Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2010

“Maar moet je dan (van jezelf) elke dag bidden of wil je dat? Wil je tijd aan God besteden of moet je dat” Een vraag die een van m’n beste (overigens niet-gelovige) vriendinnen met stelde. Ja, wat geef je daar voor goed antwoord op?

Allereerst is het belangrijk om te beseffen dat het gaat om een relatie met God. In een relatie, bijvoorbeeld een vriendschap- of liefdesrelatie, besteed je tijd aan elkaar, probeer je elkaar te leren kennen en geef je soms dingen op om de ander blij te maken. In een relatie met God is dat niet anders. Hij is er constant voor je, geeft je liefde, al merk je dat niet altijd. Maar het moet natuurlijk wel van twee kanten komen. Wat is er dan logischer dan tijd te besteden aan Hem, door met Hem te praten (bidden), Hem te leren kennen (bijbel lezen), Hem eer te brengen en Hem te ontvangen (de Mis en met name de Eucharistie)?

In eerste instantie lijkt het dus een willen te zijn: een relatie op willen bouwen en onderhouden. Maar wanneer je gevoel even achterblijft, wanneer je moe bent, wanneer je het druk hebt..je wilt ergens wel, maar je doet het minder dan normaal. Maar in je verstand weet je dat het goed is om het toch te doen, en moet je van jezelf. Een moeten dus om het willen, eigenlijk een cirkeltje. Het een vloeit voort uit het ander.

En dat is soms moeilijk uit te leggen aan anderen, die niet snappen waarom je elke zondag naar de Kerk moet, je van jezelf moet bidden, probeert om te leven naar Zijn wil. Maar het belangrijkste is dat het om jouw relatie met God gaat, dat je daar aan werkt, op je eigen manier. De Kerk heeft daarbij regels om in het noodzakelijkste te voorzien, en biedt daarnaast richtlijnen als houvast. Niet om je in een keurslijf te dwingen, maar om je te helpen in je relatie met God.

Read Full Post »

Het moge de lezers van deze blog duidelijk zijn dat ik een behoorlijke eigen mening heb als het gaat over zaken als geloof en medische ethiek. Ik kom er voor uit, maar ik snap over het algemeen heel goed dat anderen er anders over denken, en probeer dat ook zoveel mogelijk te uiten. Ok, dat lukt niet altijd, maar toch.

Nu wil het dat er op deze aarde veel mensen zijn die zeggen:  "je moet elkaar liefhebben, elkaar respecteren." Nou, daar kan ik het makkelijk mee eens zijn, en daar probeer ik ook naar te leven. Ik verbaas me er dan over hoe weinig respect en liefde ik krijg wanneer ik een afwijkende mening blijk te hebben, en hoe hard er dan tegen me gezegd wordt dat ik dat niet mag zeggen, want dat is niet liefdevol.

Waarom dan mag ik niet zeggen dat ik bepaalde tegenwoordig geaccepteerde zaken in de samenleving niet vind kloppen, maar mogen diezelfde mensen wel roepen dat ik achterlijk en ouderwets ben?

Waarom mag ik niet zeggen dat bepaalde liturgische misbruiken grenzen aan heiligschennis en men de plank mis slaat, maar mogen de mensen die dat prima vinden wel zeggen dat ik me niet aan moet stellen en Christus toch niet echt aanwezig is tijdens de Mis? Waarom mogen zij mij wel keer op keer op keer een dolk in m’n hart steken en er af toe nog stevig aan draaien?

Ik begrijp goed dat ik het niet eens ben met een groot deel van de Nederlandse bevolking, dat vind ik jammer, maar kan ik goed begrijpen. Ik verwacht ook niet dat ze plotseling hun mening veranderen (al zou dat wel mooi zijn), maar ik kan er totaal niet bij dat mensen die zeggen dat we lief moeten zijn voor elkaar, dat alleen zijn voor mensen die dezelfde mening zijn toegedaan als zij. Hypocriet noemen we zoiets.

Read Full Post »