Thuis in de Wereldkerk

Weekendje Den Haag, gewoon even er tussenuit met mijn vriend. Het was nog even de vraag of we op zondagochtend ergens in de buurt naar de Mis zouden gaan, of dat we op de terugweg in Utrecht een tussenstop zouden maken voor de traditionele Mis. Uiteindelijk werd het de Jacobuskerk in Den Haag. Mooie kerk, was er al een keer eerder geweest. Ook had ik de kerk al vaker op televisie gezien bij de wekelijkse Eucharistieviering.

Het was een gezongen latijnse Mis, mooi, ingetogen. Het was een paar honderd kilometer bij mij vandaag, in een plaats die ik amper ken, in een kerk waar ik normaal nooit kom, met mensen die ik niet ken, een priester die voor mij onbekend is…en toch was het thuis. De gebeden, de gezangen, gebaren, houdingen, geuren..het was een thuiskomen.

En dat is het mooie van de Katholieke Kerk. Waar je ook ter wereld bent, de Mis is verbindend, universeel. Ja, er zitten culturele verschillen – zo zou het voor mij in Afrika waarschijnlijk even wennen zijn – maar de kern, de opbouw, de betekenis, is hetzelfde. Mits men zich onthoudt van do-it-yourself liturgie. Op parochieniveau zit helaas niet altijd een duidelijke binding, maar ook dat heb je deels zelf in de hand. Maar je bent altijd onderdeel van een Kerk die verder gaat, die verspreid is over de hele wereld. Die hetzelfde geloof belijdt, dezelfde symbolen en gebruiken heeft, dezelfde leer en hetzelfde gezag hebben. Thuis..waar ook ter wereld.

Lees het hele bericht »

Zonde? Nah, daar doen we niet meer aan.

Zaterdagmiddag vier uur, Loes komt de kerk binnen. Ze gaat zitten in de achterste bank, vlak bij het biechthokje. Die is nog donker, dus de pastoor zal nog wel even bezig zijn met wat anders. Ze kijkt om zich heen: afgezien van een koster die rondloopt om dingen klaar te zetten voor de Mis van vijf uur, is de kerk leeg. Na een paar minuten loopt de pastoor de kerk in, ziet Loes zitten, en loopt door naar de biechtstoel.

Zondagochtend elf uur, de hoogmis begint. De kerk zit aardig vol, met mensen van allerlei slag en leeftijden. Blij dat ze weer te communie kan stapt ze de rij in. Toch snapt ze het niet. Al die mensen die week na week te communie gaan, en hoeveel mensen de dag ervoor voor de biecht waren. Zijn ze dan echt allemaal doordeweeks gegaan? Of bij een andere priester? Ze probeert er niet te veel aan te denken, niet haar zaak, het is niet aan haar om te oordelen.

Een paar weken later spreekt ze met haar familie. Waarom ze nou niet gaat samenwonen. Dat is toch heel normaal? Vroeger moest je trouwen, nu hoefde dat niet meer. Loes krabt achter haar oren: maar er is toch niks veranderd aan wat samenwonen en trouwen is? Is het dan niet slecht meer om te gaan samenwonen?

Nee, de leer van de Kerk is niet veranderd. De handelingen op zich zijn niet veranderd. Wat goed en fout is, is niet veranderd. Maar de mensen zijn gaan denken dat het mag, dat het goed is. Dat was namelijk modern, meegaan met je tijd, iedereen deed het, dus waarom zou dat fout zijn? Daarnaast, werd er niet vertelt dat het toch allemaal maar gaat om lief zijn voor elkaar? Dat je goed bent zoals je bent?

Opeens zijn mensen allemaal goed geworden, verkeerde dingen worden niet meer gedaan. Met een knip van de vinger stelt God ineens geen eisen meer aan de mensen, maar mag je doen en laten wat je wilt, zelfs Hem bespotten en elk gebod dat ooit gold met voeten treden. En daar vervolgens ook nog om lachen. Waarom zou je nog doen alsof je zondigt, terwijl zondigen niet meer bestaat? Je maakt je eigen regels wel, en laten die nou toevallig zijn wat je zelf prettig vindt.

Zondigen, een vies woord. Dus stoppen we het maar weg, doen we alsof het niet bestaat. En als je al iets fout doet hoef je ook geen vergeving te vragen, God weet het toch allang. Maar wanneer ik iets steel, wil het toch niet zeggen dat het goed is op het moment dat iedereen het doet?

Lees het hele bericht »