Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2010

Afgelopen zondag ben ik bij een traditionele Mis geweest. Voor het feest van patrones van die kerk, de Heilige Agnes, werd er een Drieherenmis opgedragen. Op de terugweg in de trein ben ik begonnen met schrijven, en kwam zo op het idee om een kleine indruk te geven van deze Mis, vanuit het perspectief van een leek, een vrouwelijke leek. Het is geen complete beschrijving van alle delen van de Mis, maar meer een mengeling van sommige beschrijvingen en een aantal van mijn indrukken. Vandaag het eerste deel.

Een voor een lopen de misdienaars de sacristie uit, gevolgd door drie priesters, waarvan de achterste gekleed in koorkap
De bel luidt, de congregatie staat op. Langzaam loopt de stoet naar het altaar en knielen daar neer. Het Asperges me
wordt ingezet en de congregatie valt daarna bij. “Heer, was mij dat ik witter word dan sneeuw”, naar psalm 51. De priester was ditmaal niet bepaald zuinig bij de besprenkeling met wijwater, en ik kreeg dan ook een aardig volle laag. In ieder geval beter dan twee weken geleden toen de bisschop die celebreerde zodanig zuinig was dat ik volgens mij geen drup op me gekregen had, net als het grootste gedeelte van de congregatie. Aan de andere kant, zoals een priester me eens zei: het is bedoeld als herinnering aan het doopsel , niet een nieuwe doop.

Wordt vervolgd door deel 2, over het begin van de voormis.

Advertenties

Read Full Post »

Zondagmorgen acht uur, de trein rijdt net Assen uit, verder gaand op zijn reis naar Den Haag. Tot aan Amersfoort reis ik met hem mee, daarna stap ik over op de trein richting Schiphol. Buiten begint het langzaam aan wat lichter te worden: was het in Groningen nog bijna zwart toen ik vertrok, inmiddels kan ik vrij goed bomen en huizen in het voorbijtrekkende landschap onderscheiden.

Zo schrijvend denk ik terug aan vanochtend, hoe ik op een tijd dat er nog geen bussen rijden, door de stille straten van de mooie noordelijke stad loop. Het Noorderplantsoen is een spiegeltje door de bevroren platgestampte sneeuw. Waar in de rest van de stad de meeste sporen van de afgelopen weken vorst en sneeuw al aardig uitgewist zijn, is het in dit plantsoen nog redelijk zichtbaar. Het plantsoen voorbij en verder lopend richting centrum komt er af en toe een fietser voorbij, zodat ik me iets minder alleen wakker voel met de rest van de stad nog heerlijk in dromenland. Op de Vismarkt aangekomen dringt een geur van zweet, sigaretten en alcohol mijn neusgaten binnen. Het is duidelijk dat mensen zich hier vannacht vermaakt hebben. De laatste groep stappers loopt nog over straat en zullen tegen de tijd dat ik dit schrijf in hun bedje liggen en er waarschijnlijk pas uit komen als ik alweer op m’n terugreis naar het noorden ben.

Amsterdam, dat is mijn bestemming vandaag. Na een paar maanden niet meer naar de Agnes geweest te zijn vond ik het toch weer eens hoog tijd worden. Op naar het Gregoriaans, het wierook en latijn…naar de aanraking met het hemelse.
Ik heb er zin in!

Read Full Post »

Zondagochtend half elf. De deur van de sacristie gaat open, de acoliet slaat de bel en loopt daarna achter lector en de pastoor aan om te knielen voor het Tabernakel. Een beetje voorzichtig gaat de acoliet zitten na het openingslied. Alles wat hij doet is voorzichtig, nadenkend, op geleide van de aanwijzingen van de lectrice en de pastoor. Ik schat hem op een jaartje of elf, maar aangezien ik daar slecht in ben laat ik het ook maar bij een vage indruk. Het eerste deel van de Mis had ik hem graag wat sneller laten werken, was het niet een denderende indruk die hij maakte, maar toch, hij deed het maar, voor de eerste keer.
Tot aan het eucharistisch gebed. Daar stond hij iets schuin achter de pastoor met beide handjes gevouwen op de manier die de pastoor ook had (dat is, zoals mijn gebruikersafbeelding). Ik stond (ok, zat) perplex. Een jongen die ik niet veel in de kerk gezien heb, die daar zo staat, zo netjes, zo vol aandacht voor wat er gebeurt, zo vol respect eigenlijk. Iets wat ik niet veel meer zie, ook niet op het priesterkoor. Gelijk moest ik denken aan onderstaande passage:

"De mensen brachten ook de kindertjes bij Hem met de bedoeling, dat Hij ze zou aanraken. Bars wezen de leerlingen ze echter af, toen ze dit zagen. Maar Jezus riep ze bij zich, terwijl Hij zei: Laat die kinderen toch bij Mij komen en houdt ze niet tegen, want aan hen die zijn zoals zij, behoort het Koninkrijk Gods. voorwaar, Ik zeg u: wie het Koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er zeker niet binnengaan."
Lucas 18, 15-17

Geloven als een kind. Het klinkt zo simpel. Maar wat is het eigenlijk?

Wat je vaak hoort is dat kinderen heel erg open staan voor dingen. Ze zijn nog niet vol van vooroordelen, hebben nog niet een dikke rugzak die met de jaren steeds zwaarder wordt. Ze durven nog vragen te stellen, gewoon te zeggen wat er in ze opkomt. Veel volwassenen worden vaak verrast door de eerlijkheid van kinderen. Zo vertelde pastoor laatst in zijn preek over de kinderen die nog durven vragen wat dat grote kruis met die man daar eigenlijk boven het altaar doet, en waarom de pastoor zo gekleed gaat, hoe het nou zit met dat celibaat. Dingen waar veel volwassenen van deze tijd niet meer naar durven te vragen, of denken dat ze het antwoord niet meer nodig hebben, een gepasseerd station.

Wij als volwassenen, mijzelf inclusief, hebben in de loop van de jaren dingen meegemaakt, zowel leuke als minder leuke dingen, die ons gevormd hebben, die ons denken en doen beïnvloeden. Zo zijn er mensen die in hun jeugd zulke slechte ervaringen met de Kerk hebben gehad ,dat ze er niks meer mee te maken willen hebben, of dat bepaalde aspecten ervan een negatieve associatie hebben. Ook zijn er mensen die negatief staan tegenover geloof door allerlei vooroordelen, bijvoorbeeld dat ze niet om mensen zouden geven, voor de macht en het geld gaan, mensen buiten sluiten en dat geloof en wetenschap niet samengaan. En zo zijn er nog talrijke andere dingen op te noemen.

Kortom, de rugzak van ieder mens is gevuld met het verleden. Dit in tegenstelling tot die van kinderen. Zij hebben niet de belemmeringen die wij hebben om te geloven, zij durven nog te geloven in God, zij durven nog vragen te stellen, zij durven nog te beleven. En dit vermogen moet niet onderschat worden. Het vermogen om vrij en onbevangen dingen te doen is iets wat veel mensen in de loop van de jaren kwijt zijn geraakt, met voor de Kerk ook grote gevolgen.

Durven wij weer te gaan geloven zoals zij? Durven wij om het voorbeeld van deze kleinen te volgen? Durven wij terug te gaan naar een station waarvan wij denken dat we het al gepasseerd zijn? Durven we te zien met de ogen van een kind, onze rugzak leeg maken, ook al is het maar tijdelijk? Kunnen we zo de schoonheid weer gaan zien van alles wat ons geschonken is, de traditie en de belofte omarmen?

Het jongetje van hierboven was een prachtig voorbeeld. Hoop. Steeds meer jongeren, wiens rugzak met betrekking tot geloof niet zo loodzwaar is gevuld als die van veel ouderen, worden weer geraakt door het geloof, durven vragen te stellen, open te staan. Er is hoop, dat heb ik afgelopen zondag duidelijk mogen ervaren. Gods is ons nabij, staat ons bij. Laten we samen weer durven te geloven, om zo te werken het Koninkrijk van God op aarde, om Zijn kerk weer te laten bloeien, opdat alle landen Zijn Glorie zullen zien.

Read Full Post »

Vervolg op Van katholiek naar katholiek – deel 4: de basics herontdekken, en zoals het nu lijkt tevens het laatste deel.

De basics van het christelijke geloof waren ondertussen deel van m’n dagelijks leven geworden. Het waren dingen die ik in mijn jeugd wel wat geleerd heb, verhalen die ik op zich wel kende, maar die nu pas een beetje op hun plek vielen. Toch was dit slechts het begin.

Ongeveer een half jaar na de eerste keer in Norg kwam ik na een periode van afwezigheid weer bij de studentenparochie in Groningen. Daar maakte ik kennis met jongeren die nieuwsgierig waren naar het katholieke geloof, en die ook probeerden ernaar te leven. Via hen leerde ik meerdere katholieke jongeren kennen met allerlei verschillende achtergronden, maar met een ding in ieder geval gemeenschappelijk: het katholieke geloof aan het ontdekken en te beleven. Ze lieten me kennis maken met een tweeduizend jaar oude Traditie, die z’n wortels heeft in een nog oudere traditie, met het geloof waarin ik opgevoed was, maar die toch ook weer totaal anders was dan dat geloof.

Hoewel ik aan de ene kant me mee liet nemen door de roze wolk waar ik toen op zat, en het allemaal prachtig vond, was er toch een deel van mij nog hard aan het protesteren tegen alles. Want hoewel ik beetje bij beetje leerde over de achtergronden van de Kerkelijke Leer, meende een deel van mij nog steeds dat ze het beter wist. Hetgeen m’n ouders meegegeven hadden – zelf denken, ieder z’n eigen keuzen laten maken, en toch iets van een afkeer van Rome – bleek toch best sterk te zijn, en zorgde af en toe voor een behoorlijke rem. Toch heeft me dit ook veel opgeleverd, door kritisch te kijken naar hetgeen Rome leert. En in tegenstelling tot wat veel mensen zouden verwachten, werd het voor mij steeds meer de waarheid.

Langzaam maar zeker had ik het gevoel thuis te komen, het klopte gewoon. Ik was een katholiek die weer thuis kwam in de Katholieke Kerk.

Read Full Post »