Geniet van het leven, door God je gegeven.

Piekerend over de kleinste dingen: van wat ik moet kiezen van de menukaart bij de pizzeria, tot hoe ik het logistiek precies ga doen met het doorrijden na werktijd naar een etentje dat pas over een paar weken plaatsvindt, van het matchen van de juiste haaraccessoires met mijn kleding, tot of er wel genoeg eten is voor mijn vriend en mij terwijl ik voor ruim drie personen klaargemaakt heb. Soms zo erg dat ik regelrecht in paniek kan schieten en totaal niet meer weet wat ik moet doen. Mijn vriend in zijn wijsheid heeft me toen aangeraden het boek Prediker eens te lezen, wat ik ook braaf gedaan heb.

In eerste instantie vond ik het boek maar wat pessimistisch. Verzen als: “Maar toen nam ik alles wat ik ondernomen had nog eens in ogenschouw, alles wat mijn moeizaam gezwoeg me opgeleverd had, en ik zag in dat het allemaal maar lucht en najagen van wind was. Het had geen enkel nut onder de zon.” maakte dat ik even achter m’n oren krabde. Dit zou me moeten helpen wat minder te piekeren over kleine onnodige dingen? Hier zou ik alleen maar somberder van worden.

Tijdens het lezen merkte ik echter dat het meer relativerend dan pessimistisch werd. Ik kon het bekijken als iets sombers dat we uiteindelijk toch allemaal dood gaan, maar ik kon het ook zien als een vermaning iets van het leven te maken en er van te genieten (“Ik heb vastgesteld dat voor de mens niets goeds is weggelegd, behalve vrolijk te zijn en van het leven te genieten. Want wanneer hij zich aan eten en drinken te goed doet en geniet van al het goede dat hij moeizaam heeft verworven, is dat een geschenk van God.”). Dat het leven een geschenk van God is, ondanks zijn luttele jaren, en dat daarvan genieten niet een verspilling van tijd en mogelijkheden is, maar juist zoals God het bedoeld heeft en ja, zelfs een eer aan God (“Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. […] Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven.”).

Maar als Prediker dan zo duidelijk aanspoort om te genieten van het leven, waar liggen dan de grenzen? Betekent dit dat we niet meer hard hoeven te werken, te streven naar het vergaren van kennis, te zorgen voor onze naasten? Betekent dit dat we gewoon kunnen doen wat we willen, ons bekommerend om God noch gebod? Pas aan het einde van Prediker vond ik mijn antwoord daarop, of eigenlijk meer het begin van een antwoord: “En tot slot, mijn zoon, nog deze waarschuwing: er komt geen einde aan het aantal boeken dat geschreven wordt, en veel lezen mat het lichaam af. Alles wat je hebt gehoord komt hierop neer: heb ontzag voor God en leef zijn geboden na. Dat geldt voor ieder mens, want God oordeelt over elke daad, ook over de verborgen daden, zowel over de goede als de slechte.”

Woorden die een voorbode lijken op het Evangelie, onder andere in de bergrede. Woorden die vooruitlopen op een leven na de dood, waar men in de tijd van Prediker meende ik nog niet in geloofde. Immers, in Christus hebben wij eeuwig leven. Maar eenieder zal geoordeeld worden, en daarmee is wat wij doen met dit leven op aarde niet nutteloos, maar wel degelijk van belang. Niet alleen voor het leven na de dood, maar ook voor het Koninkrijk van God op aarde. Zodoende zag ik in het boek niet zozeer een pessimistische boodschap, maar eerder een relativerende: ja, we hebben een beperkte levensspanne en dood gaan we uiteindelijk allemaal. Maar de dood is niet het einde en het leven is een geschenk, hoe zwaar en onrechtvaardig soms ook. Daarom is het de kunst om zowel iets goeds te doen met dit leven, als om er van te genieten. Die balans komt voor mij heel mooi tot uiting in een van de eerste hoofdstukken van Prediker:

Voor alles wat gebeurt is er een uur,
een tijd voor alles wat er is onder de hemel.
Er is een tijd om te baren
en een tijd om te sterven,
een tijd om te planten
en een tijd om te rooien.
Er is een tijd om te doden
en een tijd om te helen,
een tijd om af te breken
en een tijd om op te bouwen.
Er is een tijd om te huilen
en een tijd om te lachen,
een tijd om te rouwen
en een tijd om te dansen.
Er is een tijd om te ontvlammen
en een tijd om te verkillen,
een tijd om te omhelzen
en een tijd om af te weren.
Er is een tijd om te zoeken
en een tijd om te verliezen,
een tijd om te bewaren
en een tijd om weg te gooien.
Er is een tijd om te scheuren
en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen
en een tijd om te spreken.
Er is een tijd om lief te hebben
en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog
en er is een tijd voor vrede.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: