Geloof met inhoud

Als ik zo om me heen kijk in het katholieke wereldje, en vooral wanneer ik mensen spreek en dingen lees, is een van de dingen die opvallen dat het vaak nergens over gaat. Ja, op zich gaat het wel ergens over, maar dan meer over oh wat zijn we met z’n allen toch goed bezig, en wat moeten we lief zijn voor elkaar en kijk eens hoe leuk we samen bezig zijn. Op zich geen verkeerde dingen om mee bezig te zijn, maar ik vraag me soms wel eens af of de gelovigen het ooit over God hebben, of ze het ooit hebben over Christus, en over wat dat betekent voor hun eigen leven.

Mijn sterke indruk is dat veel katholieken, en waarschijnlijk zijn ze niet de enigen, leven met het motto: geloven is leuk, zolang het maar geen consequenties heeft voor mijn leven. Ja, wanneer het voordelen oplevert in de moderne samenleving dan is het geen probleem, maar oh jee als je door het geloof dat je zegt te hebben dingen op zou moeten geven, dingen zou moeten doen die je liever niet doet, maar die eigenlijk wel goed zijn om te doen, wanneer je daardoor niet ja en amen kan zeggen op veel dingen die in onze zogenaamd moderne en betere samenleving algemeen geaccepteerd zijn, en dus toch goed moeten zijn. Geloven moet vooral leuk zijn, de Bijbel is vooral een boek met leuke morele verhalen die ooit eens door mensen in elkaar geknutseld is, God is een iets, en het geloof gaat toch vooral om het samenzijn en het goed zijn voor elkaar.

Is dit nu wat de Kerk werkelijk is? Niet als je kijkt naar de Bijbel, niet als je kijkt naar de Catechismus, niet als je kijkt naar de eeuwenoude Traditie. Hebben al die Heiligen en velen die niet officieel heilig zijn verklaard, maar dat best wel zouden kunnen zijn, voor niks hun leven aan het geloof gewijd?
De laatste veertig, vijftig jaar hebben, vooral in landen als Nederland, het geloof geen goed gedaan. We zijn onze inhoud kwijtgeraakt, zogenaamd vrijgemaakt. Ik sta er dan ook niet verbaasd over dat de kerken zo massaal leeggelopen zijn. Gezellig samenzijn kan je namelijk ook prima doen bijvoorbeeld bij je buurman of in de kroeg.

Veel mensen geven tegenwoordig af op moslims en joden: die lijken voor een deel nog te proberen vast te houden aan hun traditie, aan hun overtuigingen. Die durven nog tegen de geldende norm in te gaan wanneer het niet strookt met hun opvattingen (voor de duidelijkheid: ik heb het hier niet over extremisten, maar gewoon over de “gewone” gelovigen). De katholieken daarentegen lijken hun stem verloren te zijn. Naar wat ik denk niet eens zozeer omdat ze niet durven, maar simpelweg omdat een groot gedeelte simpelweg niks meer heeft om tegen te zijn, omdat hun opvattingen vervlakt zijn tot die van de samenleving. Soms ben ik gewoon jaloers op sommige anders-gelovigen, op hoe hun overtuiging bij hen leeft.

Meer en meer hoor je dat mensen aangetrokken worden door traditie, door een geloof met duidelijke standpunten, door een geloof met een gezicht, dat inhoud heeft. Ik sta niet verbaasd dat de Katholieke Kerk in Nederland de laatste jaren weinig aantrekkingskracht heeft gehad: ze miste immers hetgeen waarnaar mensen op zoek zijn.
En nu? Nu gaan er steeds meer stemmen op van mensen die wel hun geloof willen en durven te belijden, die niet tevreden zijn met het oppervlakkige, die diepgang willen, die op zoek willen naar God, die een liturgie willen waar Hemel en Aarde elkaar raken. Mensen die willen doen wat er in het Woord van God staat, die beseffen dat geloven consequenties heeft. Het christendom heeft als uitgangspunt dat Christus de Zoon van God is, dat Hij gestorven is voor onze zonden, opdat wij eeuwig leven zouden kunnen hebben. Als christen, van welke stroming dan ook, belijd je dat, zeg je dat je hoort bij een geloof dat gebaseerd is op de Bijbel. En de Bijbel is duidelijk: geloven heeft consequenties. God stelt regels, er zijn geboden, we hebben een opgave. Niet dat we allemaal zwaarmoedig moeten zijn, want God is ook liefdevol en barmhartig. Maar toch: alles scharen onder het mom van: “lief zijn voor hem en zacht zijn voor haar, ook Hij was zacht, echt waar”, “rondom het altaar dansen wij blij, te gek jo Jezus leeft” en “Kerk zijn is een streelgebaar” (uit het moderne kerklied van Herman Finkers), dat doet het geloof geen recht. Christus stierf voor ons aan het kruis, is het dan niet een klein beetje asociaal om niet iets terug te doen? Is het dan niet hypocriet om niet te proberen te doen wat Hij ons opgedragen heeft? Zoals m’n pastoor vorige week bij de homilie stelde bij het verhaal van Bartimeüs: Hij wil dat wij bereid zijn dingen op te geven, dat we Hem vertrouwen. Laten we dus proberen om ons geloof weer wat inhoud te geven, om te laten zien dat Katholieke Kerk niet een leeg omhulsel is, maar de Kerk van Christus op aarde. Laten we hetgeen we op zondag belijden in de Kerk, ook in ons leven proberen te belijden.

Advertenties

4 gedachten over “Geloof met inhoud

Voeg uw reactie toe

  1. Hee MT,,
    ik lees dit zo allemaal hè.. en als ik het gewoon even heel eh.. direct mag zeggen/vragen:
    ervaar jij het geloof (en alles wat daarbij hoort: dus eigenlijk het christelijke leven, leven tot eer van Hem enz.) als iets positiefs? Als iets wat moet of als iets wat niet anders kan?
    En, op welke manier doe jij het zelf dan? Waar sta jij zelf in dit verhaal?
    Ik ervaar de laatste tijd in je blogs een beetje een negatieve ondertoon en ik snap het wel; het is heel frustrerend als je zelf denkt dé juiste weg gevonden te hebben; dan zie je vooral veel anderen die dat niet ‘goed’ doen. Maar geniet je nog wel van datgene wat jij dan wel hebt? En vergeet je daarbij niet de teksten uit Mattheus 7:1 (oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt) en Lucas 6:37 (Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden.)
    Marjon

    1. Een terechte vraag 🙂 Mag je ook zeker stellen.
      Ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen overkomt als alleen maar negatief en zeurderig.
      Wat mijn geloof voor mij betekent. Kort gezegd: alles. Het is mijn leven, mijn liefde, iets waarvan ik geloof dat het gewoon klopt. Dus ja, positief. Maar aan de andere kant ook iets wat verplichtingen met zich mee brengt, omdat liefde voor iets of iemand dat nou eenmaal doet. Ik denk dat jij dat met je bijbelkennis (die stukken beter is dan dat van mij ;)), dat eigenlijk wel kan beamen. Maar ook gewoon in het dagelijks leven kom je dat tegen. Denk maar aan vriendschappen, relaties en dat soort dingen meer.
      Ik hou van de Katholieke Kerk, met haar Leer, haar Traditie, gewoon om wie ze is. Ik hou dus ook van God, in ieder geval, ik hoop dat het oprecht houden van is. Het geheel is mij zodanig dierbaar, dat het me pijn doet om te zien dat bijvoorbeeld in de Katholieke Kerk mensen die zich katholiek noemen, het liefst alles van wat ze is weghalen, het geloof uithollen. Begrijp me niet verkeerd, van mij mogen die mensen hun mening hebben, daar hebben ze recht op. Ik vind het jammer, maar als ze dat naar hun idee op dit moment gelukkig maakt. Maar wanneer je op zondag belijd (je hebt nu zelf gezien dat de tekst van de geloofsbelijdenissen voor de christenen gelijk is) dat Jezus de Zoon van God is, en je vervolgens veel katholieken hoort zeggen van: ja, daar snap ik nou niks van. Daar kunnen katholieken echt niks meer mee hoor, dat is niet van onze tijd. En ze dus maar hun eigen credo’s maken (dit verzin ik niet, dit wordt daadwerkelijk gezegd), dat vind ik persoonlijk niet getuigen van geloof. Als je op zondag je geloof belijd, dan geldt dat toch niet alleen voor dat ene uurtje? Tulijk kan je niet alles snappen, doe ik ook niet, zal geen mens denk ik ooit doen, maar als je alles wat je niet snapt of wat lastig is de prullenbak maar in gooit en dan zegt dat dat niet meer bij het huidige geloof hoort..
      Zelf ben ik ook maar een mens, een zondaar, en mijn liefde is een liefde met gebreken. Ik zal dan ook niet zeggen dat ik zelf de waarheid in pacht heb. Ik probeer er ook maar het beste van te maken, en er – zo veel mogelijk beredeneerd – op te vertrouwen dat wat de Kerk leert ook goed is, en daar naar te leven. Maar ik maak ook fouten, en er zullen vast en zeker dingen zijn waar ik het het gewoon fout heb. Maar ik kan er gewoon niet omheen dat als je zegt te geloven, wat voor geloof dat ook is, dat consequenties heeft. Dat klinkt negatief, maar ik ervaar het eigenlijk meer als bevrijdend.
      Ik oordeel niet over de mensen op zich. Het lijkt soms zo, maar ik spreek alleen een oordeel uit over daden en uitspraken op zich. Mensen oordelen altijd, ook al is het niet aan ons om te oordelen. De mensen schrijf ik niet af, want ieder mens is gelijk, hoe zondig of hoe goed ook, maar naar aanleiding van Gods Woord kan ik wel iets zeggen over bepaalde daden en uitspraken, zowel wat betreft anderen als wat betreft mezelf (en geloof me, dat doe ik echt wel).

      1. “Ik oordeel niet over de mensen op zich..(..), maar ik spreek alleen oordeel uit over daden en uitspreken op zich.”
        Sorry hoor, maar zit je nou hier je eigen ‘gedrag’ goed te praten? Ik weet niet of je de teksten nog terug gelezen hebt in de bijbel, maar er staat toch echt:
        -oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt
        -Oordeel niet, dan zal er niet over je geoordeeld worden. Veroordeel niet, dan zul je niet veroordeeld worden. Vergeef, dan zal je vergeven worden.
        Er staat nergens: geen mensen veroordelen, maar hun daden en uitspraken wel. Dát zijn toch juist dingen die een mens maken zo als ze zijn? Hun gedrag?
        En daarna zeg je dan ook nog:
        “Mensen oordelen altijd, ook al is het niet aan ons om te oordelen”
        Dus ómdat mensen het toch doen, is het ook geoorloofd om te doen?!. Nee sorry, daar gaat het bij mij echt scheef.
        En wellicht ben ik nu ook wel over jou aan het (ver/be)oordelen, het zij zo. Het frustreerde me gewoon toen ik je antwoord las!
        Nou ja, ik lees graag je antwoord:)

      2. Ok, dat ga ik beantwoorden door een wedervraag:
        aan de hand van de Bijbel ben jij van mening dat er een aantal regels is, zoals onder andere opgesteld is in de tien geboden. Een van die dingen is: gij zult niet stelen.
        Wanneer iemand steelt, zal jij dan zeggen van: dat is niet goed, of zal je zeggen: ach joh, doe lekker wat je wilt. Indien het eerste, spreek je dan niet ook een oordeel uit over de daad van het stelen?
        Ik hou van de mensen, God houdt van de mensen, maar niet van bepaalde daden. Jij kent de bijbel beter dan ik, en ja, bovenstaande tekst die je gaf ken ik zeer zeker. Als God zegt dat iets niet goed is, moeten wij dan als wij in God geloven en volgens Zijn Woord willen leven, dan niet ook die mening toegedaan zijn, of in ieder geval dat proberen? De persoon zelf, daar zeg ik niks over, de daden, das een ander verhaal. Heb ik gezegd dat ik vrij ben van zonden? Heb ik gezegd dat ik niet over mezelf oordeel? Heb ik gezegd dat ik niet door God geoordeeld zal worden? God zal zeker over mij oordelen, en ik kan alleen maar hopen en bidden dat dat oordeel mild zal zijn. Maar ik kan alleen maar proberen om te verkondigen wat ik geloof dat Gods Woord is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: