God liefhebben

Zoveel immers heeft God van de wereld* gehouden, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft geschonken, zodat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven bezit.
Joh 3, vers 16.

Hoe ik dit stukje moet beginnen weet ik niet, alleen dat het met dit kleine stukje uit de Bijbel moest. God heeft lief. Maar Hij heeft niet gewoon lief, Hij houdt zoveel van ons dat Hij het dierbaarste wat Hij heeft opoffert. Zo mooi, dat vond ik sinds ik me wat meer in mijn geloof verdiept heb al.

Maar ik heb het nooit beseft zoals ik het nu besef. Hij houdt van ons…Hij houdt van mij.

Ik ben knettergek op mijn vriend. Hij is het dierbaarste wat ik heb en ik houd zielsveel van hem. Tot hoever het echt zou gaan weet ik niet, maar ik zou alles voor hem opgeven als het nodig is. Als deze aardse liefde al zo intens kan zijn, dat het lijkt alsof je hart bijna breekt als het even niet goed gaat of degene niet bij je is, hoeveel meer moet de liefde van God voor ons dan wel niet zijn?

Hij verlangt naar ons, Hij wacht op ons. Hij wacht tot wij ons hart openstellen voor Hem, dat wij gaan leven met Hem, dat wij zullen beseffen dat leven met Hem ons zielsgelukkig kan maken. Hoe kan ik die liefde anders beantwoorden dan Hem lief te hebben?

Tot een paar weken geleden probeerde ik me aan de zaken die de Kerk voorschreef te houden. Niet dat daar iets mis mee is, niet dat dat me altijd lukte, maar ik was erg gefocust op het goed willen doen. Alsof ik door op die manier te handelen mezelf goed kon laten zijn tegenover God, dat dat mijn liefde voor Hem was. Oh, er zat zeker een liefde en verlangen naar Hem bij, maar dat zat soms nogal op de achtergrond. Tot zowel mijn biechtvader als een zekere kluisbroeder zeiden dat niet te veel moet stressen daarover, dat ik moet leren los te laten. De laatsgenoemde zei zelfs dat ik op deze manier dicht tegen ketterij aan kwam te zitten.
Wat heb ik toen even gesteigerd zeg. Ik, voor wie de Kerk zo dierbaar was, richting ketterij?

Maar langzaam maar zeker kwam er een besef dat ze misschien wel een punt hadden. Zegt Jezus immers niet zelf dat het kwade niet van buiten komt maar van binnen? Zegt hij niet zelf dat het volgen van de regels niet hetzelfde is als God liefhebben en het goed doen, zolang je de liefde niet hebt? (eventjes vrij gezegd). Regels zijn nuttig, en ik pleit er absoluut niet voor het niet meer te volgen.

Maar sinds een week of iets meer lijkt er iets veranderd. Ik wil zo dolgraag bij God zijn, voor Hem neerknielen, Hem ontvangen. Het komt behoorlijk dicht in de buurt van het gevoel dat ik voor mijn vriend heb. Het is moeilijk te omschrijven, maar God liefhebben is heerlijk, en dat maakt dat mijn stressniveau een behoorlijk stuk gedaald is, en ik veel meer kan genieten van alles, en vooral een stuk steviger in mijn geloof sta.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: