Lof zij de Heer?

  "Zondagochtend kwart voor elf", ze komt de kerk binnen en ziet een drukte die ze niet gewend is. In plaats van rust is het een drukte: mensen lopen heen en weer en praten druk met elkaar. Ze vraagt zich af of deze mensen een besef hebben waar ze zijn, en Wie er zo tastbaar aanwezig is. De reden van de drukte is al snel duidelijk: het is de zondag waarop een behoorlijk aantal kinderen hun Eerste Heilige Communie doen. Voor het eerst ontvangen ze vandaag Christus op een hele bijzondere manier, namelijk Zijn Lichaam.

Hoewel het in de kathedraal nog redelijk netjes gaat als verhalen uit andere parochies hoor, kan ik het toch niet helpen te vragen om wie zo’n eerste communieviering nou eigenlijk draait: om God en het voor het eerst ontvangen van Zijn Zoon, of om de kinderen, de familie en het feestje daarna. Nemen we de kinderen mee in het Goddelijk Mysterie, of halen we dat mysterie omlaag zodat alle diepgang er uit gaat en er soms niet meer overblijft dan dat ze nu samen met de andere mee mogen doen en dat vooral heel leuk is en ze wel goed moeten doen. Trouwens, vindt elk kind het niet juist leuk en spannend wanneer het mee mag doen met de manier van de grote mensen?

Ook vraag ik me regelmatig af waarom ouders hun kind eigenlijk Eerste Communie laten doen. Het was zeer opvallend dat het gedeelte in de kerk waar de familie van de communicantjes zat, nogal achterbleef in de houding tijdens de Mis. Als ze zelf nooit in de Mis komen, en dus zelf geen flauw idee hebben waar het om draait, waarom je kind dan mee laten doen voor een keer, en het daarna nooit of hoogstens bij een paar gelegenheden de binnenkant van een kerk laten zien?

Toch zou ik misschien ook blij moeten zijn. Blij omdat de kinderen wellicht toch even een glimp van het Heilige meekrijgen. God zal vast zo z’n eigen wegen hebben, en wie weet dat er op zo’n dag juist bij zowel de kinderen als diens familie een klein zaadje geplant is, een klein vuurtje aangestoken, dat misschien een paar dagen later, misschien wanneer ze zelf kinderen hebben, of misschien pas vlak voordat ze hun laatste adem uitblazen, uitgroeit tot een besef dat God zich om je bekommert, en van je vraagt op Hem te vertrouwen en Hem na te volgen.

Ja, lof zij de Heer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: