Over constante input en het vinden van rust

Nog even kijken op Facebook, nog even reageren op die en die status. Oh, piet heeft een link gepost, daar moet ik nog even op klikken. En die ene link mondt vervolgens uit in een reeks van vijf filmpjes op youtube en zo zijn we een half uur verder. Ondertussen ook nog even praten met een vriendin die ik al even niet gesproken heb. Heel leuk allemaal, heel sociaal en soms ook heel informatief. Maar wat een drukte en stroom aan informatie.

Uiteraard is veel van wat je doet met je computer in eigen hand. Toch ontkom ik de laatste weken, maanden, niet aan de gedachte dat je heel snel meegesleurd wordt in deze manier van communicatie en leven. Er is een constante input van prikkels: geluid van radio, televisie of van de computer, berichten om te lezen en te antwoorden, beelden om te bekijken, testen om te lezen. En het liefst nog allemaal tegelijk ook. Het gaat allemaal zo snel dat het amper bij te houden is. Even een week geen Facebook of Twitter en daarna proberen bij te lezen, zo’n beetje ondoenlijk. Het is gevaar is dat je hierdoor steeds bij wilt lezen, bij wilt zijn, om maar niks te missen, om maar mee te blijven te doen. In ieder geval, dat is mijn indruk, hoewel ik verschillende berichten in de media of van anderen hier ook meerdere malen over gehoord heb.

Het gevolg voor mij was dat ik compleet overprikkeld raakte. Toen ik gisteravond sort of rustig zat met een blaadje om te lezen zonder al te veel andere dingen er om heen, merkte ik pas wat het al die tijd met mij deed. Ik had totaal geen rust meer, altijd was er nog meer te luisteren en te lezen, nooit was mijn hoofd eens stil. Even ontspannen zitten of rustig gaan slapen was er niet meer bij, het bleef maar malen, of het nu een muziekje was dat ik geluisterd had of een spel dat ik twee uur heb zitten spelen. Knettergek werd ik er van. (Nu is het misschien handig om te weten dat ik van mezelf nogal een beetje een perfectionistische stresskip ben met een lading emoties, dus mogelijk dit voor anderen in beperktere mate geldt.)

Toen ik besloot dat dit niet langer zo kon en af en toe eens een avondje of dagje rust nam door gewoon een boek of een tijdschrift te pakken, of door iets te doen met m’n handen zoals een was-gij puzzel maken of breien (ja, breien hoewel ik er nog geen zak van kan), merkte ik dat de drukte, de chaos in mijn hoofd wat af nam. En niet alleen dat, ik merkte dat de digitale wereld weer minder belangrijk was dan ik zo vaak voelde. Dat ik door deze rust te nemen veel meer zag wat er wel toe deed, en ineens veel meer ruimte in m’n hoofd had voor zaken als geloof, familie en vrienden, en m’n hart een stuk lichter met daardoor ook meer ruimte om zaken te laten bezinken en niet gelijk fel te reageren.

Wil dit nou zeggen dat zaken als computer en televisie nou allemaal slecht zijn en we ze weer af moeten schaffen? Mij hoor je dat niet zeggen. Ik denk dat ze heel nuttig en aangenaam kunnen zijn, denk maar aan het uitwisselen van informatie, spreken met mensen elders in het land of op de wereld, en het nieuwe evangeliseren. Echter wel, dat wanneer je niet oppast, je meer tijd en energie er in steekt dan goed voor je is. Een balans vinden, dat is denk ik het meest essentieel, net zoals bij veel andere dingen. Vooralsnog zoek ik dus gewoon verder daarnaar, met deze wijze les in m’n achterhoofd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: