Van katholiek naar katholiek – deel 2: adolescentie ofzo

Vervolg op deel 1: kinderjaartjes

Zo ging het een aantal jaren door: regelmatig bidden, een keertje per maand naar de kerk, catechese tot aan mijn Vormsel, maar praten over God, praten over wat het geloof kan betekenen, nee, dat was niet echt iets wat een deel van mijn dagelijks leven was.

Ja, op een of andere manier was ik soms toch trots om katholiek te zijn, wanneer er bijvoorbeeld een katholiek feest was of toen we met school in Rome kerken gingen bezoeken. Maar natuurlijk niet wanneer het ging over de leer van de kerk. Niet dat ik daar toen nou zo bekend mee was, maar wanneer zulke dingen ter sprake kwamen dan was ik daar natuurlijk niet voor, ik had toch immers m’n eigen verstand, en ik was toch ook echt gewoon normaal. Een houding waar ik toen eigenlijk prima mee kon leven, een houding die was zoals de houding van de mensen om me heen.

Een half jaar na mijn Vormsel overleed mijn opa, na een ziektebed van twee/drie weken. Hij was een erg gelovig man als ik mijn ouders mag geloven, maar wel met vele keerzijden daarbij. Op een of andere manier voelde ik daarna de drang opkomen om iets voor de kerk te gaan doen. Dat wilde ik eigenlijk al langere tijd, maar het was er nooit echt van gekomen. Maar toen mijn opa overleed besefte ik dat ik niet steeds dingen uit kon stellen. En zo ben ik lectrice geworden. Als kind had ik al vaker lezingen gedaan in de kerk: bij gezinsvieringen (al hadden we er daar niet echt veel van), na de kinderwoorddienst wanneer we op de ster voor het altaar ons verhaal mochten vertellen en eigenlijk altijd een gebedje deden, en bij mijn Vormsel. De lezing bij dat laatste was – terugkijkend – eigenlijk een best toepasselijke tekst: over de kerk als lichaam met haar vele ledematen.
Anyway, ik werd dus lectrice, wat inhield dat ik eens in de maand/twee maanden diende tijdens de Mis, waarbij ik de eerste en tweede lezing en de voorbeden deed, de Hosties uit het Tabernakel haalde en Communie uitreikte. Een taak die ik met veel plezier deed, al had ik de eerste paar jaren niet het besef van de Eucharistie wat ik nu heb. Me eerbiedig gedragen in de Mis was iets wat voor mij toch wel vanzelfsprekend was, ik hield er niet van wanneer mensen zich luidruchtig en zonder respect voor de plek waar ze waren gedroegen.

Dit alles heeft echter niet een vuur doen aanwakkeren. Ja, de katholieke kerk was me dierbaar, ik was er thuis, maar hoe en wat, en waarom, dat had je me toen niet moeten vragen. Eigenlijk een beetje als een liefde voor iemand: je vindt die ander mooi en leuk, en voelt je aangetrokken tot die ander, maar waarom, daar heb je lang niet altijd een idee van.

Wordt vervolgd door deel 3: Palmzondagweekend 2007

Advertenties

Een gedachte over “Van katholiek naar katholiek – deel 2: adolescentie ofzo

Voeg uw reactie toe

  1. Ah ben benieuwd naar het vervolg 😀
    In het palmzondagweekend 2007 heb ik inhoudelijk als organisatorisch een grote aandeel gehad, dus ben heeeeel nieuwsgierig nu haha!
    Dank voor het delen 🙂 groetjes Anja

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: