Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2011

De afgelopen drie jaren heb ik samen met een aantal andere jongvolwassenen een zomerkamp ter verdieping van het Katholieke Geloof georganiseerd: Credimus Bootcamp. Hoewel er in veel bisdommen wel iets van jongerenwerk is, wilde een aantal jongeren toch wat meer verdieping, meer traditie. Ze merkten dat ze eigenlijk geen antwoord wisten op vragen die hun gesteld werden over ons geloof. Ja, waarom zouden ze überhaupt geloven, en als ze al geloofden, waarin dan en waarom? Zo werd in 2008 het allereerste Credimus Bootcamp georganiseerd – waar ik toen zelf overigens nog slechts twee dagen bij aanwezig was – en wordt komend jaar, 2012, het eerste lustrum gevierd.

Waarom zou je nou naar zo’n kamp gaan, wat houdt het eigenlijk in? Het een week dat een aantal katholieke jongvolwassenen van tussen circa de 18 en 35 samen ondergedompeld worden in het katholieke geloof, zoals we het vaak zelf zeggen. Een week samen de getijden bidden, dagelijks de Heilige Mis bijwonen – in zowel de gewone als de buitengewone vorm van de Romeinse Ritus – lezingen volgen van verschillende bekende en onbekende sprekers , samen de maaltijd genieten en praten over wat ons nou bezig houdt en hoe we ons geloof proberen vorm te geven in ons dagelijks leven. Een dagelijks leven waarin we hele diverse dingen doen: sommigen zijn student, anderen arts of zoekend naar hun roeping binnen het religieuze leven of het priesterschap. En als toetje ’s avonds Aanbidding. En een hoop gezelligheid soms tot diep in de nacht. Kortom, een week om kennis te maken met allerlei aspecten van het katholieke geloof, om je te laten wortelen in de Traditie, om jonge mede-katholieken te ontmoeten.

De vijfde editie zal plaatsvinden van 11 t/m 17 augustus 2012. Locatie is evenals de afgelopen twee jaar in Geffen (tussen Oss en ’s Hertogenbosch). Hoewel we je van harte aanbevelen de hele week mee te maken, is het ook mogelijk een of meerdere dagen aanwezig te zijn. Het thema voor komend jaar: het Rijke Roomsche Leven. Mocht je vragen hebben of al weten dat je mee wilt, mail dan gerust naar: credimusbootcamp@gmail.com.

(Met dank aan Mark en David voor de foto’s)

Read Full Post »

Een van de dingen waar je al jonge rooms-katholiek nogal eens vreemd op aangekeken wordt, is het achter de standpunten van de Kerk staan voor wat betreft de seksuele leer. Sommige mensen zijn oprecht geïnteresseerd, anderen hebben hun oordeel duidelijk klaar staan. Niet alleen is het volgens hen ouderwets en niet van deze tijd, ze vinden het ook vrouw onvriendelijk. Je wilt toch immers niet tien kinderen? En je wilt toch wel gewoon van seks genieten, daar hoef je toch niet mee te wachten tot het huwelijk? Een aantal lijkt het te respecteren, maar vragen dan of het niet onmogelijk vol te houden is.

Allereerst kan ik beamen dat het soms een hell-of-a-job is om kuis te blijven. Gelukkig is God zo barmhartig geweest dat Hij het Sacrament van de Biecht ingesteld heeft. Maar bovenal, waarom moeilijk doen als het simpel kan. Ik hoef me geen zorgen te maken of ik m’n pil wel op tijd ingenomen heb die dag, wanneer ik zou moeten beginnen over condooms, of ik niet toch zwanger ben want geen enkele moderne anticonceptiemethode geeft 100% zekerheid, of ik niet de kans heb een SOA op te lopen vanwege mogelijk wisselende seksuele contacten van jezelf of partner, of ik nog wel een kind kan krijgen omdat ik het krijgen van een kind zo lang voor me uitgeschoven heb. Niet alleen omdat ik geen anticonceptie gebruik, maar ook omdat ik pas seks heb wanneer ik getrouwd ben. En wanneer ik dan getrouwd ben is het ook helemaal niet nodig. De vrouw is namelijk niet gedurende de hele maand vruchtbaar, maar slechts op een paar dagen. Gewoon een natuurlijk proces wat je kunt gebruiken om je kans op een zwangerschap te vergroten of te verkleinen. Handig toch? Zo hoef ik ook geen pillen te slikken die niet alleen slecht kunnen zijn voor mijn eigen gezondheid, maar die ook nog eens het ecosysteem verstoren.

De Rooms-Katholieke Leer betreffende seksualiteit, helemaal zo gek nog niet.

Read Full Post »

Wanneer ik er precies mee begonnen ben weet ik niet, alleen dat ik het al een tijdje doe: wanneer ik niet kan slapen door een lading onrust in m’n hoofd de rozenkrans er bij pakken. Ik weet nog goed hoe ik tijdens het Interkerkelijke Recreatiewerk in Norg een aantal jaren terug in slaap gevallen ben met een rozenkrans in m’n hand, en m’n teamgenoten de volgende dag allerlei vragen hadden en ik er daarna nog geregeld aan herinnerd werd. Heb het de week die we nog samen doorbrachten maar niet meer gedaan, want ik ben er niet zo goed in op m’n buik de rozenkrans te bidden. En op m’n rug slapen moest ik toen maar niet meer doen vanwege m’n gesnurk. Maar dat terzijde.

Schaapjes tellen, maar dan anders. Sommigen zullen het wellicht beledigend vinden, omdat ik het vooral voor een rustgevende reden doe. Ik vind het zelf een van de fijnste manieren om in slaap te vallen: dicht bij ons aller Moeder, veilig in haar armen, beschermd van het kwade. Volgens zou elk kind het prettig vinden om bij een lieve moeder in slaap te vallen, wetend dat geen kwaad je kan deren. Dat ik er op deze manier nog een paar gebedjes bij zeg voor het slapengaan is alleen maar mooi meegenomen.

Read Full Post »

Nog even kijken op Facebook, nog even reageren op die en die status. Oh, piet heeft een link gepost, daar moet ik nog even op klikken. En die ene link mondt vervolgens uit in een reeks van vijf filmpjes op youtube en zo zijn we een half uur verder. Ondertussen ook nog even praten met een vriendin die ik al even niet gesproken heb. Heel leuk allemaal, heel sociaal en soms ook heel informatief. Maar wat een drukte en stroom aan informatie.

Uiteraard is veel van wat je doet met je computer in eigen hand. Toch ontkom ik de laatste weken, maanden, niet aan de gedachte dat je heel snel meegesleurd wordt in deze manier van communicatie en leven. Er is een constante input van prikkels: geluid van radio, televisie of van de computer, berichten om te lezen en te antwoorden, beelden om te bekijken, testen om te lezen. En het liefst nog allemaal tegelijk ook. Het gaat allemaal zo snel dat het amper bij te houden is. Even een week geen Facebook of Twitter en daarna proberen bij te lezen, zo’n beetje ondoenlijk. Het is gevaar is dat je hierdoor steeds bij wilt lezen, bij wilt zijn, om maar niks te missen, om maar mee te blijven te doen. In ieder geval, dat is mijn indruk, hoewel ik verschillende berichten in de media of van anderen hier ook meerdere malen over gehoord heb.

Het gevolg voor mij was dat ik compleet overprikkeld raakte. Toen ik gisteravond sort of rustig zat met een blaadje om te lezen zonder al te veel andere dingen er om heen, merkte ik pas wat het al die tijd met mij deed. Ik had totaal geen rust meer, altijd was er nog meer te luisteren en te lezen, nooit was mijn hoofd eens stil. Even ontspannen zitten of rustig gaan slapen was er niet meer bij, het bleef maar malen, of het nu een muziekje was dat ik geluisterd had of een spel dat ik twee uur heb zitten spelen. Knettergek werd ik er van. (Nu is het misschien handig om te weten dat ik van mezelf nogal een beetje een perfectionistische stresskip ben met een lading emoties, dus mogelijk dit voor anderen in beperktere mate geldt.)

Toen ik besloot dat dit niet langer zo kon en af en toe eens een avondje of dagje rust nam door gewoon een boek of een tijdschrift te pakken, of door iets te doen met m’n handen zoals een was-gij puzzel maken of breien (ja, breien hoewel ik er nog geen zak van kan), merkte ik dat de drukte, de chaos in mijn hoofd wat af nam. En niet alleen dat, ik merkte dat de digitale wereld weer minder belangrijk was dan ik zo vaak voelde. Dat ik door deze rust te nemen veel meer zag wat er wel toe deed, en ineens veel meer ruimte in m’n hoofd had voor zaken als geloof, familie en vrienden, en m’n hart een stuk lichter met daardoor ook meer ruimte om zaken te laten bezinken en niet gelijk fel te reageren.

Wil dit nou zeggen dat zaken als computer en televisie nou allemaal slecht zijn en we ze weer af moeten schaffen? Mij hoor je dat niet zeggen. Ik denk dat ze heel nuttig en aangenaam kunnen zijn, denk maar aan het uitwisselen van informatie, spreken met mensen elders in het land of op de wereld, en het nieuwe evangeliseren. Echter wel, dat wanneer je niet oppast, je meer tijd en energie er in steekt dan goed voor je is. Een balans vinden, dat is denk ik het meest essentieel, net zoals bij veel andere dingen. Vooralsnog zoek ik dus gewoon verder daarnaar, met deze wijze les in m’n achterhoofd.

Read Full Post »

Vrijdag Visdag

In vroeger tijden werd de vrijdag beschouwd als visdag. Omdat op de vrijdag het lijden en sterven van onze Heer Jezus Christus herdacht wordt, werd dit bijgestaan door ook in het eten niet al te uitbundig te zijn. Vlees van dieren van het land waren om die reden verboden. Om toch genoeg voedingsstoffen en energie binnen te krijgen werd vis gegeten, wat volgens mij in die dagen ook een stuk goedkoper is dan heden ten dage. Tot op de dag van vandaag is dit nog steeds de regel, hoewel volgens mij bisschoppen voor hun gebied anders kunnen bepalen.

Vrijdag visdag dus, een gewoonte die ik sinds iets meer dan een jaar ook probeer te praktiseren. Geen superdelux visje, gewoon een simpel visje, die ik dan op vrijdags uit de vriezer haal, geregeld te laat overigens waardoor ik creatief mag zijn in het ontdooien, en die ik dan bak of waar ik viskoekjes van maak (naar recept van m’n oma, welk basisrecept ik inmiddels na zodanig veel variëren niet meer weet). Een salade en wat aardappeltjes er bij en het is een simpele doch voedzame maaltijd. En hoewel mijn ouders liberale katholieken zijn, om het een naam te geven, heb ik in ieder geval een lekker en niet te duur stoofpotje leren klaarmaken, die m’n moeder de laatste jaren geregeld op Goede Vrijdag en Aswoensdag klaarmaakte. Inmiddels hebben ze ook min of meer door en geaccepteerd dat ik op vrijdags geen vlees eet, hoewel dat nog niet altijd goed gaat en er zodoende toch op vrijdag wel eens een stukje vlees op m’n bord en daarmee in m’n maag belandt.

Toen ik wegens stage een tijdje weer bij m’n ouders woonde was dit besef en deze acceptatie nog niet aanwezig. Om toch de vrijdag een beetje sober te houden deed ik dan maar een poging me te onthouden van andere lekkere dingen als snoep, koek of alcoholhoudende dranken. Helaas bleek voor een snoepkont als mijzelf een bijzonder moeilijke opgave.

Vrijdag visdag, tegenwoordig vaak ook zonder vis. Mijn vriend is vegetarisch waardoor ik zelf, ondanks dat we circa twee tot driemaal per week samen eten, amper nog vlees eet. Het leek me vreemd om dan op vrijdag een visje aan de maaltijd toe te voegen in plaats van iets weg te halen of te vervangen door iets soberders. Een goede oplossing heb ik vooralsnog niet gevonden, en dus poog ik maar niet al te uitbundige vegetarische maaltijden klaar te maken op deze dag, afgewisseld met simpele doch lekkere (aardappel)viskoekjes. Mijn bord met gekookte aardappels, beetje witlofsalade en stukje vis smaakten me zeer vandaag, na slechts een één boterham tellend ontbijt en een ijsje.

Een klein gebaar, een grote betekenis. Een gebruik om in ere te houden.

Read Full Post »