusters,
Weest elkander onderdanig uit ontzag voor Christus. Vrouwen, weest onderdanig aan uw man als aan de Heer. Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de Kerk. Hij is ook de Verlosser van zijn Lichaam; maar zoals de Kerk onderdanig is aan Christus, zo moet ook de vrouw haar man in alles onderdanig zijn. Mannen, hebt uw vrouw lief zoals Christus de Kerk heeft liefgehad: Hij heeft zich voor haar overgeleverd om haar te heiligen, haar reinigend door het waterbad met het woord. Hij heeft de Kerk tot zich gevoerd als een heerlijke bruid, zonder vlek of rimpel of fout, heilig en onbesmet. Zo moeten ook de mannen hun vrouwen liefhebben zoals ze hun eigen lichaam liefhebben. Wie zijn vrouw bemint, bemint zichzelf. Niemand heeft ooit zijn eigen vlees gehaat; integendeel, hij voedt en koestert het. En zo doet Christus met de Kerk omdat wij ledematen zijn van zijn Lichaam. ‘Daarom zal de man vader en moeder verlaten om zich te hechten aan zijn vrouw en die twee zullen één vlees zijn.’ Dit geheim heeft een diepe zin. Ik voor mij betrek het op Christus en de Kerk.

Een stuk tekst waardoor bij vele zogenaamde feministen de haren recht overeind gaan staan. Zelf heb ik eigenlijk nooit veel moeite gehad met deze tekst, waarschijnlijk omdat er ik simpelweg niet veel aandacht aan besteedde. Ondertussen heb ik het een paar keren gelezen, en elke keer vind ik de inhoud mooier worden. Kort een aantal gedachten (die uiteraard nog uitgebreid kunnen worden):

Allereerst wordt gezegd dat vrouwen in alles onderdanig moeten zijn aan hun man. Dit betekent echter niet dat ze op alles ja en Amen moeten zeggen. Aan Christus zijn wij onderdanig, maar dat doen we niet zonder overtuiging dat het goed is, niet zonder nagedacht te hebben. Toch accepteren we soms dingen die we moeilijk vinden en die naar ons gevoel tegen ons gevoel in gaan. Wanneer ik aan het bidden ben, wanneer ik in de Mis zit, wanneer ik op m’n knieeën ga om Hem te ontvangen, en hopelijk ook steeds meer in mijn dagelijks leven, op zulke momenten geef ik me over aan Hem, volg ik Zijn wil. Onderdanig dus. Op zo’n manier zou een vrouw dat ook aan haar man moeten zijn.
Echter, daar zit van de kant van de man wel een voorwaarde aan. Van hem wordt verwacht dat hij zijn vrouw liefheeft. En wel op zo’n manier als Christus voor ons gedaan heeft. En wat heeft hij gedaan? Juist, alles voor ons gegeven, gestorven aan het kruis voor ons. Zo wilde Hij ons heiligen, ons zuiveren. Op zo’n manier zou een man ook zijn vrouw moeten liefhebben: haar verheffen, zorgen dat zij zuiver blijft, en dus ook dienbaar. Dit wil dus geenszins zeggen dat de man zijn vrouw moet onderwerpen, dat hij met haar kan doen wat hij wil. Paulus schrijft al: niemand haat immers zijn eigen vlees. Als man ga je toch ook gezelf niet slaan? Dwing je jezelf toch ook niet om afschuwelijke dingen te doen? Nee, mannen moeten hun vrouwen liefhebben, hun vrouwen eren.

En wanneer dit het geval is, wanneer de man voor zijn vrouw zorgt en haar liefheeft, dan kan de vrouw onderdanig zijn, omdat ze er op kan vertrouwen dat haar man het beste met haar voor heeft, omdat ze er op kan vertrouwen dat Christus hen steunt.

Een perfect plaatje: man en vrouw in de liefde van Christus. Recht doend aan de eigenschappen van beiden, recht doend aan de natuurlijke schepping.

Lees het hele bericht »

Links of rechts, progressief of conservatief, orthodox of modern

Wie een beetje de nieuwsberichten over de katholieke kerk volgt en enige blogs leest en af en toe wat google gebruikt, zal waarschijnlijk door hebben dat er binnen de Rooms-Katholieke Kerk nogal wat spanningen zijn. 

Voordat ik verder ga, zal ik een beschrijving geven van mezelf. Eentje die volgens mij voor veel mensen geldt met wie ik om ga:
Te conservatief voor progressieven, te progressief voor conservatieven.

Binnen de kerk lijken er twee uitersten te zijn: degenen die menen dat na het Tweede Vaticaans Concilie een nieuwe kerk is ontstaan, en de bijna 2000-jaar oude traditie (inclusief de pre-conciliaire Mis) iets slechts is. Aan het andere uiteinde staan mensen die het menen dat men vanaf eind jaren zestig volledig doorgeslagen is en het Concilie verkeerd geïnterpreteerd heeft en die de nieuwe Mis als een intrinsiek kwaad zien.

Met geen van beide groepen heb ik iets, beiden hebben het naar mijn idee gewoon fout. Ze noemen zichzelf Rooms-Katholiek, maar gaan vervolgens voorbij aan de leer van de Kerk en zijn zelfs willens en wetens bezig om de eenheid die vele mensen nastreven af te breken. Ik zal niet gaan beweren dat de Kerk in Nederland er goed aan toe is, maar beetje bij beetje lijkt de schade die aangericht is in de jaren na het Concilie weer wat te herstellen, maar er is nog een lange, lange weg te gaan.

Gewoon één Roomsch-Katholieke Kerk, samen één in de verscheidenheid die mogelijk is.

Lees het hele bericht »