Geloven als kinderen

Zondagochtend half elf. De deur van de sacristie gaat open, de acoliet slaat de bel en loopt daarna achter lector en de pastoor aan om te knielen voor het Tabernakel. Een beetje voorzichtig gaat de acoliet zitten na het openingslied. Alles wat hij doet is voorzichtig, nadenkend, op geleide van de aanwijzingen van de lectrice en de pastoor. Ik schat hem op een jaartje of elf, maar aangezien ik daar slecht in ben laat ik het ook maar bij een vage indruk. Het eerste deel van de Mis had ik hem graag wat sneller laten werken, was het niet een denderende indruk die hij maakte, maar toch, hij deed het maar, voor de eerste keer.
Tot aan het eucharistisch gebed. Daar stond hij iets schuin achter de pastoor met beide handjes gevouwen op de manier die de pastoor ook had (dat is, zoals mijn gebruikersafbeelding). Ik stond (ok, zat) perplex. Een jongen die ik niet veel in de kerk gezien heb, die daar zo staat, zo netjes, zo vol aandacht voor wat er gebeurt, zo vol respect eigenlijk. Iets wat ik niet veel meer zie, ook niet op het priesterkoor. Gelijk moest ik denken aan onderstaande passage:

"De mensen brachten ook de kindertjes bij Hem met de bedoeling, dat Hij ze zou aanraken. Bars wezen de leerlingen ze echter af, toen ze dit zagen. Maar Jezus riep ze bij zich, terwijl Hij zei: Laat die kinderen toch bij Mij komen en houdt ze niet tegen, want aan hen die zijn zoals zij, behoort het Koninkrijk Gods. voorwaar, Ik zeg u: wie het Koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er zeker niet binnengaan."
Lucas 18, 15-17

Geloven als een kind. Het klinkt zo simpel. Maar wat is het eigenlijk?

Wat je vaak hoort is dat kinderen heel erg open staan voor dingen. Ze zijn nog niet vol van vooroordelen, hebben nog niet een dikke rugzak die met de jaren steeds zwaarder wordt. Ze durven nog vragen te stellen, gewoon te zeggen wat er in ze opkomt. Veel volwassenen worden vaak verrast door de eerlijkheid van kinderen. Zo vertelde pastoor laatst in zijn preek over de kinderen die nog durven vragen wat dat grote kruis met die man daar eigenlijk boven het altaar doet, en waarom de pastoor zo gekleed gaat, hoe het nou zit met dat celibaat. Dingen waar veel volwassenen van deze tijd niet meer naar durven te vragen, of denken dat ze het antwoord niet meer nodig hebben, een gepasseerd station.

Wij als volwassenen, mijzelf inclusief, hebben in de loop van de jaren dingen meegemaakt, zowel leuke als minder leuke dingen, die ons gevormd hebben, die ons denken en doen beïnvloeden. Zo zijn er mensen die in hun jeugd zulke slechte ervaringen met de Kerk hebben gehad ,dat ze er niks meer mee te maken willen hebben, of dat bepaalde aspecten ervan een negatieve associatie hebben. Ook zijn er mensen die negatief staan tegenover geloof door allerlei vooroordelen, bijvoorbeeld dat ze niet om mensen zouden geven, voor de macht en het geld gaan, mensen buiten sluiten en dat geloof en wetenschap niet samengaan. En zo zijn er nog talrijke andere dingen op te noemen.

Kortom, de rugzak van ieder mens is gevuld met het verleden. Dit in tegenstelling tot die van kinderen. Zij hebben niet de belemmeringen die wij hebben om te geloven, zij durven nog te geloven in God, zij durven nog vragen te stellen, zij durven nog te beleven. En dit vermogen moet niet onderschat worden. Het vermogen om vrij en onbevangen dingen te doen is iets wat veel mensen in de loop van de jaren kwijt zijn geraakt, met voor de Kerk ook grote gevolgen.

Durven wij weer te gaan geloven zoals zij? Durven wij om het voorbeeld van deze kleinen te volgen? Durven wij terug te gaan naar een station waarvan wij denken dat we het al gepasseerd zijn? Durven we te zien met de ogen van een kind, onze rugzak leeg maken, ook al is het maar tijdelijk? Kunnen we zo de schoonheid weer gaan zien van alles wat ons geschonken is, de traditie en de belofte omarmen?

Het jongetje van hierboven was een prachtig voorbeeld. Hoop. Steeds meer jongeren, wiens rugzak met betrekking tot geloof niet zo loodzwaar is gevuld als die van veel ouderen, worden weer geraakt door het geloof, durven vragen te stellen, open te staan. Er is hoop, dat heb ik afgelopen zondag duidelijk mogen ervaren. Gods is ons nabij, staat ons bij. Laten we samen weer durven te geloven, om zo te werken het Koninkrijk van God op aarde, om Zijn kerk weer te laten bloeien, opdat alle landen Zijn Glorie zullen zien.

Advertenties

Een gedachte over “Geloven als kinderen

Voeg uw reactie toe

  1. Vorige reactie verwijderd – meningen die niet overeenkomen met de mijne mogen hier prima staan, maar ik tolereer geen walgelijkheden, vooroordelen en disrespect naar de Katholieke Kerk. Leer eerst een de feiten kennen in plaats van met hersenloze opmerkingen te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: