Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2010

Wanneer ik weer eens richting Amsterdam ga, laat ik mijn ouders (en waarschijnlijk nog anderen) vaak met een grote vraag achter. Waarom zou je in vredesnaam zes uur op een dag reizen om naar een Mis daar te gaan, terwijl je vlakbij huis ook een Mis hebt. Een terechte vraag, die vele antwoorden kent. Het makkelijkste antwoord zou zijn: ga een keer mee, dan merk je het zelf. Maar zo makkelijk laat het zich niet uitleggen. De afgelopen tijd kom ik steeds meer op het volgende antwoord uit.

Een paar weken geleden zei een priester in zijn homilie: "de aanraking met het heilige, doet je je eigen gebreken pijnlijk inzien." Zo had ik er eigenlijk nooit over nagedacht, maar hoe meer ik er over na ging denken, hoe meer ik besefte dat ik regelmatig juist het heilige opzoek om te beseffen wat ik er allemaal nog verkeerd gaat in mijn leven, en waarom ik keer op keer tot inkeer moet komen. Dat klinkt wellicht als een zelfopgelegde marteling, maar niets is minder waar. Door de aanraking met het heilige, hoe flinterdun die aanraking ook is, besef ik wat ik wil, dat het klopt. Het geeft me nieuwe kracht om ook in deze tijd te proberen te leven volgens Zijn regels.

Want dat laatste is alles behalve makkelijk, niet alleen op grote schaal in deze samenleving (en ik word met angst vervuld als ik net op teletekst lees dat Cohen een zo progressief mogelijk kabinet wil), maar ook op kleinere schaal in vriendengroep of familie. Ik ben een kind van deze samenleving, van deze tijd, met alle gebreken die daar bij horen. Ik maak fout op fout, en de enige manier om daar uit te komen lijkt te zijn dat ik meegevoerd moet worden naar het heilige, dat ik een blik werp op hoe het kan zijn. Dat ik me even in een wereld bevind die niet van deze tijd is, maar die tijd en ruimte overstijgen.

En daarom ga ik met enige regelmaat naar Amsterdam, of via Utrecht als ik vanuit het zuiden terugreis naar het noorden. Omdat ik daar de heilige omgeving vind die ik zo broodnodig heb om me staande te houden, om niet te bezwijken tegenover druk van buitenaf, maar vooral om weerstand te kunnen bieden tegen mijzelf. Een Mis is een Mis, dat is ergens waar, maar ergens ook weer niet. Vanochtend tijdens de latijnse novus ordo missae heb ik even een beetje mogen proeven, een paar weken terug ook tijdens een nederlandse novus ordo missae, maar zelden ervaar ik daar het heilige dat ik ervaar in de traditionele Mis. En die paar keren geven me vaak voldoende kracht om het weer even vol te houden.

Oh, zwak mens dat ik ben.

Advertenties

Read Full Post »