Bootcamp – actieve participatie

Deel 3 in de bootcamp-reeks, ditmaal over actieve participatie tijdens de Mis.

Een van de meest gehoorde argumenten voor de gewone Mis en tegen de buitengewone, is dat in de gewone Mis meer sprake is van actieve participatie (deelname) dan in de buitengewone Mis. Als voorbeelden worden dan aangedragen dat de leken meer zeggen, meer mee lijken te doen in verschillende opzichten. Bij de oude Mis zou dat volgens velen niet het geval zijn, daar wordt immers een groot gedeelte in relatieve stilte gebeden.

Iemand merkte in een gesprek dat we hadden eens op: ja, maar tijdens de Mis (in dit geval ging het over de gewone Mis), zitten we meestal toch maar, en doen we niet zoveel. Bij de evangelische gemeente doen we tenminste nog iets. Hierop ben ik volgens mij een beetje uitgevallen, door te zeggen dat hij dan totaal niet begrepen had waar het tijdens de Mis om draait en wat de rol van de priester en van de leken is. Ook tijdens bootcamp heb ik de opmerking gehoord dat er bij de buitengewone Mis mensen minder mee kunnen doen.

De vraag die dan opkomt, is wat je verstaat onder actief meedoen. Is daar pas sprake van wanneer je veel dingen kunt antwoorden, zeggen, zingen en met je handen in de lucht kan staan? Want als dat het geval is, nee, dan is er in een goede Mis, of het nou in de gewone of buitengewone vorm is, geen sprake van actieve participatie.

Maar actieve participatie is in mijn ogen, en in die van velen, niet het bovenstaande. Wanneer mensen denken dat het tijdens de Mis de bedoeling is dat je op je krent blijft zitten en luistert naar wat de priester zegt, dan hebben ze het mis (behalve bij de lezingen en de preek, want dan is het de bedoeling dat je luistert), dan hebben ze er geen hout van begrepen. De priester is niet zomaar een verhaaltje aan het lezen, de woorden die hij tijdens de gebeden en tijdens het Eucharistisch gebed zegt zijn niet aan ons, het volk, gericht, maar op God. De priester bidt tot God voor ons, hij dankt God namens ons, hij prijst God namens ons. Het is één groot gebed.
Mensen hebben het tegenwoordig vaak over voorgangers. Alhoewel vele traditionele katholieken een hekel hebben aan dat woord (de term celebrant is namelijk op z’n plaats), denk ik dat je het woord goed kunt gebruiken om uit te leggen dat de priester bij de Mis letterlijk voor gaat: hij gaat de gelovigen voor in gebed, hij bidt voor ons, hij zet (als het goed is) het goede voorbeeld. En als gelovigen sluit je je daar bij aan, in gedachten, in je hart. Je sluit je aan bij wat de priester zegt, vertrouwend dat hij bidt wat hij moet bidden, vertrouwend dat hij bidt voor ons, voor de wereld, voor de overledenen (dat mag je immers verwachten, en het is ook de taak van de priester om dat goed te doen. Als de priester er een showtje van maakt, tja, dan wordt het toch wat lastiger).

Dát is actieve participatie, en niet zozeer dat je met je handen door de lucht zweeft, klapt, en een paar keer per Mis wat zinnen zegt (en dan ook nog eens delen die je als leek niet behoort te zeggen, maar die deel uitmaken van het gebed van de priester). Niet dat dat niet leuk kan zijn, of bijdragend aan je geloofsleven, maar de participatie tijdens de Missen kunnen zoveel dieper gaan, als je tenminste verder durft te kijken dan wat je op het eerste gezicht denkt dat er is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: