Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2009

Een vrije week, en dus genoeg tijd voor de getijdengebeden. In ieder geval, dat zou je denken. Vandaag heb ik mezelf naar de Mis toe gesleept, aangezien ik vond dat ik daar gewoon heen moest, simpelweg omdat het kon. Ik besefte hoe makkelijk het is om even een gebed over te slaan, om maar niet naar de Mis te gaan doordeweeks omdat je wat andere dingen te doen hebt, en ach, het is toch niet verplicht. God kan daar toch niet boos om worden? Ik overtreed hiermee toch niet een van de geboden?
Nee, natuurlijk verplicht niemand je om op een doordeweekse dag naar de Mis te gaan, noch word je verplicht om de getijden te bidden, of een rozenkrans. Niemand verplicht je om de Bijbel te lezen. Maar toch, al deze dingen zijn manieren om met God in contact te komen, om Hem te danken, om Hem te prijzen, om Hem om gunsten te vragen.
Vergelijk het eens met een vriendschap. In een vriendschap besteed je tijd van jezelf aan de ander, vaak omdat je het leuk vindt, maar soms ook om de ander een plezier te doen, om er te zijn voor die ander. Geen tijd meer besteden aan een vriendschap betekent vaak dat deze verwaterd, soms zelfs het einde er van. Of vergelijk het eens met een relatie, ook daar moet je tijd voor elkaar maken om de relatie te laten werken.
Zo is het ook met onze relatie met God, met het grote verschil dat Hij er altijd voor ons zal zijn, ook al beantwoorden we Zijn liefde niet. Voor de één werkt het goed om één keer week, op de zondag, naar de kerk te gaan, en proberen om de rest van de tijd in de praktijk te brengen wat ze daar mee krijgen. Toch kan je je voor stellen dat het de voorkeur heeft om op meerdere en verschillende momenten en manieren te werken aan je relatie met God, ook al lijkt het niet direct vruchten op te leveren. Een relatie bouw je niet op door sporadisch iets van je te laten horen, op een moment dat het jou heel toevallig eventjes uitkomt.

Persoonlijk kan ik zeggen dat, ook al lijkt het in eerste instantie niet zo, het wel degelijk verschil maakt, dat er toch iets groeit wat je niet door hebt totdat je het een keer niet doet. En dus probeer ik telkens weer de draad op te pakken, probeer ik telkens weer om even te bidden, ook al lijken de vijftien, dertig, zestig minuten enorm lang te duren en komt het niet zelden voor dat ik me afvraag of ik mijn tijd niet beter had kunnen besteden. Want hoe kan het nou tijdverspilling zijn om onze Heer te danken en te prijzen?

Read Full Post »