Één geloof, meerdere riten – de pijn

Vorige week een Mis volgens de gewone vorm van de romeinse ritus in de Jozefkathedraal in Groningen. Gisteren in de St. Willibrord in Utrecht een Mis volgens de buitengewone vorm van diezelfde ritus. Volgende week waarschijnlijk een gewone Mis in de Krijtberg in A’dam en aangezien de 13e de jaarlijkse bisdomdag is van het bisdom Groningen-Leeuwarden zal ik die dag in Dokkum zijn met als afsluiter daar de Mis.

Het moge duidelijk zijn dat de enige thuisplek die ik momenteel heb qua Mis een goed gecelebreerde Mis is. Het hoeft niet perfect, maar do-it-yourself liturgie is niet bepaald mijn ding. Voor de rest ben ik te gast en toch ook thuis in vele kerken. Ik weet wat ik wil, maar toch ook weer niet.
Want zie je, ik hou van het heilige, van de meerdere lagen en de algehele setting van de buitengewone vorm van de romeinse ritus. Tegelijkertijd heb ik een voorkeur voor de lezingcyclus, de gezamenlijke schuldbelijdenis en pater noster, en toch ook de voorbeden en vredeswens, ook al zit dat laatste wellicht niet op de meest logische plek in de Mis, van de gewone vorm van deze ritus. Ik hou van gregoriaans, maar ook van Nederlandse liederen, want ook daar zitten juweeltjes tussen.

Met andere woorden, ik hou van beide vormen van de romeinse ritus, mits correct uitgevoerd natuurlijk. Dit brengt echter problemen met zich mee. Niet alleen qua reizen, maar ook qua verbondenheid bij een parochie, en zeker ook qua lezingcyclus, die nu onderbroken wordt. Om nog niet te spreken van een belachelijk moeilijke keuze als ik ooit ga trouwen.

Tja kun je zeggen, dat doe je toch jezelf aan.
Ergens is dat waar. Ik kies er immers zelf voor om zover te reizen, om me er in te verdiepen. Maar toch ook weer niet, aangezien het op mijn pad is gekomen en me niet meer los heeft gelaten. Het zou allemaal zoveel makkelijker zijn als er nooit zulke verschillende vormen waren gekomen, als de eenheid, ook met de traditie, bewaard was gebleven.

Herders, wat hebben jullie Christus en zijn volk aangedaan..

Advertenties

Een gedachte over “Één geloof, meerdere riten – de pijn

Voeg uw reactie toe

  1. Herkenbaar
    Wat je schrijft over de waardering voor de verschillende manieren (van correct) vieren van de liturgie kan ik helemaal herkennen. Zelf ben ik daarom buitenparochiaan op 20 km reizen. Binnenkort hoop ik de gelegendheid te hebben een Tridentijnse mis bij te wonen, en ik hoop maar niet dat ik eraan verslingerd raak, want dan moet ik wel heel ver rijden!
    Mariamne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: