Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2010

Het plaatje hiernaast geeft een duidelijke boodschap af. Regelmatig hoor je in media, van vrienden, van buren en van mogelijk nog anderen dat men geloof niet op moet dringen aan kinderen, dat ze zelf de keuze moeten maken. Vooral mensen die niet geloven zijn deze mening toegedaan.

Ze maken echter een belangrijke denkfout. Ze menen namelijk dat zij hun kinderen niet indoctrineren. Immers, ze krijgen dat geloof niet met de paplepel ingegoten, en als ze uiteindelijk toch voor het geloof kiezen, dan is dat hun eigen keuze geweest. Echter, dat er in een huishouden een geloof niet wordt doorgegeven, wil niet zeggen dat de kinderen niks meekrijgen van de opvatting, het geloof of ongeloof zo je wilt, van de ouders. Het ongeloof van de ouders, mogelijk zelfs de negatieve houding daartegenover, wordt namelijk ook in meer of mindere mate aan de kinderen doorgegeven, dat is logisch en onontkoombaar.

 

Je kan daarom ook hiernaast afgebeeld plaatje toepassen op atheïsten. Als je werkelijk je kinderen de keuze wilt geven, dan neem je een neutrale houding aan, onderricht je ze in de verschillende geloven zonder waardeoordeel. Dat dit een theoretische benadering is, is duidelijk. Iedereen heeft een opvatting over religie en ander zaken, en dat zal doorklinken in de opvoeding van de kinderen, ook al denk je van niet. Dat je dat als niet-gelovige niet doet, is een grove illusie.

Read Full Post »

Wanneer je als klein kind de bal door een ruit van de buren schopt bij een spelletje, weet je dat de buren daar waarschijnlijk niet blij mee zullen zijn, en dat er betaald moet worden voor de aangerichte schade. Wanneer je op school niet leert voor je proefwerk is de kans groot dat je er een onvoldoende op haalt.

Twee simpele voorbeelden, die ieder kind zal begrijpen. Nu een stapje verder, een paar medische voor beelden – dat is immers wat ik in de dagelijkse praktijk tegenkom. Iemand rookt vanaf z’n veertiende anderhalf pakje per dag, op z’n veertigste merkt hij dat zijn conditie een stuk minder is dan die van zijn leeftijdsgenoten, en tegen de tijd dat hij zestig is zit hij aan de zuurstof. Maar nee toch dokter, dat kan niet komen door het roken, ik leef heel gezond. Iedereen met een beetje hersenen weet dat er een duidelijk verband bestaat tussen deze twee zaken, niet 100% want je hebt ook nog iets van individuele gevoeligheid, maar zonder zijn ongezonde gedrag zat hij nu waarschijnlijk niet aan de zuurstof.
Een andere mevrouw, jaartje of vijftig, wordt opgenomen op de cardiologie me verdenking op een hartinfarct. Als je naar haar toe gaat zie je een vrouw met behoorlijk overgewicht. Je vraagt nog een en ander en naast dat haar moeder ook jong een hartinfarct heeft gehad, heeft ze zelf ook nog suikerziekte, beweegt ze amper en is jaren geleden al een verhoogd cholesterol geconstateerd. Wanneer ze met deze overduidelijke risicofactoren geconfronteerd wordt wil ze nog niet echt beseffen dat ze nu in ziekenhuis ligt door haar leefgewoontes.

Als het goed is is bovenstaande te begrijpen: je doet x en de kans is groot dat je daar gevolg y voor moet dragen. Het zijn ook voorbeelden die overduidelijk zijn en algemeen geaccepteerd. Hoe anders is dat voor seks. Daar wil men ineens niet meer weten dat de huidige seksuele moraal negatieve gevolgen heeft. Stel je een jongeman van een jaar of dertig voor. Hij komt op het spreekuur met een wat viezige afscheiding van onderen, zoals hij het blozend zegt. Naast de gewone vragen hoe lang hij er al last van heeft en welke klachten er nog meer zijn behalve deze afscheiding, vraag je ook zijn seksuele gedrag uit, want dat is dan toch wel weer iets waarvan je weet dat het een risicofactor is voor een SOA. Hij vertelt je dat hij twee weken geleden bij het uitgaan met een vrouw mee naar huis was gegaan en seks heeft gehad met haar. Dit was duidelijk niet de eerste keer. Af en toe heeft hij een relatie van een paar maanden, maar meer hoeft van hem eigenlijk niet. Je weet genoeg, neemt wat tests af voor de zekerheid en schrijft alvast een kuurtje voor.

Hoewel in de geneeskunde al lang en breed bekend is dat wisselende seksuele contacten en homoseksueel contact bij mannen risicofactoren zijn voor het krijgen van en SOA, wil men eigenlijk toch deze wetenschap niet accepteren. Maar is het zo vreemd dat in een maatschappij waar een dergelijke seksuele moraal normaal gevonden wordt door het overgrote deel van de bevolking, we het zelfs een teken van beschaving lijken te vinden, er SOA’s voor komen, en dus ook HIV-besmetting? Het is niet meer dan een gevolg van een gedrag, een gedrag dat tegen de natuur van de mens in gaat. Eeuwen, nee, zelfs millennia behoorde seks in het huwelijk tussen man en vrouw. Eén partner in je leven, of misschien een tweede als de eerste overlijdt. Door over dat natuurlijke concept heen te walsen, nodig je de ziekteverwekkers zo’n beetje uit om hun gang te gaan.

En dat is ook precies wat Mgr. Léonard zegt, dat is wat de Kerk leert. Maar de mens is nou eenmaal erg goed in het zichzelf voorliegen en schade doen, en wil zodoende ook liever niet de consequenties van zijn daden accepteren

Zie voor meer (en betere) stukken hierover oa:
http://pointsofview-cricket.blogspot.com/2010_10_01_archive.html
http://www.catholica.nl/archief/4358/ter-verdediging-van-mgr-leonard
http://biofides.eu/2010/10/15/aids-als-vorm-van-immanente-rechtvaardigheid/
http://jan-jaap.blogspot.com/2010/10/immanente-rechtvaardigheid.html

(note: gelieve te begrijpen dat dit niet van toepassing is op mensen die buiten deze zaken om toch dergelijke ziektes oplopen)

Read Full Post »

Het zal weinig mensen ontgaan zijn: de brief van Mgr. De Jong aan leden van de Tweede Kamer over abortus. Inmiddels heb ik zowel recent als langer geleden meerdere discussies gevoerd met mensen die abortus geen probleem vinden. Niet alleen merk ik dat mensen totaal andere principes hebben (of soms beter gezegd: geen principes) met betrekking tot de waarde en het ontstaan van leven, maar ook merk ik dat aan het verschil in opvattingen een verschil in opvatting over seksualiteit zit.

Als christen laat seksualiteit de band tussen man en vrouw zien: de eenwording wat besloten is in een huwelijk. Je geeft jezelf aan de ander, met alles wat je bent. Daar hoort dus ook je vruchtbaarheid. Dit betekent dat je in principe ook openstaat voor nieuw leven dat uit die eenwording voort kan komen. Dit wil niet zeggen dat je niet mag genieten van seks, dit wil niet zeggen dat je met twintig kinderen moet komen te zitten, maar dat je als je seks hebt, je ook de mogelijke gevolgen daarvan aanvaardt: het leven dat God schenkt, met kleine of grote fouten, want niemand is immers perfect.

Hoe anders is de huidige opvatting over seksualiteit? In sommige gevallen wordt het nog als iets bijzonders gezien: je doet het in ieder geval niet met zomaar iemand, maar binnen een vaste relatie. Seks schijnt tegenwoordig vooral leuk te moeten zijn, vrijblijvend. Je geeft jezelf niet geheel aan de ander, immers, je hebt elkaar geen belofte gedaan (dat je er voor diegene bent in voor en tegenspoed, dat die ander je accepteert ook met je negatieve kanten). Je houdt een deel van jezelf achter, namelijk je vruchtbaarheid. Die hebben we namelijk met z’n allen massaal onderdrukt. Zo hoef je je immers geen zorgen te maken dat als gevolg van de seks je last zou kunnen hebben van de bijwerking zwangerschap (hoe waar wordt ineens de ongelukkige formulering van een vraag op een voortgangstoets van een paar jaar geleden: “welk van de volgende ziektes..” met als een van de antwoordmogelijkheden zwangerschap). Op z’n manier is het niet vreemd dat men niet open staat voor nieuw leven, maar dat je het plant of zelfs voortplanting en seksualiteit loskoppelt.

Een discussie over abortus bevat dus niet alleen punten over wat abortus en leven is, maar ook over wat de aanleiding tot een zwangerschap geeft, en dat maakt het extra lastig, maar niet een reden om maar m’n mond te houden.

Read Full Post »