7 Quick Takes Friday (8)

1. Gisteren tegen het einde van mijn werkdag kreeg ik een telefoontje van mijn vader. Normaal belt hij nooit onder werktijd, dus dat ik snel terug moest bellen was duidelijk. Bleek dat mijn moeder met de ambulance naar het ziekenhuis was gebracht vanwege een ernstige allergische reactie (volgens zodanig dat er van een anafylactische shock gesproken kon worden). Gelukkig heeft iedereen snel gehandeld, want ze mocht vanmiddag het ziekenhuis weer verlaten. Deo gratias.

2. Deze blog is een aanrader voor iedereen om te lezen. Een open, niet-veroordelend artikel over het waarom van pro-life, en de weg daar naartoe. Klik: http://www.lifesitenews.com/news/why-my-support-for-abortion-was-based-on-loveand-lies

3. Afgelopen weekend samen met collega’s een winterBBQ gehad. De avond was goed uitgezocht: ijskoud zonder neerslag, alleen wel aardig wat wind. Dat ijskoud was niet overdreven..ik heb ’s avonds in bed nog 1,5 uur nodig gehad voor mijn rug echt warm was (daar had ik dan wel twee winterdekken over elkaar voor nodig…). Maar het was echt erg geslaagd en zou het zo nog een keertje doen. De volgende keer alleen niet m’n tong keihard branden aan de nog bijna kokende warme chocolademelk. Oh, en bij een dergelijke lage temperatuur krijg je slush-cola’s enzo, dat was best grappig.

4. Sinds ik elke dag heen en weer over de snelweg ga naar mijn werk, kan ik me mateloos irriteren aan rijgedrag van anderen. Natuurlijk is mijn rijgedrag ook niet het meest voorbeeld, maar echt, sommige mensen. Iemand met 140 inhalen bijvoorbeeld terwijl de ander 120 rijdt, en dan vervolgens weer ervoor invoegen en dan 110 gaan rijden. Of de hele tijd 110 rijden en dan op het moment dat je ingehaald wordt ineens versnellen naar 140. Om nog maar niet te spreken van levensgevaarlijke toeren die mensen uithalen door bijvoorbeeld 160 te rijden en niet af te remmen ook al heeft iemand al ruim van te voren zijn knipperlicht uit om naar de linker baan te gaan. Rustig blijven is soms echt een kunst (niet betrokken raken bij een ongeluk soms een wonder).

5. Vandaag las ik bij de voorgeschiedenis in een patiëntenbrief de aandoening euroscepsis. Ik moest even twee keer kijken, maar had toen door dat dit een geniale fout van een typiste was die blijkbaar niet wist wat urosepsis is.

6. Afgelopen week was MKB-brandstof even in het nieuws, waarbij er een stroom van negatieve reacties kwam over deze reclame. Een schande, moest van de buis. Die ophef voor een reclame die gewoon saai en weinig aansprekend is, terwijl FBTO een feestje maakt van een relatie die stukloopt. Maar dat is natuurlijk helemaal top. Ofzo.

7. Broeder Hugo is weer eens goed op dreef met zijn laatste twee blogs. Iedereen hier die dat nog niet gedaan heeft dus even een harde schop de goede kant op: http://www.beslotentuin.nl/blog/

Lees het hele bericht »

Moederdag

“Het liefst klom ik op de hoogste toren,
Om u te laten horen,
Hoe veel ik van u houd,
Ook al ben ik wel eens stout……”

Zo begon een kindergedichtje dat m’n broertje vroeger gemaakt had voor Moederdag. Zeiden we toen vol overtuiging bij het zelfgemaakte ontbijt (met halfgaar gekookte eieren) dat ze die dag niks hoefde te doen, dat wij haar zouden verwennen. Iedereen kan natuurlijk wel raden dat moeders alleen maar meer werk had van de goede bedoelingen van zonen en dochter. Anno 2010 gaat dat bij ons thuis iets anders: we hebben wat leuks voor onze schat van een moeder (ja, dat is ze echt, geloof me) gekocht, de helft van de kinderen ligt tot een uur of een in bed dus moeders mag zelf voor een ontbijtje zorgen en merkt pas iets van haar kinderen tegen de tijd dat ik haar bel. Ja, we worden allemaal ouder, en hebben ons eigen leven, en zo wordt ook Moederdag een dag waarop je bijna verplicht met een glimlach en iets leuks tegenover je moeder staat.

Moederdag, eigenlijk maar een vaag iets. Een dag waarop we onze moeder in het zonnetje zetten, haar laten merken hoeveel we haar waarderen. Heel mooi zou je eigenlijk zeggen. Toch zit daar een keerzijde aan. Mijn ouders zeggen altijd al: “als het alleen op Moederdag hoeft, dan hoeft het van ons niet. De liefde en waardering zouden het hele jaar zichtbaar moeten zijn, niet alleen op deze ene dag.” En daar kan ik me van harte bij aansluiten. Toch is het paradoxale wel dat wanneer je niks doet voor je moeder op deze dag, ze toch wel lichtjes verontwaardigd zal zijn. En dus geef ik mijn moeder straks een hele dikke knuffel.

Gisteren had ik al even vervroegd Moederdag gevierd, met een bedevaartje naar onze moeder. Beter gezegd: naar Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen. Want Moederdag kan natuurlijk niet voorbijgaan zonder ook (extra) eer gebracht te hebben aan ons aller Moeder. Met een mooie Mis, een bedevaartje van 2-3 km en Lof in de Kluiskapel was het een mooie dankzegging, en een mooie beleving.

Wij groeten u, o koningin, o Maria:
U Moeder, vol van teed’re min, o Maria:

Keervers:
Groet haar, o cherubijn:
Prijs haar, o serafijn:
Prijst met ons uw koningin:
Salve, salve, salve Regina!

O Moeder van barmhartigheid, o Maria:
En troost in alle bitterheid, o Maria:
Keervers:

Ons leven, zoetheid, hoop en vreugd’, o Maria:
Leid gij ons op de weg der deugd, o Maria:
Keervers:

Toon ons in ‘t uur van onze dood, o Maria:
De zoete vrucht van uwe schoot, o Maria:
Keervers:

Lees het hele bericht »

De Goede Week en Pasen

Tweede Paasdag, vier uur ´s middags. Een rustig dagje. Acht dagen geleden begon het met Palmzondag: de intocht van de Heer in Jeruzalem. Omdat het fijn is om voor de verandering eens samen met m’n vriend in de bank te kunnen zitten, besloot ik om de Mis van 11 uur in Groningen te pakken. Pastoor begon op het pleintje buiten de kerk met de zegening van de palmtakken, waarna de kerkgangers achter pastoor aan de kerk in liepen, zodat de Mis kon beginnen. Geen slechte Mis, maar het was redelijk onrustig in de kerk, waardoor ik door al niet denderende concentratie moeite had m’n hoofd er bij te houden. Naja, een Mis is een Mis, en het kan nog steeds een stuk slechter.

Op Witte Donderdag viert de Kerk traditioneel het laatste avondmaal van Jezus Christus, en daaruit voortvloeiend de instelling van de Eucharistie en het priesterschap. Liturgisch een erg goede Mis volgens deze ritus, met latijn en de vaste gezangen, waaronder het introitus en de gezangen volgens de achtste Mis. Als enige keer tijdens de vastentijd (uitgezonderd hoogfeesten) werd het gloria gezongen, en de klokken daaronder onophoudelijk geluid, om daarna geen klokken, belletjes of orgel te horen tot aan de Paasnacht. Dat was emotioneel moment nummer een. Een dijk van een homilie ,met onder andere de quotes: "je laat je moeder toch niet in de steek" en "we zouden eens wat minder vaak te communie moeten gaan, en vaker te rade moeten gaan bij onszelf en vergeving van zonden ontvangen middels de biecht. Een relatie werkt ook niet als de een de ander iets aangedaan heeft zonder vergeving te vragen" (die laatste vrij weergegeven). Eentje uit het hart gegrepen. Na de communie werd het Allerheiligste in processie naar het rustaltaar gebracht, terwijl het Pange Lingua gezongen werd. Emotioneel zoals ik zelden meegemaakt heb. Jezus zelf wordt weggedragen, alleen, als overgang naar de komende droevige twee dagen. Geen zegen, geen wegzending..alleen een altaarontbloting: alle kaarsen, kleden, kandelaren, kruisbeelden en wat er verder op het priesterkoor aan aankleding te vinden is wordt weggehaald. Zo blijft het priesterkoor leeg achter. Symboliek op z’n hoogste niveau, en zeer emotioneel. Ik schrok zelf behoorlijk van m’n reactie, maar die verlatenheid zo te zien…

Lees het hele bericht »

Van katholiek naar katholiek – deel 1: kinderjaartjes

Kattekliek heeft haar vijfdelige verhaal over haar terugkomen tot het katholieke geloof online gezet. Onder andere op haar verzoek hierbij mijn verhaal, die waarschijnlijk niet zo spectaculair zal zijn als die van haar of als sommige andere getuigenissen, en mogelijk iets langdradiger. Maar toch, elk getuigenis is er een toch?

Voor de helderheid begin ik zelf bij m’n jeugdjaren. Een priester heeft me ooit gezegd: schrijf eens je levensverhaal op, en zie dan waar God in je leven aan het werk is geweest. En dat doe ik dus maar, sort of.
Iets meer dan een maandje na m’n geboorte werd ik gedoopt, op m’n zevende Eerste Heilige Communie gedaan en op m’n vijftiende het Heilig Vormsel ontvangen. Mijn ouders hebben allebei een katholieke opvoeding gehad – zeg maar gerust dat ik in een katholieke familie geboren ben – en hebben hun kinderen daar ook en ander van mee proberen te geven. Voor het eten werd er altijd gezamenlijk gebeden, evenals voor het slapen gaan. Ik weet nog wel hoe ik op een avond vrij boos ben geworden op m’n moeder omdat ze dacht dat ik al sliep en me dus niet geroepen had om te gaan bidden samen met m’n broertjes.

M’n moeder (ik meende m’n vader ook een tijdje) was een van de ouders die eens in de zoveel tijd de kinderwoorddienst verzorgde. Zodoende zat ik in ieder geval op die zondagen in de kerk, maar veel van de overige weekenden eigenlijk ook wel. Wat ik er, naast de kinderverhalen, allemaal daadwerkelijk van meegekregen heb toen weet ik niet, maar de kerk is eigenlijk altijd een plaats geweest waar ik toch iets van thuis was. In de loop van de jaren werd het kerkbezoek voor mij echter wel wat minder, gezien de judotoernooien die ik wel eens op zondag had, maar ook door speciale trainingen op de zondag (eerst 1 keer per 3 weken, later 2 keer per 3 weken) van twaalf tot twee uur. Na m’n Eerste Communie heb ik tot het einde van de basisschool kindercatechese gevolgd, waar ik eigenlijk bijna alleen maar goede herinneringen aan heb. Hoe leuk ik het vond om samen met een aantal meiden vooraan bij de piano te staan en de middag met een lied uit de rooie bundel (gezangen voor liturgie) te beginnen terwijl pastoor het begeleidde op de piano, om daarna in kleinere groepjes uiteen te gaan om je te verdiepen in een aantal verhalen. Als ik het me goed herinner was er per groep ook een gebedenboekje, dat elke keer aan iemand anders van het groepje meegegeven werd, die dan een gebedje er in moest schrijven wat de keer daarop gebeden werd. Een mooi gebruik vind ik zelf. Elk jaar op Tweede Kerstdag was er een gezinsviering, waarbij het kerstverhaal uitgebeeld werd middels een toneelstuk. Mijn mooiste rol was toch wel die van Maria, waarbij ik een echte baby vast mocht houden, die natuurlijk Kindeke Jezus voor moest stellen.

Mijn ouders hadden mij op een katholieke basisschool geplaatst, wat naar mijn idee het katholieke best weg zou mogen halen, op veel punten in ieder geval. Katholiek onderwijs? Nee, het katholieke bestond eigenlijk alleen uit het een keer per jaar met de hele school naar de Kerk gaan voor een openingsviering, tijdens de Advent elke dag een kaarsje en een gebedje en natuurlijk een kerstspel. Maar verder? Van de paar dingen die ik me herinner uit die tijd was ik een van de weinigen die iets van de Bijbel wist, soms zelfs meer dan de leerkrachten, en werd ik daarnaast gepest onder andere omdat ik katholiek was. Daar snap ik tot op heden nog steeds geen snars van.

Wordt vervolgd door deel 2: adolescentie, ofzo

Lees het hele bericht »