7 Quick Takes Friday (17)

1. De Paaswake afgelopen zaterdag was ontzettend mooi, waarbij er ook drie mensen in de Kerk opgenomen werden. De Hoogmis van Pasen was zoals ik al dacht echt een groot alleluia-festijn. Hoe heerlijk om katholiek te zijn. Christus resurrexit, Alleluia.

2. Het probleem van het knipperende motormanagementlampje is opgelost. Na aardig wat analyse door de garage met nog ruggespraak en analyse door bevriende FIAT-garage bleek het probleem in de software te liggen. Ik kan zeggen, het is erg fijn om zonder knipperend storingslampje te rijden.

3. Door omstandigheden bij de garage had ik gisteren een wel hele luxe leenauto: een Audi A4 station. Groot, luxe ding. Reed niet onaardig. Maar het is niet mijn auto: te laag en te weinig zicht over de weg. Doe mij maar mijn eigen lieve Pandaatje.

4. Vandaag het bericht gekregen dat een van de erg actieve vrijwilligers in onze parochie plotseling overleden is. Een vrijwilliger die ik graag mocht, ondanks dat hij nogal eens nors en chaotisch kon zijn. Ik zal hem missen. Moge hij rust vinden bij Onze Lieve Heer.

5. Zojuist voor het eerst in jaren weer de film Mary Poppins gezien. Een familiefilm zoals ze tegenwoordig nauwelijks nog maken. Zonde eigenlijk. Eens even geen films over allerlei eigentijdse immorele dingen, maar een fijne familiefilm waarin het gezin, liefde en vreugde centraal staan.
Update: na een Twitter-berichtje besef ik dat er gelukkig ook nog leuke eigentijdse familiefilms zijn, dus een iets minder pessimistische aanvulling.

6. Even een beetje Bijbelse humor:

7. Het is paastijd, tijd dus voor het Regina Caeli. Een prachtige, jubelende, Mariahymne. Mijn verloofde vindt de hymne vreemd genoeg niet mooi, maar dat weerhoudt mij er niet van het niet luidkeels (en vals) in te zetten en hier nog eens te posten: 

Lees het hele bericht »

Katholieke vrouwen, verenigt u.

Na een gesprek dat ik gisteren met een vriendin, die ook haar hoofd bedekt tijdens de Mis en communie op de tong ontvangt, leek het me leuk om eens af en toe met wat katholieke vrouwen samen te komen. Alsin, katholieke vrouwen voor wie geloof een wezenlijk onderdeel is van het leven en die niet bang zijn vrouw te zijn in het licht van de Traditie.

Toen bedacht ik me: wacht, er bestaat zoiets als een Katholiek Vrouwengilde (KVG). Ik dus vanavond met goede moed googlen, hoewel er wel enige vrees zat dat het vrij liberaal zou zijn allemaal. Ik geloof dat zelfs die vrees nog positief was. Van wat ik vind ik de beschrijvingen van verschillende plaatselijke groeperingen (in het noorden van het land kan ik niet eens een website vinden), gaat het puur om vrouwen onder elkaar, het woord geloof wordt niet eens geloof. In een van de jaarprogramma’s vind ik welgeteld één keer het woord kerk gecombineerd met viering tegen.

Niet echt iets wat ik als katholieke vrouw zoek, helaas. Terwijl het me juist zo waardevol lijkt om als vrouwen onderling samen te komen en elkaar te versterken in het geloof. Vrouw zijn in de Traditie van de Kerk, maar ook evenzogoed gewoon vrouw zijn als vele vrouwen, en dat met elkaar delen en beleven. Misschien tijd voor een nieuwe, eigentijdse, traditionele impuls?

Lees het hele bericht »

Dag lieve papa Benedetto

Compleet sprakeloos en verdrietig. Dat was mijn eerste reactie nadat ik vanmiddag het nieuws van het aftreden van de paus hoorde. Tevens is het nog steeds de toestand waar ik in verkeer.

Een besluit dat ik heel goed kan begrijpen, maar toch nog erg moeilijk te vatten is. Hoewel ik als baby katholiek gedoopt ben, is paus Benedictus eigenlijk mijn eerste echte paus die ik meemaakte. Hij is iemand geworden die me dierbaar is en een voorbeeld. Nederig en trouw aan het geloof, en met veel liefde. Ik zal hem missen als paus. En ondanks dat hij het niet kan lezen toch een heel erg: Dank u Heilige Vader. Hopelijk mag hij de rest van zijn aardse jaren doorbrengen in rust en omringd door de liefde van God, welke hij hopelijk na dit aardse leven in de hemel mag aanschouwen.

Lees het hele bericht »

Thuis in een van de huiskamers van het grote huis van de Rooms-katholieke Wereldkerk

Een aantal jaren geleden was ik bijna elk weekend aan het reizen door den lande: soms naar vrienden, soms naar activiteiten, maar ook om gewoon naar een Tridentijnse Mis te gaan. Dat betekende ook dat ik geen vaste plaats had om naar de Mis te gaan. Voorwaarde was een fatsoenlijke liturgie, waardoor ik ook hier in Groningen soms de Hoogmis verwisselde voor de Latijnse Mis twee uur eerder, simpelweg om niet in een gezinsmis terecht te komen. Thuis in de Wereldkerk, maar toch voortdurend op reis.

Toen ik echter moest kiezen tussen de weekenden doorbrengen met mijn vriend of bijna alle weekenden onderweg en hem zodoende amper zien omdat ik doordeweeks elders woonde, ben ik steeds meer de weekenden in Groningen door gaan brengen. Dit betekende ook bijna elke zondag in de Jozefkathedraal zitten. Probeerde ik in het begin nog de gezinsmissen te mijden, of verruilde ik de Hoogmis voor de studentenmis later op de dag omdat ik toen nog actief was in de studentenparochie, na een aantal maanden of misschien zelfs wat langer was ik eigenlijk wekelijks in de Hoogmis te vinden, gezinsmis of niet, irritaties over kleine dingen of niet. Hoeveel dat voor mij betekende werd me duidelijk toen ik gedurende een half jaar bijna de helft van de zondagen moest werken en daardoor niet om elf uur in de Mis kon zitten (hoewel ik weet dat de andere Missen in de parochie evengoed deel uitmaken van het parochieleven, dit is alleen dé Hoogmis voor mijn gevoel).

Deel uitmaken van een parochie, van een gemeenschapsleven. Ik had nooit echt beseft wat dat was, en hoe belangrijk het is. Contacten met medegelovigen, samen een gemeenschap opbouwen, elkaar steunen en plezier met elkaar maken, bijwonen van lezingen en catechesesessies, het is een even belangrijk onderdeel van het parochieleven als de liturgie. Dat laatste is ook belangrijk, en de zondagsmis is bron en hoogtepunt van ons christelijk (parochie)leven. Ik zal niet zeggen dat ik blij ben met alles wat er liturgisch gezien in onze parochie gebeurt, maar het is absoluut goed genoeg om me thuis te voelen in deze parochie. Ik zal nog wel verlangen naar meer traditie, meer een Mis zoals het oorspronkelijk bedoeld is, en dat betekent ook af en toe elders kerken. Maar mijn thuis is in deze fijne huiskamer van het grote huis van de Rooms-katholieke Wereldkerk.

Lees het hele bericht »

Stille Omgang 2012: een impressie van een serene doch vreugdevolle getuigenis van Gods liefde

Met een circa tweederde gevulde bus vertrokken we gisteravond vanaf station Groningen. Bestemming: Amsterdam. Onderweg werd nog een aantal mensen opgepikt, waardoor we met een man of veertig tegen een uur of tien ’s avonds aankwamen op het Spui in Amsterdam. Reden van deze reis: de jaarlijkse Stille Omgang. Een eucharistische processie, maar dan in stilte, nagedachtenis van een eucharistisch mirakel uit 1345, en tegelijk een sober kantje met blik op de Reformatie waarin processies verboden waren.

Het rozenhoedje in de bus, waarbij onze pastoor steevast twaalf in plaats van tien Weesgegroetjes per keer bad, halverwege de rit was een mooie voorbereiding op de avond. Aangekomen op het Spui en na een korte pitstop, liepen we richting de Krijtberg (een waarlijk prachtige kerk), waar we een mooie Mis hadden met (gelukkig) onze eigen plebaan als hoofdcelebrant. De biecht van eerder op de dag maakte het helemaal bijzonder om eindelijk weer eens de communie te kunnen ontvangen. Wat een genade, wat een liefde.

En toen was het tijd om de processie te lopen. Samen met meerdere groepen vertrokken we vanaf het Spui, langs de mirakelplaats. Als je niet helemaal weet waar je op moet letten loop je er zo voorbij, maar gelukkig zijn er altijd wel mensen om je heen die het wel weten. Met circa 8000 man door de stad – niet allemaal startend op hetzelfde moment gelukkig: de groepen waren verdeeld over verschillende kerken met Missen op verschillende tijden – getuigenis van het wonder, getuigenis van de Gods liefde, getuigenis in stilte van de vreugde en diepte van ons geloof, door de rumoerige en onzedelijke straten van Amsterdam. Een groter contrast is bijna niet denkbaar.

De afstand, de weinig slaap vannacht, de pijn in m’n voeten en heupen door blessures, het was het allemaal waard. Zo een serene getuigenis en verdieping in je geloof. Iets wat je als katholiek toch een keer gelopen moet hebben.

Lees het hele bericht »

Mars voor het leven in Den Haag – een verslag

Voor de verandering weer eens met de trein in plaats van met de auto. En die trein bracht mijn vriend en mij op zaterdag de tiende van december naar Den Haag. Een paar uur heen en een paar uur terug treinen, en waarvoor? Om mee te lopen in de Mars voor het Leven. Ik voor de tweede keer, hij voor de eerste keer. Net als vorig jaar begon het met een aantal praatjes van zowel mensen die betrokken zijn bij bepaalde organisaties die zich bezig houden met het recht op leven, als van vrouwen die zelf een abortus ondergaan hebben.

Deze getuigenissen blijven mijns inziens toch het meest krachtig. Er kunnen nog zo veel wetenschappelijke en religieuze argumenten genoemdworden, die ook helemaal waar zijn, maar zo’n getuigenis zet kracht bij. Schrijnende verhalen, krachtige verhalen. Niet alleen stellen ze aan de kaak hoeveel schade een abortus aan zowel moeder als kind berokkent, ook de intolerantie van de samenleving naar vrouwen die in bepaalde omstandigheden niet voor een abortus kiezen en het gebrek aan eerlijke voorlichting van de medische wereld en abortusklinieken over wat abortus daadwerkelijk is, en de risico’s die eraan zitten.

Hoewel ik nog steeds de kriebels krijg van de protestantse en evangelische manier van spreken en doen, blijft het indrukwekkend om met een groeiende hoeveelheid mensen op te komen voor al het menselijk leven, en dan vooral het meest kwetsbare leven. En niet alleen een groeiende hoeveelheid mensen, waar ik ook om me heen keek, de gezichten waren vaak jong. Een nieuwe generatie die niet bang is van zich te laten horen, die ergens voor staan, en dat op een vredige en waardige manier doen (in tegenstelling tot de paar tegendemonstranten die er niet alleen lachwekkend uit zagen maar ook nog eens alleen maar dezelfde leuzen konden schreeuwen).

Laten we blijven bidden en hopen dat de harten en het verstand van alle mensen eens open mogen gaan voor de waarheid, en we elk leven een kans geven en met respect behandelen, ook het kleinste en meest zwakke.

Copyrigh foto: Martijn Roggeveen (via Picasaweb)

Lees het hele bericht »

Credimus Bootcamp 2012 – Het Rijke Roomsche Leven

De afgelopen drie jaren heb ik samen met een aantal andere jongvolwassenen een zomerkamp ter verdieping van het Katholieke Geloof georganiseerd: Credimus Bootcamp. Hoewel er in veel bisdommen wel iets van jongerenwerk is, wilde een aantal jongeren toch wat meer verdieping, meer traditie. Ze merkten dat ze eigenlijk geen antwoord wisten op vragen die hun gesteld werden over ons geloof. Ja, waarom zouden ze überhaupt geloven, en als ze al geloofden, waarin dan en waarom? Zo werd in 2008 het allereerste Credimus Bootcamp georganiseerd – waar ik toen zelf overigens nog slechts twee dagen bij aanwezig was – en wordt komend jaar, 2012, het eerste lustrum gevierd.

Waarom zou je nou naar zo’n kamp gaan, wat houdt het eigenlijk in? Het een week dat een aantal katholieke jongvolwassenen van tussen circa de 18 en 35 samen ondergedompeld worden in het katholieke geloof, zoals we het vaak zelf zeggen. Een week samen de getijden bidden, dagelijks de Heilige Mis bijwonen – in zowel de gewone als de buitengewone vorm van de Romeinse Ritus – lezingen volgen van verschillende bekende en onbekende sprekers , samen de maaltijd genieten en praten over wat ons nou bezig houdt en hoe we ons geloof proberen vorm te geven in ons dagelijks leven. Een dagelijks leven waarin we hele diverse dingen doen: sommigen zijn student, anderen arts of zoekend naar hun roeping binnen het religieuze leven of het priesterschap. En als toetje ’s avonds Aanbidding. En een hoop gezelligheid soms tot diep in de nacht. Kortom, een week om kennis te maken met allerlei aspecten van het katholieke geloof, om je te laten wortelen in de Traditie, om jonge mede-katholieken te ontmoeten.

De vijfde editie zal plaatsvinden van 11 t/m 17 augustus 2012. Locatie is evenals de afgelopen twee jaar in Geffen (tussen Oss en ’s Hertogenbosch). Hoewel we je van harte aanbevelen de hele week mee te maken, is het ook mogelijk een of meerdere dagen aanwezig te zijn. Het thema voor komend jaar: het Rijke Roomsche Leven. Mocht je vragen hebben of al weten dat je mee wilt, mail dan gerust naar: credimusbootcamp@gmail.com.

(Met dank aan Mark en David voor de foto’s)

Lees het hele bericht »