7 Quick Takes Friday (18)

1. Over minder dan zes weken stap ik in het huwelijksbootje. Ik begin echt behoorlijk koudwatervrees te krijgen geloof ik..en gewoon stress van alle voorbereidingen naast een drukke baan en opleiding.

2. Het lijkt er op dat ik steeds verder aan het achterlopen ben qua technologie. Hadden eerst ook een goede vriendin en mijn jongste broertje ook nog een simpele telefoon (waarmee je dus gewoon alleen kan bellen en sms-en, en die als je het tegen de spiegel gooit, de spiegel breekt en er zelf amper een krasje aan overhoudt), inmiddels zijn ook die aan de smartphone.

3. Meerstemmige missettingen waren over het algemeen al niet mijn favoriet (hoezo bevordering actieve participatie van het volk), maar met een slechter gehoor (en überhaupt met hoortoestellen heb ik het idee) klinkt het voor mij net als kattengejank. Het koor zal vast mooi zingen, maar vraag me alsjeblieft niet hoe ik vond als je niet het risico wil lopen dat ik in wat minder vriendelijke woorden als bovenstaande een eerlijk antwoord geef.

4. Gisteren ben ik naar de KNO-arts geweest in verband met aanhoudende problemen met mijn (beste) oor. Trommelvlies blijkt inmiddels dicht, maar gehoorgang is nog ontstoken en ook trommelvlies is geïrriteerd. Weer nieuwe druppels gekregen voor een week. Met daarnaast het klemmende advies (wat ik eigenlijk zelf ook al wel wist maar dat niet lekker te combineren zag met het werk) om mijn hoortoestel niet of anders zo min mogelijk te dragen. Dat gaat leuk worden volgende week op het werk en vandaag met de onderwijsdag. Mocht ik dus even niet reageren als je me aanspreekt, dan weet je waar het aan ligt.

5. Afgelopen zondag hebben we de Weense Wals geleerd bij dansles. Of nou ja, mijn lief heeft een deel van de Weense Wals geleerd, aangezien ik het al kon. Nu is het dus: draai rechtsom, draai rechtsom, draai rechtsom, draai rechtsom, wieg, wieg, draai rechtsom, draai rechtsom… Net als een van de andere dames die ook al langer danst was ik hier na een walsje wel klaar mee. Misschien moet ik m’n lief maar gewoon even de draai linksom leren, want dit is gewoon net niks.

6. Velen zijn nog steeds verbaasd dat ik geen TomTom heb. Het heeft zelfs eens de opmerking opgeleverd dat ik wel erg reactionair ben. Als ik met de auto ergens heen moet wat ik nog niet ken zorg ik voor een uitgebreide routebeschrijving. Gaat meestal best prima. Behalve dan gisteravond toen we terug moesten vanuit Nieuwegein er wegwerkzaamheden waren. Na 20 minuten zoeken hoe we weer op de goede kant van de A12 kwamen, konden we dan eindelijk echt beginnen aan de terugreis naar Groningen.

7. Volgende week mogelijk geen Quick Takes omdat ik dan voor een aantal dagen voor studie in Harrogate zit. Als alles een beetje goed gaat zal er voor die tijd wel een gewone blogpost verschijnen, wat ook echt wel nodig is voor weer wat diepgang in deze blog.

Lees het hele bericht »

7 Quick Takes Friday (11)

1. Het schijnt traditie te zijn om op de vooravond van de vastentijd pannenkoeken te eten. Aangezien ik een voorlichtingsavond op het werk, had ik tussen de middag al warm gegeten en was ik er niet meer van uit gegaan nog pannenkoeken te kunnen eten. Bij thuiskomst lagen er echter twee pannenkoeken op me te wachten, door mijn lief gemaakt. Hebben me extra lekker gesmaakt.

2. Mijn supervisor was een weekje ziek en de afdeling was niet al te druk. Bij terugkomst had hij daarom een brief of 14 te corrigeren. Oeps. Artsenvak, gotta love it.

3. Het askruisje dat ik op Aswoensdag ontvang had deze keer daadwerkelijk de vorm van een kruis.

4. Onderstaand filmpje laat de reactie van onze plebaan zien op het bericht van het aftreden van de Paus in een algemene berichtgeving van RTV Noord die eens niet zo negatief was als die van de vele andere media in Nederland.

5. Kikkererwten matchen niet echt met de combinatie van paprika, courgette, ei en kaas, heb ik afgelopen woensdag ontdekt toen ik een beetje snel het eten klaar moest maken. Wel me enkele van deze ingrediënten afzonderlijk, zoals bij courgette in combinatie met tomaat voor een lekkere pastasaus.

6. Liturgische misbruiken zijn stom. Het zorgt niet alleen voor irritatie en verdriet, maar het kost ook nog eens meer energie: moeten kijken waar je de betreffende zondag naar de Mis kunt gaan, en dan maar hopen (en bidden) dat het daar mee valt, om mogelijk alleen maar teleurgesteld te worden. Serieus priesters (en andere leden van pastorale teams), blijf een van de liturgie af en doe het zoals het hoort.

7. Vanavond ga ik met een goede vriendin naar de musical Annie. In het Nederlands. Ik ben benieuwd. Ga niet vaak naar musicals en kan me erg irriteren aan Nederlandse versies van de originele teksten, maar ik laat me graag verrassen. Het zal in ieder geval een leuke avond worden.

Lees het hele bericht »

Over geloof, vriendschap en gezelligheid, of in dit geval gewoon over twee mooie vakantiedagen.

Paar dagen vakantie, mooi weer, fijne mensen en een prachtige omgeving. Dat waren de ingrediënten voor twee mooie dagen in het zuidoostelijkere deel van het land. Daar het Maria Tenhemelopneming was moest een en ander natuurlijk om een Mis heen gepland worden. Gelukkig hebben we priesters in onze vriendenkring, waardoor dat totaal geen probleem was.

San Salvator in ‘s Hertogenbosch

Het werd een privémis in de voorheen beruchte San Salvator in ’s Hertogenbosch, waar ze nu een priester hebben waar ze de hemel voor mogen danken. Mis in het Latijn, ad dominum, met in totaal vijf man, de priester inclusief. Erg mooi, hoewel denk ik met de tijd het een stuk soepeler zou gaan. Over het kerkgebouw kan ik kort zijn: de Bossche school is echt absoluut niet mijn stijl. Wat dat betreft was ik blij toen we na lunch genoemde priester even de Zoete Moeder gedag gingen zeggen in de kathedraal: toch iets meer mijn stijl.

Afin, gedag gezegd tegen de eerste priestervriend gingen we op weg naar de tweede, niet veel verder weg, op de locatie waar we anders deze week het vijfde Bootcamp zouden houden (snifsnif). De locatie voelt na twee keer een week daar verblijven (en de keuken als speelplaats gebruiken) toch een beetje als thuis, wat ook te merken was in de manier van doen. Het was gezellig, te veel eten voor het avondeten voor onze neus, en voor we het wisten moesten we alweer weg omdat de priester de Mis nog moest opdragen voor dit Hoogfeest.

Kijk in de st. Stevenskerk op wat voorheen het hoofdaltaar zou moeten zijn.

Wij zijn vervolgens op weg gegaan naar Nijmegen naar een goede vriendin van mij, waar we tot vrij laat hebben zitten praten over van alles en nog wat. De door onweer verlichte lucht was wat minder (gaat leuk worden als ik later kinderen heb), maar was gelukkig over tegen de tijd dat ik onder het dekbed kroop. Diezelfde vriendin gaf ons de dag erna een korte rondleiding door de mooie stad Nijmegen. Mooi, meer gelijkend op Groningen dan ’s Hertogenbosch, wat met de juiste connecties inderdaad meer als een groot dorp voelt. Ook even in de Stevenskerk geweest. Wat een prachtige majestueuze kerk moet dat geweest zijn. Zo zonde dat de protestanten met hun ketterse vernielingsdrang het zo toe moesten takelen.

Kronenburgerpark.

Na een drankje aan de Waalkade en wandeling door Kronenburgerpark (ik wist niet eens dat die in Nijmegen lag) was het tijd om door te rijden naar Malden waar de peetoom van mijn verloofde woont. Leuk om eens kennis te maken – heb je toch een gezicht (en meer) bij de naam zeg maar. Na salademaaltijd drie in twee dagen (gelukkig zijn salades er in allerlei soorten en maten en vaak erg lekker met dit warme weer) afscheid genomen om toch nog enigszins op tijd weer in Groningen terug te komen.

Begon ik eindelijk in slaap te sukkelen, waren we al in Groningen. Twee vermoeiende maar prachtige dagen. Even geen internet, geen sociale media – gewoon even echte contacten. Deze keer geen hele week afzondering nodig gehad om dat te beseffen, maar twee dagen met liefde, vriendschap en genieten van Gods mooie schepping.

 

Hier geen foto van maken was simpelweg geen optie.

Lees het hele bericht »

Thuis in een van de huiskamers van het grote huis van de Rooms-katholieke Wereldkerk

Een aantal jaren geleden was ik bijna elk weekend aan het reizen door den lande: soms naar vrienden, soms naar activiteiten, maar ook om gewoon naar een Tridentijnse Mis te gaan. Dat betekende ook dat ik geen vaste plaats had om naar de Mis te gaan. Voorwaarde was een fatsoenlijke liturgie, waardoor ik ook hier in Groningen soms de Hoogmis verwisselde voor de Latijnse Mis twee uur eerder, simpelweg om niet in een gezinsmis terecht te komen. Thuis in de Wereldkerk, maar toch voortdurend op reis.

Toen ik echter moest kiezen tussen de weekenden doorbrengen met mijn vriend of bijna alle weekenden onderweg en hem zodoende amper zien omdat ik doordeweeks elders woonde, ben ik steeds meer de weekenden in Groningen door gaan brengen. Dit betekende ook bijna elke zondag in de Jozefkathedraal zitten. Probeerde ik in het begin nog de gezinsmissen te mijden, of verruilde ik de Hoogmis voor de studentenmis later op de dag omdat ik toen nog actief was in de studentenparochie, na een aantal maanden of misschien zelfs wat langer was ik eigenlijk wekelijks in de Hoogmis te vinden, gezinsmis of niet, irritaties over kleine dingen of niet. Hoeveel dat voor mij betekende werd me duidelijk toen ik gedurende een half jaar bijna de helft van de zondagen moest werken en daardoor niet om elf uur in de Mis kon zitten (hoewel ik weet dat de andere Missen in de parochie evengoed deel uitmaken van het parochieleven, dit is alleen dé Hoogmis voor mijn gevoel).

Deel uitmaken van een parochie, van een gemeenschapsleven. Ik had nooit echt beseft wat dat was, en hoe belangrijk het is. Contacten met medegelovigen, samen een gemeenschap opbouwen, elkaar steunen en plezier met elkaar maken, bijwonen van lezingen en catechesesessies, het is een even belangrijk onderdeel van het parochieleven als de liturgie. Dat laatste is ook belangrijk, en de zondagsmis is bron en hoogtepunt van ons christelijk (parochie)leven. Ik zal niet zeggen dat ik blij ben met alles wat er liturgisch gezien in onze parochie gebeurt, maar het is absoluut goed genoeg om me thuis te voelen in deze parochie. Ik zal nog wel verlangen naar meer traditie, meer een Mis zoals het oorspronkelijk bedoeld is, en dat betekent ook af en toe elders kerken. Maar mijn thuis is in deze fijne huiskamer van het grote huis van de Rooms-katholieke Wereldkerk.

Lees het hele bericht »

Schoenmaker blijf bij je leest, of gewoon over je houden aan de taakverdeling

Want zoals het menselijk lichaam vele ledematen heeft en niet alle ledematen dezelfde functie hebben, zo vormen wij allen tezamen in Christus één lichaam, en ieder afzonderlijk zijn wij elkaars ledematen. De geestelijke gaven die wij bezitten, verschillen naar de bijzondere genade die ieder van ons is geschonken. – Romeinen 12, 4-6a

Niet al te lang geleden was er ophef in het aartsbisdom over een pastoraal werker die taken van een priester uitvoerde en daarvoor berispt werd, evenals de priester die dit toeliet. Zonder op dat specifieke voorval in te gaan, want ik vind dat het uiteindelijk prima is opgelost, is het wel een voorbeeld van een zaak die geregeld voorkomt. En dat terwijl het eigenlijk zo simpel is.

Een beetje gevaarlijk, maar ik ga me er toch aan wagen, maar ik zou hier graag de vergelijking maken met artsen en de opkomende beroepsgroepen van verpleegkundig specialist en nurse-practitioners. Deze laatstgenoemde groepen hebben over het algemeen een opleiding tot verpleegkundige gehad, met specialistische studie. Hun taak is om de arts te ondersteunen in hun werkzaamheden, zodat patiënten beter en sneller geholpen kunnen worden, de werkdruk verdeeld wordt en mogelijk ook de kosten van de gezondheidszorg naar beneden kunnen.

Het is een ondersteunende taak. Ze hebben niet de opleiding en achtergrond die een arts heeft, noch zijn ze bevoegd om alle handelingen te doen die een arts, en vooral een specialist heeft. Deze heeft jaren van studie en specialisatie gedaan en daarbij specifieke kennis en vaardigheden verworven. Daarbovenop heeft deze een eed afgelegd en is deze bevoegd middels de wet om bepaalde handelingen te mogen verrichten. Een aantal van die taken kunnen overgenomen worden, afgebakend, en vaak nog onder supervisie. Daarmee kunnen ze denk ik zeker een aanwinst zijn voor de gezondheidszorg. Maar het verschil blijft.

Zo is het ook met priesters en pastoraal werkers, en andere vrijwilligers in de parochie. Een priester is aangesteld als bijzondere bedienaar Gods. Niet alleen door woord, maar door wijding, een heilige handeling, een sacrament. Hieruit vloeien specifieke taken en bevoegdheden, die alleen een priester kán doen. Naast deze zeer specifieke handelingen, zoals het celebreren van de Heilige Mis, zijn er ook taken die weliswaar bij zijn taak als zielenherder horen, maar die voor stukjes ook door andere mensen kunnen worden gedaan. Mensen die hiervoor geleerd hebben (in het geval van pastoraal werkers), en die op hun terrein bij kunnen dragen aan de pastorale zorg. Vooral in de huidige tijd van grote parochies en relatief weinig priesters is dit het geval.

Echter, ook hier is het een ondersteunende taak. Ze kunnen de priester niet vervangen, ze kunnen niet zelf de heilige handelingen uitvoeren. Daartoe zijn niet bevoegd (door God welteverstaan). Het is een kwestie van je taken en bevoegdheden weten, en van het waarom. Een Heilige Mis zal nooit daadwerkelijk vervangen kunnen worden voor een gebedsdienst of een woord- en communieviering, welke door leken geleid worden. De taken van de priester in de Heilige Mis zijn voorbehouden aan de priester, met een reden, naar Gods wil. Net zoals in het Jodendom alleen de hogepriester bij het Allerheiligste mocht komen.

In plaats van hierover te zitten mokken of stampij te maken, zou men er goed aan doen zich eens te verdiepen in de taakverdeling en de achtergrond. Maar vooral zal men deze moeten accepteren, en liefhebben, en de eigen plaats en roeping en die van de ander er in erkennen.

Welnu, u bent het lichaam van Christus, en ieder van u is van dit lichaam een onderdeel. Nu heeft God in de gemeente allerlei mensen aangesteld, allereerst apostelen, vervolgens profeten, en verder leraren; voorts is er de gave om wonderen te doen, te genezen, te helpen, te besturen en in talen te spreken. Niet iedereen kan apostel zijn, of profeet, of leraar. Kunt u allen wonderen doen? Hebt u allen de gave om te genezen, in talen te spreken en uitleg te geven? – 1 Korintiërs 12, 27-30

Lees het hele bericht »

Een wel heel bijzondere Tridentijnse Mis

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Lees het hele bericht »

Naar God gekeerd

Ding dong. De bel gaat. Kees doet open en begroet Jan en Nienke. Leuk dat ze ook konden komen. Het was nog even de vraag met de drukte bij hun op het werk en het gezin of dat wel zou lukken. Jan en Nienke lachen vrolijk naar Kees, feliciteren hem en geven hem het cadeautje dat ze even snel gehaald hebben. Ze lopen de woonkamer in en begroeten daar de overige gasten. “Hey, wat leuk dat jij er ook bent, lang niet gezien.” Altijd leuk om even bij te kletsen. “Wil je ook wat drinken?”, vraagt Kees beleefd. “Oh, ja hoor, doe maar een koffie”, antwoord Nienke zonder zich naar hem om te keren. Nou ja, die is gewoon vrolijk aan het bijpraten met oude bekenden, dat kan hij haar niet kwalijk nemen. En zo regelt hij een koffie voor Nienke, en loopt nog geregeld heen en weer om dingen te regelen voor zijn gasten. Hij is tenslotte gastheer, zoals hoort op zijn eigen feestje. Even een momentje pauze en dus gaat hij op de bank naast Hans en Peter zitten. Hij weet nog hoe Hans hem een maand geleden een rotstreek geflikt heeft, maar om hem daarom nou ineens niet uit te nodigen. Nee, zo is Kees niet. Hij probeert zich wat in het gesprek te mengen, maar geen van beiden lijkt aandacht aan hem te besteden. En zo gaat het eigenlijk overal in de kamer. Vreemd, denkt Kees, ik dacht dat dit mijn feestje was. “Ja, dat was niet zo netjes van mij. Ik heb er best spijt van”, hoort hij ineens. Hij draait zich om en ziet Hans en Peter nog steeds druk in gesprek zonder hem een blik waardig te keuren. Oh, blijkbaar was dat sorry toch niet voor hem bedoeld. “Leuk feestje, echt fijn geregeld”, hoort hij Petra zeggen, “ook leuk dat er zoveel oude bekenden zijn”. Wanneer dan eindelijk iedereen er is, besluiten ze een verjaardagslied voor Kees te zingen. Even staat hij in het middelpunt…althans, zo lijkt het. Want na de laatste hiep-hiep-hoera draait iedereen zich weer om en gaat verder met praten en hapjes pakken.

Het is zondag, de kerk vult zich langzaam. Sommige mensen maken een knieling voordat ze de banken in gaan, anderen lopen al druk pratend een bank in. Oh, openinglied. God, komt naar ons toe, Hij is zo geweldig. In gedachten gaan ze verder met de gesprekken die ze twee minuten geleden nog aan het voeren waren. De priester begroet hen, kijkt hen even aan, en maant hen dan om hun schulden te belijden. Terwijl zij allemaal op hun knieën gaan blijft de priester kaarsrecht staan, met aan zijn rechter kant het volksaltaar, en achter hem het Tabernakel. Nou ja, het zal wel makkelijker zijn zo, kan hij gelijk door met het gebed gericht op….ja, op wie eigenlijk? Net als bij het Eucharistisch gebed lijkt hij qua woorden tegen God te praten, maar waarom kijkt hij dan al die mensen in de kerk aan? Ah, communie, ja, nu is het echt even op God gericht: Lam Gods. Iedereen komt naar voren om God te ontvangen. Ze zijn echter nog niet terug op hun plaatsen of ze praten al weer honderduit tegen elkaar. Goh, denkt God, ik dacht dat dit mijn feest was.

Lees het hele bericht »

Één geloof, meerdere riten – de pijn

Vorige week een Mis volgens de gewone vorm van de romeinse ritus in de Jozefkathedraal in Groningen. Gisteren in de St. Willibrord in Utrecht een Mis volgens de buitengewone vorm van diezelfde ritus. Volgende week waarschijnlijk een gewone Mis in de Krijtberg in A’dam en aangezien de 13e de jaarlijkse bisdomdag is van het bisdom Groningen-Leeuwarden zal ik die dag in Dokkum zijn met als afsluiter daar de Mis.

Het moge duidelijk zijn dat de enige thuisplek die ik momenteel heb qua Mis een goed gecelebreerde Mis is. Het hoeft niet perfect, maar do-it-yourself liturgie is niet bepaald mijn ding. Voor de rest ben ik te gast en toch ook thuis in vele kerken. Ik weet wat ik wil, maar toch ook weer niet.
Want zie je, ik hou van het heilige, van de meerdere lagen en de algehele setting van de buitengewone vorm van de romeinse ritus. Tegelijkertijd heb ik een voorkeur voor de lezingcyclus, de gezamenlijke schuldbelijdenis en pater noster, en toch ook de voorbeden en vredeswens, ook al zit dat laatste wellicht niet op de meest logische plek in de Mis, van de gewone vorm van deze ritus. Ik hou van gregoriaans, maar ook van Nederlandse liederen, want ook daar zitten juweeltjes tussen.

Met andere woorden, ik hou van beide vormen van de romeinse ritus, mits correct uitgevoerd natuurlijk. Dit brengt echter problemen met zich mee. Niet alleen qua reizen, maar ook qua verbondenheid bij een parochie, en zeker ook qua lezingcyclus, die nu onderbroken wordt. Om nog niet te spreken van een belachelijk moeilijke keuze als ik ooit ga trouwen.

Tja kun je zeggen, dat doe je toch jezelf aan.
Ergens is dat waar. Ik kies er immers zelf voor om zover te reizen, om me er in te verdiepen. Maar toch ook weer niet, aangezien het op mijn pad is gekomen en me niet meer los heeft gelaten. Het zou allemaal zoveel makkelijker zijn als er nooit zulke verschillende vormen waren gekomen, als de eenheid, ook met de traditie, bewaard was gebleven.

Herders, wat hebben jullie Christus en zijn volk aangedaan..

Lees het hele bericht »

Tridentijnse Mis – ervaring van een vrouwelijke leek (6)/slot

Na deel 5 van de vorige keer nu het slot.

Na de communie is het in eerste instantie veelal als bij de gewone mis: een gebed, met daarna zegen en wegzending. Mooi denk je, dan kunnen we nu eindelijk weg. Maar nee, je mag eerst nog gaan staan voor de woorden van het Laatste Evangelie. Het begin van het Johannesevangelie, dierbare woorden, prachtige woorden, maar ook pijnlijke woorden. Tis wel even goed opletten, en dus voor de verandering meelezen, want ergens vlak bij het einde mag je gedurende een zin neerknielen: Et verbum caro factum est (en het woord is vlees geworden). En dan weer snel opstaan natuurlijk.

De priester en misdienaars begeven zich naar het midden van het priesterkoor, waarna een gezang tot Maria aangeheven wordt, passend bij de tijd van het jaar. Helaas staan die niet in mijn missaaltje, waardoor ik niet altijd mee kan zingen. Het droevige feit wil namelijk dat ik op het moment slecht het Salve Regina en het Regina Caeli ken. Ach, het is geen ramp, Maria wordt ook toegezongen door de rest van de congregatie, en daar sluit ik me dan in gedachte en met m’n hart bij aan.

En dan wanneer de priester en misdienaars in de sacristie zijn kunnen we onze jassen pakken..als we die al niet aan hebben door de kou in de kerk. Menigeen blijft nog even zitten om te bidden of steekt ergens een kaarsje op. Ik begeef me richting pastorie, voor een kopje warme thee en een praatje met de mensen.

Lees het hele bericht »

Tridentijnse Mis – ervaring van een vrouwelijke leek (5)

Na een juiste opmerkingen van een lezeres die ik afgelopen zaterdag tegenkwam dan toch de laatste twee delen van deze serie. Dit is het vervolg op deel 4. Ditmaal zonder externe links er in, maar een klein zoektochtje op google is vast geen ramp voor de meesten van jullie.

Het Onze Vader, welbekend bij iedereen. Het gebed dat Jezus ons geleerd heeft, en welke we dus ook in elke Mis zeggen. De priester gaat ons voor, en wij eindigen het gebed. Ik weet nog goed de eerste keer dat ik bij een Tridentijnse Mis zat. Wist ik veel dat je als volk in deze Mis alleen het laatste stukje mee bad. En dus begon ik vol enthousiasme “Pater noster, qui es in caelis” te zingen, net als de rest van de jongeren trouwens. Woeps. Hoewel ik er inmiddels aan gewend ben, mis ik het meezingen hier nog steeds. Het is zo’n algemeen gebed, het gebed van de gelovigen bij uitstek.

Gelukkig word ik in deze gedachten onderbroken door de vredeswens van de priester. De vrede van de Heer zij altijd met u. Mooi om te weten. Hier geen vredeswens tussen de gelovigen, het blijft rustig. In gedachten zijn we met elkaar en de Heer verbonden, en de heilige stilte van de Mis blijft zo mooi intact. Het koor zet het Agnus Dei (Lam Gods) in, waarin we bidden om de ontferming van het Lam, Christus.

En dan zijn we genaderd tot een bijzonder moment. Ok, eerst bereid de priester zich voor op zijn eigen communie. Ondertussen belijden de misdienaars nogmaals hun schuld namens het volk. Zouden ze dit eigenlijk alleen moeten doen, het volk sluit zich hier vaak spontaan bij aan, wat een mooi en oprecht effect heeft. De priester schenkt ons namens Christus kwijtschelding van de dagelijkse zonden (wat in de novus ordo vlak aan het begin gebeurt), waarna hij de hostie omhoog houdt: “Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi” (Ziet het Lam Gods, ziet Hij die de zonden van de wereld wegneemt). Als enig passend antwoord hierop zeggen wij dat wij niet waardig zijn de Heer te ontvangen, maar dat Christus slechts een woord hoeft te spreken en wij zullen gezond worden (naar de tekst van de Romeinse Honderdman en zijn zieke knecht). Driemaal, symbolisch, maar zeker ook praktisch, zodat we ons beseffen wie we eigenlijk ontvangen.

Ok, dan het bijzondere moment. Ik sta op en sluit me aan bij de rij gelovigen. Aangekomen bij de communiebanken kniel ik neer en doe mijn handen gevouwen onder het mooie witte kleed. Geduldig wacht ik tot de priester bij mij is. Ik kijk omhoog, en aanschouw Christus. Met de woorden: Corpus Domini nostri Jesu Christu custodiat animam tuam in vitam aeternam. Amen. (Het Lichaam van onze Heer Jezus Christus beware uw ziel ten eeuwigen leven. Amen.”. Tegen het einde van die zin heb ik mijn tong uitgestoken en wordt ik gevoed met het Lichaam van mijn Heer. Een gelukzalig moment. Ik, een doodnormaal mens, mag Christus ontvangen. Ik sta op en loop rustig naar mijn plaats, waar ik neerkniel in gebed en God dank voor zijn goedheid en barmhartigheid.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nooit zo goed ben om dergelijke gebeden lang te doen, waardoor het nog wel eens voor wil komen dat ik heerlijk naar het priesterkoor zit te kijken, of als er nog communicanten zijn, naar hen. En soms, dan is er net een kindje dat te communie gaat, veelal nauwelijks boven de communierails uitkomend, waarbij de priester zich voorover bukt om Christus aan haar te geven. Zo’n moment maakt me zo blij, is zo puur.

Wordt vervolgd door het slot, waarin we stil staan bij het laatste deel van de Mis, inclusief het Laatste Evangelie.

Lees het hele bericht »