Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2011

orandum est ut sit mens sana in corpore sano.
fortem posce animum mortis terrore carentem,
qui spatium uitae extremum inter munera ponat
naturae, qui ferre queat quoscumque labores,
nesciat irasci, cupiat nihil et potiores
Herculis aerumnas credat saeuosque labores
et uenere et cenis et pluma Sardanapalli.
monstro quod ipse tibi possis dare; semita certe
tranquillae per uirtutem patet unica uitae.
Juvenalis

Vaak hoor je om heen van mensen die actief zijn in alles, altijd bezig zijn, nooit even stil lijken te zitten. Laten we wel wezen, er is ook altijd meer te doen: meer tijd met anderen besteden, betere cijfers te behalen, meer vrijwilligerswerk te doen op verschillende terreinen. Soms lijkt het alsof je het niet goed doet wanneer je niet doodmoe bent. Jullie geliefde/gehate/getolereerde blogster kent het maar al te goed.

Maar meer en meer vraag ik me af of dit wel goed is voor de mens, of dit is zoals God het bedoelt met je naaste liefhebben, je leven geven voor de ander. Hoe moet je immers jezelf geven, als je jezelf kapot maakt door alleen maar door te gaan? Hoe kan je Gods liefde doorgeven wanneer je zelf uitgeblust en chagrijnig bent? Hoe kan je aandacht geven aan mensen als je alleen maar bezig bent van hot naar her te rennen?

Dat er een rustdag is, is dus niet zo gek. Af en toe nee zeggen, en tijd voor jezelf nemen ook niet. Een moment voor jezelf, of met degene van wie je houdt. Even aandacht besteden aan je eigen gezondheid en welzijn. Zodat je weer kan geven, op velerlei manieren. Een gezonde geest in een gezond lichaam.

Read Full Post »

Gisteravond ben ik teruggekomen van twee dagen met mijn oma en nichtjes. Twee dagen waarin we verbleven in een luxe hotel: all-inclusive, met onder andere subtropisch zwemparadijs en bowling baan. Menigeen zal nu het water in de mond lopen: wat een luxe, verwennerij, heerlijk. Dat wil ik ook. Of zo in ieder geval de reacties van mijn broers.

Toch was het mooiste van deze dagen het samenzijn met m’n oma en nichtjes. De rest was allemaal te, een gigantische overdaad. Moet daar mijn levensgeluk vandaan komen? Moet dit mij blij maken en vervullen van vreugde?

Nee. Ondanks dat ik nog ontzettend gehecht ben aan aardse en materiële zaken (dat zal ik maar niet ontkennen), merk ik dat mijn échte vreugde komt van God. En daarvandaan het samenzijn met andere van zijn kinderen. Te doen wat zijn wil is, genieten van het leven, dat immers het geschenk is van Hem. Maar daarin doorslaan door ons geluk te zoeken bij allerlei aardse zaken als een nog luxere auto, de hele dag door jezelf vol kunnen proppen, nooit genoeg hebben, dat lijkt mij niet de bedoeling. Juist door los te komen van die aardse dingen, kan je je focussen op het ware gelukt, dat veel langer duurt en veel dieper gaat. Zijn liefde is zoveel meer dan een lekkere donut je kan geven.

Read Full Post »