De puinhopen van de postconciliaire Kerk

Als leek van een generatie katholieken die opgegroeid is in de postconciliaire Kerk, is diezelfde Kerk soms nogal verwarrend. Zonder in te gaan op wat de juiste interpretatie is van het een of ander, durf ik te stellen dat het Tweede Vaticaans Concilie en vooral de jaren daaropvolgend niet bepaald een succes waren. In plaats van duidelijkheid en geloofsverdieping is er een ontzettende puinhoop en geloofsarmoede ontstaan. En alsof dat nog niet genoeg is is de eenheid ver te zoeken: leken versus priester, priester onderling, leken die elkaar in de haren vliegen, teksten van de ene paus worden uitgespeeld tegen die van een andere, de teksten van het Concilie worden de ene keer hoog geprezen en de andere keer naar de afvalbak verwezen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Een eenduidig antwoord lijkt niet meer te vinden.  Hoe moet een leek als ik, die oprecht probeert om te leven naar de Katholieke Leer, nog snappen wat goed en fout is, nog weten wat het geloof in vredesnaam inhoudt. Hoe kan de Kerk nog geloofwaardig overkomen naar de buitenwereld en bloeien, als het van binnenuit ten diepste verscheurd is? De Bruid van Christus verdient beter dan dit lijkt me.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: