Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2011

Nog moe van de late dienst van de avond ervoor zat ik twee zondagen geleden op een tijdstip dat de meeste mensen nog in bed liggen, in de auto samen met m’n vriend en een gezamenlijke vriend van ons. Aan mij de taak om ons veilig en wel in Amsterdam te brengen, zodat we een unieke

Kardinaal Burke zegent de gelovigen tijdens de processie naar het priesterkoor toe.

gebeurtenis mee zouden kunnen maken: het bijwonen van de Mis opgedragen door Kardinaal Burk, en gepresideerd door Bisschop Punt.

Gelukkig is het dit noordelingetje gelukt om op de Ring van Amsterdam te manoeuvreren richting de Agneskerk, hoewel het met enige hartkloppingen en zweethanden gepaard ging.

En wat een gebeurtenis was het. Bij aankomst van de spanning voelbaar: gestressde priesters  en misdienaars, mensen die op en af liepen in de pastorie, het priesterkoor dat in gereedheid gebracht moest worden. Al een aantal weken zag ik uit naar weer een Tridentijnse Mis: de rust, de sacraliteit die daar zoveel vanzelfsprekender en voelbaarder zijn. Maar het was even wennen hoor. Of zoals m’n vriend later zei: het was wel echt een poppenkast, maar wat een poppenkast. Allemaal syboliek om niet alleen ons naar God te brengen, maar ook om God welgevallig te zijn. Net als het bij volk van Israël al ging, om God te danken en te vragen ons genadig te zijn, wat in het Canon zijn hoogtepunt bereikt.

Speciaal voor deze bijzondere gelegenheid waren er twee koren: het vrouwenschola en een koor dat een zesstemmige miscompositie zong. Ze zongen werkelijkwaar prachtig. Maar aangezien ik zelf helemaal knettergek word van meerstemmig en mijn hoofd al vrij snel reageert met hoofdpijn (naast het feit dat het Gregoriaans gewoon dé muziek voor de Mis is), werd ik hier niet bijster vrolijk van. Helaas leek het koor niet goed te weten wat de Mis en met name het canon inhoudt, aangezien ze vrolijk door de consecratie heen zongen en nog wat liederen aan het Sanctus vastplakten. Weg rust van het mooiste en heiligste gedeelte van de Mis.

Het Confiteor tijdens de voetgebeden.

Maar het was mooi, en bijzonder. Ik bedoel, hoe vaak komt er nou een Kardinaal de Mis celebreren hier in ons koude protestants-atheïstische kikkerlandje? Emotionele reacties? Jazeker, want geloof is ook emotie, maar altijd in samenhang met de ratio. En dat is precies wat in deze eeuwenoude Mis samenkomt. Ondanks mijn hoofdpijn, mijn teleurstelling en sommige in mijn ogen veel te uitgebreide en lang durende symboliek, is het een stap in de Waarheid, een aanraking me het Goddelijke.

En hoewel dit de Mis van alle eeuwen is en mijn hart daar ook naar uit gaat, merk ik toch een zekere gehechtheid aan de novus ordo. De gezinsmis van gisteren was echter wel even een iets te koude douche.

(Foto’s: © Wim Koopman – iMoose)

Advertenties

Read Full Post »

“Nee schat, sorry. Ik weet wie je bent en ik weet dat je van me houdt, en ik hou ook van jou, maar ik heb zo m’n eigen leven. Dat we in een relatie zijn wil niet zeggen dat we elkaar hoeven te zien of dat ik dingen voor je opgeef. Misschien dat ik met Kerst of Pasen even langskom, dan neem ik ook m’n vrienden en familie mee en gaan we het gezellig maken. Klinkt wel goed, of niet?”

De meeste mensen zullen hun wenkbrauwen fronsen als je vertelt dat je relatie zo in elkaar zit. Misschien zullen ze er nog bij zeggen dat zo’n relatie geen lang leven beschoren is en dat je er maar beter een punt achter kunt zetten. Immers, als je geen tijd met elkaar doorbrengt, en niet af en toe offers maakt voor de ander, wat stelt je relatie dan eigenlijk voor?

Toch is dit hoe veel mensen hun relatie met God zien. Ze geloven dat God bestaat en dat Hij goed en barmhartig is, dat ze Zijn kind zijn en Hij oneindig veel van ons houdt. Maar daar houdt de relatie op. Een uurtje per week naar de kerk om Hem beter te leren kennen, om bij Hem te zijn, om Hem heel tastbaar te ontvangen, zelfs dat vinden ze niet nodig. Geloven is lief en goed zijn voor elkaar en voor de wereld. Dat zal God ook wel mooi en goed vinden.

Maar zeg nou eens eerlijk. Als je vriend of vriendin, man of vrouw, allerlei dingen doet en probeert de wereld een beetje beter te maken, maar jou daar niet in betrekt, niet af en toe eens even langskomt of van zich laat horen, hoe leuk zou je dat vinden? Ik weet van mezelf dat ik dan niet alleen boos en erg verdrietig zou worden, maar ook dat zou twijfelen of ik nog belangrijk ben voor m’n vriend, of hij überhaupt nog wel om me geeft. Als dit voor ons al zo is, hoeveel meer moet dat dan voor God gelden? Hij geeft ons alles, zelfs Zijn eigen Zoon heeft hij ons gegeven. Hij geeft ons alles wat we nodig hebben, als we maar ons leven met Hem willen delen, Hem lief willen hebben.

Beschouw dan ook je relatie met God als een echte relatie, en niet als een eenzijdig gebeuren. Geef je leven aan Hem, leef met Hem, heb Hem lief, leer Hem kennen (want hoe kan je iemand liefhebben die je niet kent) en breng zo af en toe ook offers om dat te kunnen doen. En als je niet weet hoe, luister en lees dan wat meer naar alles wat Hij je gegeven heeft, in de Kerk van Christus op aarde.

Read Full Post »