7 Quick Takes Friday (20)

1. De KNO-arts heeft mijn oor weer goed bevonden. Hij irriteert soms nog wel, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Nu hopen dat de volgende ontsteking lang op zich laat wachten.

2. Dinsdag was “The other Boleyn girl” op tv. Een film over de tweede vrouw van Henry VIII. Het blijft me verbazen dat er een nieuwe kerk opgericht werd doordat een koning zijn seksuele driften niet onder controle had, terwijl diezelfde kerk vervolgens natuurlijk wel weer gewoon een strikte seksuele moraal hanteert (ik zie het volk het nou niet bepaald goedkeuren als een van de heren kroonprinsen vreemd zou gaan, laat staan wat de koningin als hoofd van die kerk er van zou vinden).

3. De vorige blogpost stond in het teken van de zoektocht naar een katholieke kerk in Harrogate. De avond van de daaropvolgende dag ben ik een stukje gaan lopen naar de andere katholieke kerk in Harrogate, meer noordelijker. Heb daar helaas niet binnen kunnen kijken. Wel trof ik onderstaand bericht aan bij de ingang:

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

4. Inmiddels is ook de proefsessie voor kapsel en visagie geweest. Ze voelde echt heel mooi aan wat ik graag wil. Voelde me helemaal mooi. Het was alleen wel grappig: mijn haar is blijkbaar zodanig zwaar dat met de gewone lak en kruldingen een groot deel van de krullen al na een kwartier ofzo uitgezakt was of begon uit te zakken. Dat vraagt om wat zwaarder geschut voor de dag zelf.

5. Afgelopen zondag ontvingen vele jongens en meisjes voor het eerste de Heilige Communie. Een mooi moment voor deze kinderen, voor het eerste Onze Lieve Heer mogen ontvangen. De meeste kinderen zien er hier erg mooi uit, met ook kleine bruidjes, dat is op sommige plaatsen wel eens anders. Alleen de herrie die er rond en ook tijdens de Mis is op deze dagen..ik zal maar zeggen dat slechthorend zijn soms een zegening is.

6. Deze week was er wel een stel zogenaamde feministen die het nodig vonden een ander schandelijk te beledigen omdat diegene een andere mening er op na houdt. Want ja, als iemand het niet met je eens is, ga je als een hoer onware leuzen lopen uiten en iemand met wijwater besprenkelen. Dat dwingt respect af namelijk en maakt je tot serieuze gesprekspartner. Maar dan niet. Gelukkig zijn er mensen als de beste monseigneur in kwestie die bijzonder mooi en respectvol reageren op zulke laster. Lees voorts ook: http://www.antondewit.nl/de-ludieke-leonard/

7. Vandaag wat meer tijd om te koken. Samen met een wat herstellende eetlust was dat een mooie gelegenheid net even wat specialers te maken:

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet
Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Lees het hele bericht »

Medische twijfels in een ethische discussie: de Duitse bisschoppen en de Morning-After pill

De afgelopen dagen is er veel te doen geweest over de Duitse bisschoppen die de morning-after pill hebben goedgekeurd in geval van verkrachting. Dit omdat er pillen zouden bestaan die alleen de bevruchting tegengaan en niet de innesteling van de bevruchte eicel tegengaan. Gezien de omstandigheden zou dat moreel gezien acceptabel zijn, aldus de bischoppen.

Ethisch gezien kan ik me dit standpunt goed indenken en denk ik ook achter staan, gezien de heftige gebeurtenis die een verkrachting is. Als het inderdaad technisch mogelijk is. En daar heb ik zo mijn twijfels bij. Ik ben geen gynaecoloog, dus ik kan het mis hebben, maar voor zover ik weet heeft de morning-after pill de dubbele werking van zowel het verkleinen van de kans op bevruchting als het voorkomen van innesteling van de bevruchte eicel. Ik ben erg benieuwd hoe de pil werkt die alleen de bevruchting voorkomt zonder andere effecten.

Een ander geluid komt van de USCCB (United States Conference of Catholic Bishops) waar iemand mij op wees. Die stelt dat het geoorloofd is een pil te gebruiken met dubbele werking, zolang is vastgesteld dat er geen bevruchting opgetreden is. Dat is op zich een hele mooie en volgens mij ook ethisch te verantwoorden methode. Technisch gezien is het volgens mij echter wat lastiger. Bij het vaststellen van een zwangerschap wordt over het algemeen gekeken naar de waarde van het hormoon hCG. Dit is een hormoon dat vrijkomt zodra een bevruchte eicel zich nestelt in de baarmoeder. Op z’n vroegst is dit een week na de bevruchting. Aangezien de morning-after pill genomen moet worden binnen drie dagen na de bevruchting, is het standpunt van de USCCB weliswaar heel mooi, maar vooral (nog) theoretisch.

Al met al blijf ik dus sceptisch, hoewel het ditmaal meer ligt op medisch dan op ethisch vlak. Mocht ik recente medische ontwikkelingen hierin gemist hebben, dan word ik graag bijgepraat in deze. De volgende link is denk ik ook eentje waard om te lezen: http://www.ewtnnews.com/catholic-news/World.php?id=7088

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (12)

1. Afgelopen week en aankomende weken is het een beetje druk in het leven van Ingrid: deadlines van onderzoeksvoorstel en subsidieaanvraag voor het onderzoek, cursus om voor te bereiden en dan de bruiloft nog. Vandaar dat er even wat weinig van mij verschijnt. Maar ik ga mijn best doen om een dezer dagen weer een gewone blogpost neer te zetten.

2. Vorige week vrijdag ben ik zoals gezegd naar de musical Annie geweest samen met een goede vriendin. Venna van den Bosch speelde die avond Annie. Ze is pas elf jaar oud, maar heeft al zo’n ongelooflijke stem: 

3. Op de terugweg vanuit Brabant afgelopen weekend wou ik nog even de vespers bidden. Toen ik aan het Magnificat in het Nederlands wou beginnen, kwam er van naast mij ineens een opmerking: doe maar in het Latijn, die ken ik beter. Heerlijk.

4. Afgelopen zaterdag groot deel van de kerkelijke huwelijksformulieren getekend. Veel in te vullen en achter een paar dingen moe(s)ten we nog aan. Het begint wel erg spannend te worden nu. Nog drie maanden..precies.

5. Het nadeel van nu ’s avonds dingen moeten doen is dat je in tegenstelling tot in je studententijd niet tot in de late uurtjes door kunt gaan omdat je de volgende ochtend weer helder en fit moet zijn om verantwoordelijke patiëntenzorg te leveren.

6. Een koning in plaats van een koningin levert soms grote problemen op. Gelukkig weet André van Duin raad: 

7. Gisteren had ik een co-assistent met me mee lopen. Dit is nog erg wennen, omdat ik voor mijn gevoel weinig kan bieden. Tegelijkertijd merkte ik toen zij de opname deed dat ik stiekem best gegroeid ben in het vak en dus wel degelijk iets over kan brengen. Het enige lastige was dat ik nauwelijks aan m’n eigen administratie toegekomen ben.

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (11)

1. Het schijnt traditie te zijn om op de vooravond van de vastentijd pannenkoeken te eten. Aangezien ik een voorlichtingsavond op het werk, had ik tussen de middag al warm gegeten en was ik er niet meer van uit gegaan nog pannenkoeken te kunnen eten. Bij thuiskomst lagen er echter twee pannenkoeken op me te wachten, door mijn lief gemaakt. Hebben me extra lekker gesmaakt.

2. Mijn supervisor was een weekje ziek en de afdeling was niet al te druk. Bij terugkomst had hij daarom een brief of 14 te corrigeren. Oeps. Artsenvak, gotta love it.

3. Het askruisje dat ik op Aswoensdag ontvang had deze keer daadwerkelijk de vorm van een kruis.

4. Onderstaand filmpje laat de reactie van onze plebaan zien op het bericht van het aftreden van de Paus in een algemene berichtgeving van RTV Noord die eens niet zo negatief was als die van de vele andere media in Nederland.

5. Kikkererwten matchen niet echt met de combinatie van paprika, courgette, ei en kaas, heb ik afgelopen woensdag ontdekt toen ik een beetje snel het eten klaar moest maken. Wel me enkele van deze ingrediënten afzonderlijk, zoals bij courgette in combinatie met tomaat voor een lekkere pastasaus.

6. Liturgische misbruiken zijn stom. Het zorgt niet alleen voor irritatie en verdriet, maar het kost ook nog eens meer energie: moeten kijken waar je de betreffende zondag naar de Mis kunt gaan, en dan maar hopen (en bidden) dat het daar mee valt, om mogelijk alleen maar teleurgesteld te worden. Serieus priesters (en andere leden van pastorale teams), blijf een van de liturgie af en doe het zoals het hoort.

7. Vanavond ga ik met een goede vriendin naar de musical Annie. In het Nederlands. Ik ben benieuwd. Ga niet vaak naar musicals en kan me erg irriteren aan Nederlandse versies van de originele teksten, maar ik laat me graag verrassen. Het zal in ieder geval een leuke avond worden.

Lees het hele bericht »

Dag lieve papa Benedetto

Compleet sprakeloos en verdrietig. Dat was mijn eerste reactie nadat ik vanmiddag het nieuws van het aftreden van de paus hoorde. Tevens is het nog steeds de toestand waar ik in verkeer.

Een besluit dat ik heel goed kan begrijpen, maar toch nog erg moeilijk te vatten is. Hoewel ik als baby katholiek gedoopt ben, is paus Benedictus eigenlijk mijn eerste echte paus die ik meemaakte. Hij is iemand geworden die me dierbaar is en een voorbeeld. Nederig en trouw aan het geloof, en met veel liefde. Ik zal hem missen als paus. En ondanks dat hij het niet kan lezen toch een heel erg: Dank u Heilige Vader. Hopelijk mag hij de rest van zijn aardse jaren doorbrengen in rust en omringd door de liefde van God, welke hij hopelijk na dit aardse leven in de hemel mag aanschouwen.

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (10)

1. Afgelopen zaterdag heerlijke en iets ongebruikelijkere maaltijd klaargemaakt. Had voor Kerst vier ovenpannetjes gekregen en wou die graag eens uitproberen. Zo gezegd zo gedaan. Op de onscherpe foto hieronder een indruk. Voor wie nieuwsgierig is wat er op het menu stond: champignons op verschillende manier klaargemaakt (oa met Gorgonzola), in kerrie gemarineerde tofu en sperziebonen, gebakken aardappeltjes, aardappelpuree, couscous met wat rozemarijn erdoor en gebakken zelf gemarineerde tofu (marineer meestal zelf). Eerste keer dat ik dit zo maakte, en niet ongeslaagd. Zeker voor herhaling vatbaar.

2. Onder het moto van: “leuker kunnen we het niet maken, wel drukker” heb ik de studiestof doorgekregen voor mijn cursus epidemiologie en statistiek in maart. Ik geloof dat ik bijna een week vrij moet nemen om dat goed door te nemen en de huiswerkopdracht te maken, aangezien ik niet zo’n held ben in a. artikelen lezen en b. literatuuronderzoek.

3. Vanaf deze week is het weer een beetje licht op de heenreis naar mijn werk. Zo mooi en fijn om weer in licht te rijden in de ochtend.

4. Deze middag bij wijze van onderwijs de film ‘hasta la vista’ gezien. Vooraf was ik bang dat het allemaal over seks zou gaan en meer details en bloot dan ik zou willen, maar het viel erg mee en was mijn inziens een relatief klein deel van de film. De belangrijkste boodschap was denk ik nog wel dat ieder mens waardevol is op zijn of haar eigen manier, en je niet neer moet kijken op mensen die anders zijn dan jij.

5. M’n lief kwam met een lekker vegetarisch gerecht, ook prima geschikt voor de vrijdag: zuurkool mengen met vega”gehakt”, aardappelpuree erbovenop en dan een flinke laag geraspte kaas daar weer bovenop. Even in de oven tot de kaas lekker gesmolten is en smullen maar.

6. Aankomend weekend is het carnaval. Ik geloof dat er in het noorden niet zo veel aan gedaan wordt, en als er wel wat aan gedaan wordt is het een slap aftreksel van wat er in het zuiden van het land gebeurt (al ben ik blij dat we hier geen carnavalsmissen hebben). Toch is het denk ik goed om er bij stil te staan dat het het laatste weekend voor de vastentijd is.

7. Nu we toch met de vastentijd bezig zijn is onderstaand een mooi artikel van Pastoor Penne over het askruisje dat gelovigen kunnen halen op Aswoensdag. Link: http://www.katholiekgezin.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=2432&Itemid=1

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (8)

1. Gisteren tegen het einde van mijn werkdag kreeg ik een telefoontje van mijn vader. Normaal belt hij nooit onder werktijd, dus dat ik snel terug moest bellen was duidelijk. Bleek dat mijn moeder met de ambulance naar het ziekenhuis was gebracht vanwege een ernstige allergische reactie (volgens zodanig dat er van een anafylactische shock gesproken kon worden). Gelukkig heeft iedereen snel gehandeld, want ze mocht vanmiddag het ziekenhuis weer verlaten. Deo gratias.

2. Deze blog is een aanrader voor iedereen om te lezen. Een open, niet-veroordelend artikel over het waarom van pro-life, en de weg daar naartoe. Klik: http://www.lifesitenews.com/news/why-my-support-for-abortion-was-based-on-loveand-lies

3. Afgelopen weekend samen met collega’s een winterBBQ gehad. De avond was goed uitgezocht: ijskoud zonder neerslag, alleen wel aardig wat wind. Dat ijskoud was niet overdreven..ik heb ’s avonds in bed nog 1,5 uur nodig gehad voor mijn rug echt warm was (daar had ik dan wel twee winterdekken over elkaar voor nodig…). Maar het was echt erg geslaagd en zou het zo nog een keertje doen. De volgende keer alleen niet m’n tong keihard branden aan de nog bijna kokende warme chocolademelk. Oh, en bij een dergelijke lage temperatuur krijg je slush-cola’s enzo, dat was best grappig.

4. Sinds ik elke dag heen en weer over de snelweg ga naar mijn werk, kan ik me mateloos irriteren aan rijgedrag van anderen. Natuurlijk is mijn rijgedrag ook niet het meest voorbeeld, maar echt, sommige mensen. Iemand met 140 inhalen bijvoorbeeld terwijl de ander 120 rijdt, en dan vervolgens weer ervoor invoegen en dan 110 gaan rijden. Of de hele tijd 110 rijden en dan op het moment dat je ingehaald wordt ineens versnellen naar 140. Om nog maar niet te spreken van levensgevaarlijke toeren die mensen uithalen door bijvoorbeeld 160 te rijden en niet af te remmen ook al heeft iemand al ruim van te voren zijn knipperlicht uit om naar de linker baan te gaan. Rustig blijven is soms echt een kunst (niet betrokken raken bij een ongeluk soms een wonder).

5. Vandaag las ik bij de voorgeschiedenis in een patiëntenbrief de aandoening euroscepsis. Ik moest even twee keer kijken, maar had toen door dat dit een geniale fout van een typiste was die blijkbaar niet wist wat urosepsis is.

6. Afgelopen week was MKB-brandstof even in het nieuws, waarbij er een stroom van negatieve reacties kwam over deze reclame. Een schande, moest van de buis. Die ophef voor een reclame die gewoon saai en weinig aansprekend is, terwijl FBTO een feestje maakt van een relatie die stukloopt. Maar dat is natuurlijk helemaal top. Ofzo.

7. Broeder Hugo is weer eens goed op dreef met zijn laatste twee blogs. Iedereen hier die dat nog niet gedaan heeft dus even een harde schop de goede kant op: http://www.beslotentuin.nl/blog/

Lees het hele bericht »

Een stukje eigen verantwoordelijkheid – teveel gevraagd?

Wel of niet het eigen risico omhoog brengen, wel of niet de zorgpremie inkomensafhankelijk maken, zorgtoeslag al verrekenen met de zorgpremie of zo houden, vrije tandartstarieven, meer zorg van de tweede naar de eerste lijn, en zo kan je nog wel even doorgaan met de onderwerpen waar de politici met elkaar over in debat zijn, met name deze dagen. En met hen ook de rest van de bevolking.

In de aanloop naar de verkiezingen heb ik verscheidene partijprogramma’s doorgelezen en discussies gehoord, onder andere over bovengenoemde onderwerpen. Maar ondanks dat ik zelf in de zorg werkzaam ben, zou ik ook niet precies weten wat ik nou van alles moet vinden – hoewel ik wel zo mijn ideeën heb. Er zijn echter zaken die ik bijna dagelijks tegenkom maar nauwelijks terughoor in de discussies en verkiezingsprogramma’s maar die volgens mij er evenzogoed deel van uit zouden moeten maken.

Een voorbeeld ter illustratie: vanochtend tijdens een van de wekelijkse teambesprekingen werd een man met een en ander aan handletsel besproken. Hij is bij ons (de revalidatie) onder behandeling wat inhoudt dat er afspraken gemaakt worden voor therapieën, meestal een aantal keer per week, en dat deze therapie gemonitord wordt. De patiënt in kwestie zegt echter of af of komt gewoon niet opdagen, telefonisch contact opnemen heeft geen zin. Toch moeten we doorgaan met behandelen omdat je een behandelrelatie nou eenmaal niet zomaar mag stoppen, vooral niet daar het ook nog eens om aanzienlijk letsel gaat. Je kunt begrijpen dat dit best een aardige hoeveelheid geld kost (geplande uren die nu niet gebruikt worden, worden uitbetaald, besprekingen moeten uitgewerkt en verwerkt worden en telefoontjes gepleegd), zonder dat er vooruitgang geboekt wordt.

Een ander voorbeeld: geregeld heb ik op mijn spreekuur mensen die niet op komen dagen. Vaak staan deze mensen een aantal weken op de wachtlijst, waarbij het geregeld ook gaat om problematiek die vrij ingrijpend of hardnekkig is. Je zou denken dat ze dan wel zouden komen als het zo belangrijk is dat ze een doorverwijzing gevraagd hebben. Soms nemen mensen het fatsoen af te bellen, geregeld laten ze überhaupt niks van zich horen. Het gevolg? Niet alleen heb ik een (duur) uur dat ik ineens anders in moet vullen (wat op drukke dagen niet zo erg is, maar op rustige dagen vrij vervelend), ook moet de patiënt opnieuw ingepland worden (want ja, hij is nou eenmaal verwezen) wat dus een extra uur is. Daar bovenop wordt de wachtlijst die al lang is wat langer want in plaats van dat op de tweede tijd een nieuwe patiënt kan moet dezelfde patiënt die al eens ingepland is opnieuw ingepland worden.

En dan nog een laatste voorbeeld dat ik gisteren tegenkwam en geen uitzondering is: een patiënt die in therapie is, hulp wil, maar vervolgens zijn eigen ideeën heeft en zodoende de hulp van professionals niet aan wil nemen. Ik ben de laatste die zegt dat mensen geen eigen ideeën mogen hebben over wat goed en niet goed is, maar ga dan geen hulp vragen en dure therapieën en second opinions eisen waar je vervolgens toch van zegt dat ze niet kloppen.

De taak van de arts, van de zorgverleners, is om te zorgen voor de patiënt, te diagnosticeren en te behandelen. Dat is een grote verantwoordelijkheid, welke ze ook serieus moeten nemen en welke in principe ook toegankelijk moet zijn voor iedereen. De patiënt heeft mijn inziens echter ook een verantwoordelijkheid die best eens wat meer benadrukt mag worden: afspraken die staan nakomen of op tijd afbellen, als je toch geen hulp wilt deze niet vragen en daarnaast een stuk vertrouwen in en overgave aan de behandeling. Samen werken aan de gezondheid, met ieder een eigen verantwoordelijkheid.

Lees het hele bericht »

Over abortus, Kees van der Staaij en de publieke overreactie

“De kans op een zwangerschap na verkrachting is (relatief) klein” en “ook bij een zwangerschap na verkrachting geen abortus”. De inhoud van wat lijsttrekker Kees van der Staaij vandaag in een interview gezegd heeft. Nederland buitelt vervolgens over elkaar heen om met commentaar te komen. Tegen welke van de twee nou voornamelijk is me nog niet helemaal duidelijk, hoewel het zich vooral op de percentages lijkt te richten.

Om geen dingen uit mijn duim te zuigen ben ik eens in mijn studieboeken gaan duiken. De Merck Manual – het zelfverklaarde wereldwijd meest geraadpleegde medische naslagwerk, van groot gezag en betrouwbaarheid – stelt letterlijk: “In zeldzame gevallen raakt een vrouw zwanger.” Ook in de geupdate versie online staat dit zo letterlijk. Een bewering die nog verder gaat dan wat dhr. Van der Staaij gezegd heeft. In de media heeft men het op onderzoeken die 0,6 tot 7 % laten zien, een variatie die in de medische wetenschappen niet ongebruikelijk is. Ook over of de kans nou groter of kleiner is dan bij vrijwillige seks zijn de meningen en onderzoeken verdeeld vertelt mij een korte blik in de literatuur, en zullen dat waarschijnlijk ook blijven. Men vertrouwt elkaar wanneer het op onderzoek van ethisch beladen kwesties aankomt over het algemeen toch niet, en onderzoeken die niet helemaal in je eigen straatje passen worden afgedaan als onbetrouwbaar (“het is weer iets van die christenen” hoor je wel eens, net als vandaag van een door de NOS geraadpleegde arts-onderzoeker).

Maar geen van deze dingen is eigenlijk het echte probleem. Een probleem blijft een probleem ook al komt het meer of minder voor. Waar het echte probleem ligt, en een van de bekritiseerde uitspraken is van dhr. Van der Staaij, is dat hij zegt dat abortus ook na een verkrachting geen oplossing is. Het is misschien een beetje als dit: Nadat zijn buurman zijn huis in de brand gestoken heeft, zit alleenstaande vader met een jong zoontje zonder dak boven zijn hoofd. Omdat hij niet meer naast zijn brandstichtende buurman wil wonen besluit hij te verhuizen. Daar zijn zoontje nog klein is en het niet handig is hem mee te nemen besluit hij hem achter te laten zonder te zorgen voor een plek voor de jongen. Zoontje helemaal over stuur natuurlijk en getraumatiseerd voor de rest van zijn leven. Vader gaat dus weg, maar wordt later opgepakt voor mishandeling (verwaarlozing) van zijn zoontje. Vervolgens moet hij de bak in voor wat hij gedaan heeft. Niet alleen zit hij met de emotionele en financiële gevolgen van wat de buurman gedaan heeft, hij laat een onschuldig ander persoon boeten en krijgt daarbij vervolgens zelf ook nog een lading ellende over zich heen.

De vergelijking loopt waarschijnlijk wat scheef, vooral qua zwaarte, omdat verkrachting mijns inziens een van de ergste dingen is die je een ander aan kan doen, een van de meest pijnlijke aanvallen op je menselijke waardigheid en integriteit. De vrouw is al slachtoffer, getekend voor het leven. Wanneer ze echter zwanger raakt en het kind laat doden omdat het nou eenmaal voorkomt uit de verkrachting en herinnering aan de dader is, laat je het kind boeten voor wat een ander gedaan heeft. Dat kind kan er niks aan doen dat hij verwekt is door iemand die zich als schoft gedroeg, maar zou desondanks in stukken geknipt of weggezogen mogen worden. Daarnaast kan je daarmee de vrouw nogmaals schaden, zowel lichamelijk als geestelijk (denk bijvoorbeeld aan een vergrote kans op borstkanker, beschadiging van de baarmoeder door de procedure of vergrote kans op psychische problematiek die er soms is). Met andere woorden, waar er op het moment van de verkrachting één slachtoffer is, komen er op deze manier twee en wordt mogelijk het eerste slachtoffer meermalen leed aan gedaan. Dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling.

Natuurlijk kan je niet van een vrouw die zwanger is na verkrachting verwachten dat ze het kind ook zelf opvoedt. Sommigen zullen het kunnen, voor anderen zal het te pijnlijk zijn. Maar laten we in plaats van dan het kind maar te doden zorgen voor opvang van de vrouw en kind in kwestie, echte liefde en zorg geven en zoeken naar een echte oplossing die voor beiden het beste is. Verkrachting is iets afschuwelijks, maar laten we het niet nog erger maken door voor een schijnoplossing te kiezen.

NB: Een interessant stuk hierover om ook te lezen is het volgende stuk dat in het ND verschenen is: https://www.box.com/s/309bf289dadfea82f16c

Lees het hele bericht »

Om mens voor een mens te zijn

Levensmoe, uitzichtloos lijden, voltooid leven – allemaal termen die de laatste jaren in toenemende mate in ons land te horen zijn, over het algemeen met betrekking tot euthanasie en hulp bij zelfdoding. Vaak wordt het gepresenteerd als humane en goede oplossing voor een groeiend probleem, als een daad van naastenliefde.

Maar hoezeer mensen ook lijden, hoe humaan het ook lijkt, een oplossing is het niet. Het is slecht een doekje om het bloeden te stelpen. Hoe vaak hoor je niet van de eenzaamheid die er onder ligt, ondermaatse zorg, pijn, geen doel meer om voor te leven en de naasten niet tot last willen zijn. In plaats van deze onderliggende zaken aan te pakken kiest men in Nederland liever voor de makkelijkere weg, hoe goed de onderliggende bedoelingen ook mogen zijn.

In plaats van als familie te zorgen voor een zieke, in plaats van mensen een vertrouwde, veilige en liefhebbende omgeving te geven, in plaats van liefde en aandacht, stoppen we mensen liever weg in allerlei tehuizen waar we misschien nog maar af en toe langs komen. In plaats van mensen zin aan hun bestaan te geven, ontnemen we die mensen door alles te willen seculariseren en het zoeken naar een zin van het bestaan, zeker in religieuze zin, als achterhaald en bijgelovig af te doen.

Met de huidige toestand in Nederland van steeds verder toenemende individualisering en secularisering vind ik het niet vreemd dat de vraag om euthanasie en hulp bij zelfdoding zo groeit. Als ik eenzaam in een kamer lag te stinken in mijn urine zonder hoop of geloof in een zin van mijn bestaan, zou ik dat evenzogoed willen. Maar het is geen oplossing: het is als maatschappij, als naasten, weglopen voor het werkelijke probleem.

Het wordt tijd dat de ziel in onze samenleving weer terugkomt. Tijd dat we weer omkijken naar onze naasten, dat we tijd vrijmaken voor hen die zich eenzaam voelen, dat we troosten wie verdriet hebben, dat we mensen met eerbied en liefde behandelen. Dat we weer zoeken naar de zin van ons bestaan. Dat kan zowel thuis als in een tehuis (verzorgingshuis, verpleeghuis, bejaardentehuis), zolang er maar echt liefde en aandacht is voor de persoon die dat nodig heeft.

Lees het hele bericht »