7 Quick Takes Friday (20)

1. De KNO-arts heeft mijn oor weer goed bevonden. Hij irriteert soms nog wel, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Nu hopen dat de volgende ontsteking lang op zich laat wachten.

2. Dinsdag was “The other Boleyn girl” op tv. Een film over de tweede vrouw van Henry VIII. Het blijft me verbazen dat er een nieuwe kerk opgericht werd doordat een koning zijn seksuele driften niet onder controle had, terwijl diezelfde kerk vervolgens natuurlijk wel weer gewoon een strikte seksuele moraal hanteert (ik zie het volk het nou niet bepaald goedkeuren als een van de heren kroonprinsen vreemd zou gaan, laat staan wat de koningin als hoofd van die kerk er van zou vinden).

3. De vorige blogpost stond in het teken van de zoektocht naar een katholieke kerk in Harrogate. De avond van de daaropvolgende dag ben ik een stukje gaan lopen naar de andere katholieke kerk in Harrogate, meer noordelijker. Heb daar helaas niet binnen kunnen kijken. Wel trof ik onderstaand bericht aan bij de ingang:

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

4. Inmiddels is ook de proefsessie voor kapsel en visagie geweest. Ze voelde echt heel mooi aan wat ik graag wil. Voelde me helemaal mooi. Het was alleen wel grappig: mijn haar is blijkbaar zodanig zwaar dat met de gewone lak en kruldingen een groot deel van de krullen al na een kwartier ofzo uitgezakt was of begon uit te zakken. Dat vraagt om wat zwaarder geschut voor de dag zelf.

5. Afgelopen zondag ontvingen vele jongens en meisjes voor het eerste de Heilige Communie. Een mooi moment voor deze kinderen, voor het eerste Onze Lieve Heer mogen ontvangen. De meeste kinderen zien er hier erg mooi uit, met ook kleine bruidjes, dat is op sommige plaatsen wel eens anders. Alleen de herrie die er rond en ook tijdens de Mis is op deze dagen..ik zal maar zeggen dat slechthorend zijn soms een zegening is.

6. Deze week was er wel een stel zogenaamde feministen die het nodig vonden een ander schandelijk te beledigen omdat diegene een andere mening er op na houdt. Want ja, als iemand het niet met je eens is, ga je als een hoer onware leuzen lopen uiten en iemand met wijwater besprenkelen. Dat dwingt respect af namelijk en maakt je tot serieuze gesprekspartner. Maar dan niet. Gelukkig zijn er mensen als de beste monseigneur in kwestie die bijzonder mooi en respectvol reageren op zulke laster. Lees voorts ook: http://www.antondewit.nl/de-ludieke-leonard/

7. Vandaag wat meer tijd om te koken. Samen met een wat herstellende eetlust was dat een mooie gelegenheid net even wat specialers te maken:

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet
Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Read Full Post »

Respect man!

Tolerantie en respect voor elkaar. De hoekstenen van onze samenleving lijkt het soms wel. Iedereen mag denken wat hij of zij wil, we zijn immers tolerant. Er is zelfs een reclamespotje om het product “tolerantie” aan te prijzen: ‘daar knap heel Nederland van op’. Het klinkt zo mooi, het zou zo mooi kunnen zijn. Iedereen in zijn of haar waarde laten, maar wel gewoon eerlijk mogen zeggen wat je denkt. Meningen verschillen nou eenmaal en voor die verschillen moet ruimte zijn.

Helaas hoef ik maar even op het internet te surfen of ik kom allerlei verwensingen tegen: stomme hond, achterlijk, middeleeuws, moet opgehangen worden of weet ik het wat voor leuke verwensingen nog meer. Geregeld bekruipt me het gevoel dat ik een van de meest onwenselijke en onmenselijke schepsels ben die er bestaan.

Waarom? Omdat ik behoor tot een groep die een andere mening heeft dan de kudde. Tolerantie en respect is ver te zoeken. Vreemd genoeg komen zulke opmerkingen geregeld juist van mensen die in eenzelfde post ook nog durven te beweren dat ze tolerant zijn naar anderen toe en we respect moeten hebben. Ik geloof dat we zoiets hypocriet noemen.

Ik vraag me af of ze het ook in mijn gezicht durven zeggen wanneer ze in de spreekkamer tegenover me zitten.

Read Full Post »

Het verhaal van de compromis-moraal

Hoewel ik geen student meer ben, en ook geen docent, zat ik vanavond toch in de zaal van het veritas-forum in Groningen (met toestemming van de organisatie). Bij een debat, of meer een gesprek volgens debatleider André Rouvoet, met als thema “het verhaal van de moraal”. Drie sprekers die spraken over de moraal, belicht vanuit drie hoeken: de biologische (prof.dr. Jan van Hooff), filosofische (dr. Frank Hindriks) en theologische (dr. Antoine Bodar).

Een zeer interessante avond, waar ik een aantal nieuwe dingen gehoord heb (bijvoorbeeld over altruïstisch gedrag in de natuur met betrekking tot evolutie), een aantal dingen die ik al wist maar verduidelijkt werden (er is een ideaal dat voor ogen gehouden moet worden, maar in onze gevallen samenleving moet je soms genoegen nemen met minder dan het ideaal en daar verstand en hart in mee laten wegen), en een aantal dingen waar ik toch zo m’n bedenkingen mee heb. Vooral dat laatste houdt me bezig, ook omdat het me enigszins beangstigt.

Er werd onder andere gesteld dat moraal goed gedrag bepaald wordt door wat er niet zozeer voor de individu op de korte, directe termijn voordeel oplevert, maar wat voor de gemeenschap op langere termijn het beste is. Niet alleen wordt hiermee de gemeenschap gesterkt met meer kans op overleven, maar is dit ook voor het individu gunstig. Immers, het geeft en het ontvangt. Of in een bekende uitdrukking: wie goed doet, goed ontmoet. Voor het individu zal er altijd een spanningsveld zijn tussen het directe (eigen)belang, en het lange-termijn belang.

Dit impliceert dat ergens in die gemeenschap een moraal is die als goed beschouwd wordt. Degenen die zich daar niet aan houden, vallen eigenlijk buiten de groep omdat ze als het ware niet het belang van de groep voor ogen hebben. Enerzijds vind ik dit heel begrijpelijk. Immers, om een gemeenschap goed te laten draaien, heb je regels nodig, richtlijnen. Anders krijg je chaos en daar zal uiteindelijk niemand beter van worden, ook niet degene die zich de sterkste acht.

Echter, het brengt mijns inziens ook vele problemen met zich mee, die tijdens het debat ook besproken werden: wat is het fundament waar die overeenstemmende moraal op wordt gebaseerd, en hoe bereik je daarover overeenstemming? Bouw je het op religieuze argumenten, is de mens je maatstaaf of neem je als maatstaaf dat wat in de natuur te vinden is? Is er één waarheid, of is de geldende moraal simpelweg een overeenstemming van verschillende meningen, een soort compromis?

In een pluriforme samenleving als de onze, waarbij veel dingen gedaan worden onder het mom van “als het maar goed voelt dan is het ook goed”, zal er moeilijk een algemeen geldende moraal van wat goed is vastgesteld kunnen worden zonder daarbij afbreuk te doen aan het individu, maar vooral ook zonder afbreuk te doen aan het ideaal. De waan de dag, doen wat goed voelt, leidt niet noodzakelijk tot het beste voor de samenleving en tot het beste voor het individu, ook al kan het nog zo mooi lijken. Een kleine stem die iets anders verkondigt dat misschien wél goed is, wordt niet gehoord of terzijde geschoven als idioot,te fanatiek, of gek.

Dat dat laatste niet zozeer een pessimistische gedachte maar eerder een realistische is, is iets wat ik als christen maar al te vaak meemaak, en steeds vaker. Als christen is het fundament van je handelen God, Zijn Woord en geboden. Geboden voor het welzijn van de mens, als richtlijn, een ideaal. Een ideaal dat vastgehouden moet worden, maar in onze gebroken samenleving soms met minder genoegen genomen moet worden (een zes is immers altijd nog beter dan een vier). De regels zijn er immers voor de mens, de mens niet voor regels (iets wat in katholieke kringen ook wel een gezonde sensus catholicus – katholiek gevoel – genoemd wordt).

Het christelijke moraal is daarom gebaseerd op een stevig fundament, iets wat niet zo snel wankelt en welke een lange geschiedenis heeft. Het zal hier en daar af en toe wat bijgeslepen worden, genuanceerd, en dat is ook goed. Maar de basis en het uitgangspunt blijft. De parabel die me hierbij opkomt is van de wijze man die zijn huis op de rots bouwde en de dwaze man die zijn huis op het zand bouwde. In onze tijd lijkt de algemene moraal, die vaak onderhevig is aan politieke correctheid, veelal gebouwd op het zand van de waan van de dag en van het relativisme. Er kan wel tot een goed moraal gekomen worden, maar het is instabieler en moeilijker. Echter, wanneer je God als uitgangspunt neemt bouw je het moraal op een stevige rots. Of zoals dr. Antoine Bodar zei: “moraal is eenvoudiger te doen als je God kent.”

Read Full Post »

Internationale Vrouwendag en de arme onderdrukte vrouwen in dit land.

Met een paar dagen bij mijn ouders sla ik ook weer eens een krant open. Aangezien het gisteren blijkbaar Internationale Vrouwendag was, waren er ook verscheidene artikelen over dat onderwerp. Ik heb toch wel even m’n wenkbrauwen gefronst bij het lezen van een ervan: de strekking was dat we als vrouwen blijkbaar alleen maar gelukkig kunnen zijn en een goed leven kunnen hebben, als we allemaal een fulltime topbaan hebben. Al die parttimers en lagere functies zijn slecht voor ons, we worden belemmerd, onderdrukt, en we zijn maar mutsen dat we het zo doen.

Dat dit niet de mening is van één persoon, wordt wel duidelijk uit de onderzoeken die naar de arbeidsparticipatie van de vrouw kijken, naar hoeveel vrouwen er in topfuncties zitten en wat de streefwaarden daarvoor zouden moeten zijn. Ook uit alle investeringen die gedaan moeten worden om dat te verbeteren. Want we zijn toch geen achterlijk land dat vrouwen achterstelt?

Het spijt me zeer, maar ben ik de enige die dat wat overdreven vind en zonde van tijd en onderzoek? Is het niet juist denigrerend voor de vrouw dat zij als blijkbaar niks anders gezien wordt als carrièretijger, die zo ver mogelijk moet zien te komen en zoveel mogelijk moet werken? Mogen we daar misschien zelf ook nog een mening over hebben?

Wat is er in vredesnaam mis met een vrouw die er voor kiest om thuis te zijn en te zorgen voor haar kinderen en man, een taak die niet zo lang geleden nog als eer voor de vrouw werd gezien? Wat is er mis met een vrouw die er voor kiest om maar een paar dagen per week te gaan werken, om géén promotieonderzoek te doen, of om gewoon op kantoor te zitten waar ze zich eigenlijk heel prettig bij voelt?

Vergis je niet, ik ben er helemaal voor dat vrouwen zelf de kans krijgen om een studie te volgen en een beroep uit te oefenen dat ze willen, om daarbij ook een topfunctie te hebben. Maar zullen we misschien juist eer doen aan de vrijheid, waardigheid en kwaliteit van de vrouw om dat zelf te kiezen, in plaats van dat het ons opgedrongen wordt?

Read Full Post »

Bedreiging van lichaam versus bedreiging van ziel

Ondanks dat je er in onze media relatief weinig over hoort, worden vele christenen over de hele wereld, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten vervolgd. Vervolging om geloof, soms door het niet uit mogen oefenen van de baan die je wilt, geregeld ook door het leven te laten.

Een situatie die ik me eigenlijk niet voor kan stellen. Immers, ik leef in vrijheid: ik kan zelf bepalen wat voor geloof ik aanhang, wat ik draag, wat ik zeg, wat ik doe en laat. En er is – voor zover ik weet – niemand die mij naar het leven staat. Ik hoef niet bang te zijn dat wanneer er op mijn deur geklopt wordt ik mijn huis uit gesleurd wordt en gestenigd wordt omdat ik katholiek ben. Een vrijheid die vele medebroeders en –zusters graag zouden hebben en mogelijk ook van dromen.

Toch vraag ik me af voor wie het leven na dit aardse leven beter is. De vervolgde christenen leven elke dag voor God, zijn elke dag bereid voor Hem te sterven. Heel hun leven is op Hem gericht, wat voor bedreiging er ook voor hun neus staat. Wij in onze vrije samenleving daarentegen ondervinden weliswaar geen lichamelijke bedreiging vanwege ons geloof, maar wordt onze ziel deste meer bedreigd. Het ergste is misschien nog dat we dat vaak niet eens door hebben en onze ziel vaak al tot het randje van de afgrond gebracht is.

Wellicht dat ik spoken zie hoor, ik weet het niet, maar ik krijg meer en meer het gevoel dat we helemaal niet zo vrij zijn als we denken. Door allerlei invloeden van kleins af aan, zowel via mensen in ons leven als via allerlei media, zowel gewone als sociale, worden onze harten, onze zielen, weggevoerd van God, weggevoerd van de Waarheid. Soms door ogenschijnlijk onschuldige zaken, zoals een keer uitslapen op een zondag en daardoor de Zondagsmis missen omdat al je vrienden dat ook doen of een nog grotere auto willen hebben want daar maak je meer indruk mee, maar toch ook steeds meer door druk vanuit degenen die ons goed zouden moeten besturen, door het inperken van gewetensvrijheden, door het legaliseren van zaken die regelrecht indruisen tegen het geloof en als goed en barmhartig bestempeld worden.

Gestenigd, een dodelijke injectie, opsluiting? Nee, dat is (vooralsnog) niet ons lot. Lichamelijk hebben we weinig te vrezen. Onze ziel echter wordt constant met de dood bedreigd, en als we niet oppassen, ook daadwerkelijk om zeep geholpen. Laten we dus niet alleen bidden voor degenen die lichamelijk bedreigd worden (want dat is ook een zeer kwalijke en verdrietige zaak), maar ook voor onszelf, die leven in ogenschijnlijke vrijheid.

Read Full Post »

Indoctrinatie van kinderen

Het plaatje hiernaast geeft een duidelijke boodschap af. Regelmatig hoor je in media, van vrienden, van buren en van mogelijk nog anderen dat men geloof niet op moet dringen aan kinderen, dat ze zelf de keuze moeten maken. Vooral mensen die niet geloven zijn deze mening toegedaan.

Ze maken echter een belangrijke denkfout. Ze menen namelijk dat zij hun kinderen niet indoctrineren. Immers, ze krijgen dat geloof niet met de paplepel ingegoten, en als ze uiteindelijk toch voor het geloof kiezen, dan is dat hun eigen keuze geweest. Echter, dat er in een huishouden een geloof niet wordt doorgegeven, wil niet zeggen dat de kinderen niks meekrijgen van de opvatting, het geloof of ongeloof zo je wilt, van de ouders. Het ongeloof van de ouders, mogelijk zelfs de negatieve houding daartegenover, wordt namelijk ook in meer of mindere mate aan de kinderen doorgegeven, dat is logisch en onontkoombaar.

 

Je kan daarom ook hiernaast afgebeeld plaatje toepassen op atheïsten. Als je werkelijk je kinderen de keuze wilt geven, dan neem je een neutrale houding aan, onderricht je ze in de verschillende geloven zonder waardeoordeel. Dat dit een theoretische benadering is, is duidelijk. Iedereen heeft een opvatting over religie en ander zaken, en dat zal doorklinken in de opvoeding van de kinderen, ook al denk je van niet. Dat je dat als niet-gelovige niet doet, is een grove illusie.

Read Full Post »

De hypocrisie van de “liefhebbende” mens

Het moge de lezers van deze blog duidelijk zijn dat ik een behoorlijke eigen mening heb als het gaat over zaken als geloof en medische ethiek. Ik kom er voor uit, maar ik snap over het algemeen heel goed dat anderen er anders over denken, en probeer dat ook zoveel mogelijk te uiten. Ok, dat lukt niet altijd, maar toch.

Nu wil het dat er op deze aarde veel mensen zijn die zeggen:  "je moet elkaar liefhebben, elkaar respecteren." Nou, daar kan ik het makkelijk mee eens zijn, en daar probeer ik ook naar te leven. Ik verbaas me er dan over hoe weinig respect en liefde ik krijg wanneer ik een afwijkende mening blijk te hebben, en hoe hard er dan tegen me gezegd wordt dat ik dat niet mag zeggen, want dat is niet liefdevol.

Waarom dan mag ik niet zeggen dat ik bepaalde tegenwoordig geaccepteerde zaken in de samenleving niet vind kloppen, maar mogen diezelfde mensen wel roepen dat ik achterlijk en ouderwets ben?

Waarom mag ik niet zeggen dat bepaalde liturgische misbruiken grenzen aan heiligschennis en men de plank mis slaat, maar mogen de mensen die dat prima vinden wel zeggen dat ik me niet aan moet stellen en Christus toch niet echt aanwezig is tijdens de Mis? Waarom mogen zij mij wel keer op keer op keer een dolk in m’n hart steken en er af toe nog stevig aan draaien?

Ik begrijp goed dat ik het niet eens ben met een groot deel van de Nederlandse bevolking, dat vind ik jammer, maar kan ik goed begrijpen. Ik verwacht ook niet dat ze plotseling hun mening veranderen (al zou dat wel mooi zijn), maar ik kan er totaal niet bij dat mensen die zeggen dat we lief moeten zijn voor elkaar, dat alleen zijn voor mensen die dezelfde mening zijn toegedaan als zij. Hypocriet noemen we zoiets.

Read Full Post »

Vrijheid van meningsuiting?

Een van de grondbeginselen waar we als Nederlanders zo trots op zijn: vrijheid van meningsuiting. Iedereen heeft recht op zijn of haar mening, natuurlijk wel binnen de grenzen van de overige wetten.

Steeds vaker vraag ik me af of dat ook daadwerkelijk het geval is. Mogen we daadwerkelijk onze mening verkondigen, ook als die afwijkt van de zogenaamde norm? Mogen we ook daadwerkelijk opkomen voor onze mening en het verdedigen? Mogen we een mening verkondigen als waarheid, gebaseerd op vele bronnen en traditie?

Deze vragen zou ik graag met ja willen beantwoorden, maar ik vrees dat dat een leugen zou zijn. Een aantal voorbeelden.

In een medische wereld bijvoorbeeld mag je als medicus theoretisch gezien gewetensbezwaren hebben, bijvoorbeeld in het geval van abortus en euthanasie, maar ook dingen als ivf en anticonceptie. Ik heb echter het vermoeden dat dit in de praktijk wat lastiger zal zijn en dat het een medicus met gewetensbezwaren bepaald niet in dank wordt afgenomen als hij zich niet aan kan sluiten bij de geldende norm. Nu al merk ik bij discussie met m’n medestudenten dat vele ethische dingen blijkbaar normaal zijn, en dat je wel van een andere wereld of ouderwets moet zijn wanneer je er serieuze vraagtekens bij stelt. Vrijheid van meningsuiting? Niet wat ik beleef.

In onze samenleving zeggen dat homoseksuelen niet mogen trouwen mag niet, want dan veroordeel je deze mensen, discrimineer je ze en ben je haatdragend. Wanneer je zegt dat je absoluut niks hebt tegen homoseksuele mensen op zich, en je ook echt wel snapt en gelooft dat elk mens recht heeft op liefde, maar dat je vanuit geloofsperspectief het huwelijk ziet als een verbond voorbehouden aan man en vrouw, ben je nog steeds intolerant en niet van deze tijd. Vrijheid van meningsuiting? Niet wat ik beleef.

In een discussie met mede-katholieken zeggen dat tijdens de Consecratie brood en wijn waarlijk Lichaam en Bloed worden van Christus, is bijna vloeken in de kerk, want vanuit katholiek perspectief mag je het toch allemaal ook fijn symbolisch uitleggen, daar geeft de kerk toch ruimte aan? Als je zegt dat ze prima de mening mogen hebben dat het Avondmaal bedoeld is als symbool (hoe diepgaand ook), maar dat ze dan gewoon toe moeten geven dat het een protestantse zienswijze is en dat het niet de leer van de Katholieke Kerk is, dan ben je te conservatief, niet openstaand voor oecumene, discriminerend en veroordelend. Vrijheid van meningsuiting? Niet wat ik beleef.

Ja, misschien dat je nog mag zeggen: ik vind dat. Maar dat moet dan heel voorzichtig, want je mag het absoluut niet als waarheid verkondigen. Kattekliek had in haar commentaar op een eerder stukje van me eigenlijk geheel gelijk toen ze zei dat we niet moeten zeggen dat het volgens ons de waarheid is, maar dat wat we verkondigen gewoon de Waarheid is. We hebben de taak gekregen om ons geloof te verspreiden, het te leven, er van te getuigen, om de Waarheid die Christus verkondigd heeft naar de mensen toe te brengen. Wat ik ooit eens gehoord heb wat een uitspraak van een atheïst zou zijn geweest: is het niet ontzettend egoïstisch om mensen niet de mogelijkheid van een Eeuwig Leven te vertellen?
Op een dergelijke manier komt het waarschijnlijk hard over, maar men moet beseffen dat het in zaken als deze niet om de personen gaat, maar om het handelen, het doen en laten, om een (de) leer. En dat willen mensen wel eens vergeten.

Hebben we dus echt een vrijheid van menigsuiting? Nee, niet in mijn beleving. Ja, het is beter dan in een groot deel van de landen op de wereld, maar ook wij hebben te maken met een druk om onze opvattingen aan te passen aan de zogenaamde heersende norm. En dat kan ver door gaan.

Read Full Post »