Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2010

…of nou ja, misschien toch niet. Kattekliek (http://kattekliek.wordpress.com/2010/12/21/haasschotel-semi-vegetarisme-what-would-jesus-do-en-goed-rentmeesterschap/) plaatste een logje over het al dan niet vegetarisch zijn, met een aantal christelijke argumentaties. Maar vooral ook dat ze nog zoekende is. Al tijdje zit ik te broeden op een stukje, maar dat loopt al snel dood.

Mijn vriend is inmiddels een aantal jaren vegetariër: geen vlees, geen vis, geen gelatine en nog een aantal e-nummers die hij niet eet. Ik heb hem eens gevraagd waarom eigenlijk geen e-nummers, aangezien er op internet een hele lijst is van e-nummers die je als vegetariër mogelijk niet zo mogen eten. Dat was deels willekeur, overgenomen van een vriend. Je kunt je voorstellen dat ik als carnivoor, zo’n beetje opgegroeid met het idee ‘hoe meer vlees hoe beter’, best wel even omschakelen was. Ineens moest ik gaan letten op aanwezigheid van bepaalde ingrediënten in de boodschappen die ik kocht.

In eerste instantie at ik alleen vlees als ik bij mijn ouders of bij mensen was die wel vlees aten. Met mijn vriend samen was het altijd vegetarisch, ook niet de een vlees en de ander niet. Iets wat ik eigenlijk niet meer dan logisch vond. Een aantal vriendinnen en kennissen van me zijn ook vegetariër, dus was ik gelukkig al een en ander gewend. Ik merkte dat ik het vlees eigenlijk niet eens miste die paar dagen.

En ja, dan ga je nadenken. Waarom eigenlijk? Sommige mensen houden niet van vlees, weer anderen vinden het zielig voor de dieren, weer anderen hebben an sich geen bezwaar tegen vlees eten, maar wel met de manier waarop tegenwoordig met dieren om gegaan wordt. Mijn vriend valt onder dat laatste, en ook ik kan me daar steeds meer onder scharen.

Vlees eten is wat mij betreft normaal en gezond: de mens heeft voor zover ik weet altijd wel vlees gegeten. Het is een bron van voedingsstoffen als eiwitten en ijzer, en ook vetten heeft de mens nodig. Echter, vroeger werd het vlees gedood dat men nodig had, niet de massale hoeveelheden van nu. In ieder geval, dat is wat ik aanneem. Tegenwoordig worden veel dieren tegelijkertijd vetgemest voor de slacht, leven ze vaak onder abominabele omstandigheden en gaat ook de slacht lang niet altijd goed. Een dier is geen mens, maar je kan toch wel op z’n minst zorgen dat ze een fatsoenlijk leven hebben. Vanuit religieus oogpunt heb dan nog van: ja, God heeft ons de verantwoordelijkheid gegeven over de aarde en de dieren die er op leven. Is dit hoe wij met Zijn schepping omgaan?

Daarnaast zet ik ook vanuit medische hoek vraagtekens bij de bio-industrie. Wie heeft er niet gehoord van de resistente bacteriën waar bijna geen kruid meer tegen gewassen is? De bio-industrie neemt het niet al te nauw met de hygiënische omstandigheden van de dieren, en al helemaal niet met het antibiotica-beleid: er wordt op grote schaal antibiotica door het voedsel van de dieren gedaan. Iedere medicus met enige hersenen weet dat je niet antibiotica zomaar en op zo’n grote schaal voor moet schrijven, dat is vragen om problemen: door bacteriën onnodig bloot te stellen aan antibiotica, kunnen ze er resistent tegen worden, met als gevolg dat die antibiotica onbruikbaar worden in de kliniek (voor mensen dus).

Betekent dit dat je geen vlees meer kunt eten? Voor sommigen is dat de conclusie. Mijns inziens geheel begrijpelijk. Anderen zullen zeggen dat het biologische vlees te duur is, of dat er toch niks tegen de bio-industrie gedaan kan worden. Ook dat is mijns inziens begrijpelijk. Toch is mijn conclusie anders. Vlees eten kan gerust, is zelfs gezond. Maar elke dag, dat hoeft niet. Een dagje zonder vlees is ook prima, en kan ook erg lekker zijn. Ik heb op deze manier producten veel meer leren waarderen, ook het vlees dat ik gewoon was elke dag te eten. Maar als je dan toch vlees eet, probeer het dan biologisch te doen, met aandacht voor de dieren die ook gevoel hebben, die niet als mensen behandeld hoeven worden, maar die op z’n minst toch wel fatsoenlijke leefomstandigheden en een niet te pijnlijke dood mogen hebben.

En hoe zit het dan in mijn leven? Inmiddels eet ik bijna geen vlees meer. Niet eens zozeer omdat ik iets vaker samen eet met mijn vriend, maar ook op de dagen dat we dat niet doen heb ik lang niet altijd een stuk vlees op mijn bord. Het hoeft van mij niet. Maar ik geniet zeker als ik een stukje vlees op m’n bord heb liggen. Helaas niet altijd biologisch – mijn moeder geeft me nog wel eens mee, en dan eet ik dat liever op dan dat ik het weggooi. Nu nog mijn vegetarische kookkunsten uitbreiden…

Advertenties

Read Full Post »

Een weekje geleden heb ik een oproepje geplaatst op deze blog voor de mars voor het leven. Zoals gezegd was ik daar zaterdag, net als een paar honderd anderen. Een mars dus,tegen een zogenaamde medische handeling die in Nederland legaal is. In principe alleen voor noodgevallen, maar dat begrip blijkt in de praktijk zeer rekbaar.

Waarom dan in vredesnaam protesteren voor iets wat zo algemeen geaccepteerd is in de land? Niet eens gewoon geaccepteerd, iets wat door velen als een recht en een teken van beschaving wordt gezien. Eigenlijk heel simpel: ik ben pro-life, met hart en ziel, maar ook met een behoorlijke portie verstand. En hoewel ik echt de moeilijkheden van de vrouw begrijp voor het maken van zo’n keuze, vind ik het een barbarij, om in de woorden van een van onze toehoorders te spreken. En als ik m’n mond vol heb van de heiligheid en beschermwaardigheid van het leven, is het dan niet zwak om niet mee te lopen bij een dergelijke mars? En dus vond ik het niet meer dan m’n christelijke, nee, zelfs m’n menselijke plicht om mee te lopen, ondanks dat het waarschijnlijk weinig concreet verschil zal maken, in ieder geval in de politiek, ondanks dat ik als student weinig geld te makken heb en reizen nou eenmaal geld kost. Ik kon simpelweg niet anders.

En dus stond ik afgelopen zaterdag 11 december 2010 op het plein in Rotterdam. Daarvoor was er een redelijk aantal katholieken naar een traditionele Mis geweest in een prachtige kerk in Den Haag, en van daaruit verder gelopen naar het plein. Niet een denderende opkomst, maar nog steeds aardig wat mensen. En wat een verschillende mensen: van kinderen tot ouderen, veel jongeren, protestanten, evangelische mensen, katholieken… Vooraf een woordje van dominee Dorenbos, volgens mij een van de initiatiefnemers, maar precies weet ik het niet, een bemoediging van de Belgische pro-life beweging (katholiek ,zo merkte ik later toen we vlak achter hun liepen, en allemaal jongeren) en een aantal getuigenissen. Een van een wat oudere vrouw die vroeger een abortus ondergaan had, en een jonge vrouw van, wat zou ik zeggen, ongeveer mijn leeftijd. Indrukwekkend, en zeer bemoedigend. Inmiddels hadden veel mensen borden in hun hand, met teksten als “stop abortus nu” en “Jezus vergeeft”.

En toen vertrokken we. De precieze route weet ik niet, ik ben namelijk totaal niet bekend in Den Haag, maar volgens mij liepen we ruim om het Binnenhof heen. Het verbaasde mij hoe rustig het langs de kant van de weg was. Op een schreeuwende vrouw, een paar borden en twee herrieschoppers na was het rustig. Mijn spanning verdween zodoende een beetje, en gewapend met een rozenkrans en politie om ons heen (echt een pluim voor hen op deze dag) liepen de route in relatieve stilte. Voorbijgangers bleven staan, vaak met verwonderde gezichten, foto’s makend.

Weer terug op het plein aangekomen waren er nog toespraken. Ze begonnen goed, krachtig. Onder andere een man uit Amerika, die niet geboren had mogen worden volgens zijn moeder en de artsen: maar de abortus mislukte. Weer een andere verkondigde krachtig dat we in Nederland, van welke denominatie ook, we dit een prioriteit moeten maken in onze gebeden, om op te staan voor het leven.

De sprekers erna staan me minder bij, het was te veel. Maar het feit dat deze mensen zou duidelijk waren..ik wou dat onze bisschoppen en priesters zich hier bij aan sloten, en dit ook een belangrijk agendapunt zouden maken. Want toegegeven, hoewel er toch een redelijk groepje katholieken was, was er welgeteld één bisschop (mgr De Jong, die een dikke pluim verdiend, en ook nog even een kort woordje gesproken heeft), twee priesters van het Petrusbroederschap en een priester van de Pius-X, is het best een magere vertegenwoordiging. Ok, het is een van oorsprong protestantse mars, maar dat doet niks af aan het belang van de mars, het gemeenschappelijke doel. De katholieke kerk heeft een uitgesproken Leer hierover, een boodschap van liefde. En dus zouden we hier onze krachten voor moeten bundelen. Christenen in Nederland, in Vlaanderen..laten we ons verenigen, bidden..en volgend jaar met een veel groter aantal daar op het plein staan!

(hoewel ik al van plan was hier iets over te schrijven, is dit stukje in eerste instantie geschreven voor http://www.incaelo.wordpress.com .)

Read Full Post »

De Bijbel, het Woord van God. Er is echter nog wel eens verschil tussen de verschillende christelijke stromingen in wat dat Woord nou precies betekent. De twee voorbeelden die het dichts bij mijn belevenis liggen zijn die van de katholieke opvatting om de Bijbel in context en Traditie te zien, en de protestantse opvatting van sola scriptura: alleen de Schrift.

Ook voor mij is de Bijbel een belangrijke bron, het Woord van God. Echter, net als ieder boek is ook dit boek door mensen geschreven. Niet zomaar mensen, niet zomaar iets geschreven. Mensen in dienst van God, mensen van Zijn Volk die geïnspireerd door God schreven over God en Zijn plan met de mensen. Het is niet plots uit de hemel gevallen met de boodschap: “Hier hebben jullie mijn Woord, zie maar wat je er mee doet. “

De Bijbel is daarnaast een boek dat uit meerdere boeken bestaat. De samenstelling, dus welke boeken er wel en welke er niet in gekomen zijn, is in de loop van het vroege christendom en de eeuwen die volgden bepaald. Niet om dingen achter te houden, maar zodat er dingen in stonden waarvan men wist dat het klopte. Daarnaast zijn er nog andere boeken, de echte apocriefe boeken (niet te verwarren met de deuterocanonieke boeken). Ook zij bevatten mogelijk een deel van de waarheid, maar er zit ook veel om heen waarvan men niet zeker is of het klopt of noodzakelijk is. In Johannes hoofdstuk 20 staat bovendien ook duidelijk dat niet alles opgeschreven is wat gebeurd is:


Nog veel andere tekenen heeft Jezus voor de ogen van zijn leerlingen verricht, die niet in dit boek zijn neergeschreven. Die welke u hier vindt, zijn neergeschreven opdat u zult geloven dat Jezus de Messias is, de Zoon van God, en opdat u door te geloven leven zult bezitten in zijn naam.

Dan heb je dus een heilig boek, waarin veel geschreven staat. Nu moet je nog weten wat het betekent. Je kunt zeggen, zoals velen doen: ik lees de bijbel, en de Heilige Geest helpt mij met het interpreteren ervan. Echter, het probleem daarmee is dat het sola scriptura eigenlijk al niet meer geldt. Immers, je neemt niet alleen de bijbel mee, maar ook de Heilige Geest speelt een rol. Maar wat belangrijker is, je zult het altijd lezen tegen de achtergrond van wie je bent, van wat je meegemaakt hebt. Dat is menselijk. Hierdoor krijg je dus eigenlijk dat iedereen zijn eigen kerkje is, dat elke interpretatie eigenlijk waarheid is, want zo is het jou geopenbaard.

Maar net wat ik zeg, de bijbel is niet uit de lucht komen vallen. Het is gevormd en geschreven in traditie, in context. Naast schriftelijke overdracht is ook mondelinge overdracht een manier om Gods woord over te dragen, wat mij logisch lijkt dat bijvoorbeeld ook met de boeken uit het oude testament gebeurt is. Wat is er dan logischer dan dat je de Bijbel ook in de Traditie leest? Immers, de bijbel houdt niet op na de laatste bladzijde. Ja, het eindigt met een visioen, maar nadat het boeken Openbaringen geschreven is, is de wereld niet stil komen te staan. Wij moesten de wereld in om het te verspreiden, om het te leven. Met andere woorden, we schrijven eigenlijk verder. God werkt nog steeds, door ons, met ons. Wonderen gebeuren nog steeds.

En daarom zal ik altijd moeite blijven hebben met de protestantse manier van Bijbellezen, met het sola scriptura, wat volgens mij niet eens mogelijk is.

Read Full Post »