Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2012

Sommigen zullen het weten, sommigen niet. In ieder geval is het het zeker waard ook hier op mijn eigen blog te noemen. Sinds een aantal jaren organiseer ik in de zomer samen met een aantal andere jongeren een catechese- en bidkamp voor jongvolwassenen (18 t/m 35 jaar) die graag meer willen weten en ervaren van het Katholieke geloof. Een week in een gezellige en ontspannen sfeer, samen bidden, leren en de Mis vierend, in de rijkdom van de traditie die onze Heilige Moeder de Kerk biedt.

Hoe mooi zou het zijn wanneer er meer jongvolwassenen hier naar toe zouden komen. Vandaar ook een promotiefilmpje. Voor zowel mensen in Nederland als in Vlaanderen, daar het georganiseerd wordt nabij Den Bosch.

Mocht u dit initiatief van harte ondersteunen, maar zelf niet aanwezig kunnen zijn, dan zouden wij uw bijdrage in de vorm van gebed en geld zeer op prijs stellen. Wij zijn namelijk nog steeds afhankelijk van giften. Onze hartelijke dank en gebed.

Advertenties

Read Full Post »

“De Kerk was vroeger al geen democratie, maar we leven nu in de 21e eeuw.” Een opmerking die ik gisteravond hoorde, en die ik al vaker gehoord heb. De Kerk moet volgens velen een democratie worden, de machtsverhoudingen zouden niet meer van deze tijd zijn. Dat dit op meerdere vlakken scheef gaat, en dan ook nooit zal gebeuren, lijken deze mensen niet te beseffen.

Allereerst is er de definitie van democratie: het heersen van het volk, de mening van het volk, volksheerschappij. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, vooral de afgelopen veertig jaar, draait het in de Kerk niet primair om de mensen, het draait om God. Allereerst danken en loven we God, en luisteren we naar Zijn Woord. Pas daarna en daaruit vooruit voortvloeiend komt de mens. De Kerk is dus een luisteren naar het Woord Gods, niet naar het woord van mensen.

Ten tweede blijkt ook al in de Bijbel dat wanneer we de leer en de weg aan de mening van het volk over laten, we nogal eens van de weg van God, en dus van wat juist is, afdwalen. Zo zien we bijvoorbeeld in Exodus hoe het volk in hun ongeduld, ongeloof en ongehoorzaamheid een gouden kalf liet maken en die ging aanbidden. Iets wat we heel makkelijk kunnen vertalen naar de huidige tijd: mensen willen hun eigen weg bepalen, en maken zo hun eigen afgoden, zij het geld, hun werk of simpelweg het liberalisme of relativisme. Wanneer we het aan het huidige doorsnee katholieke volk over zouden laten, zouden we onszelf allang opgeheven hebben.

De derde en niet minst belangrijke, is dat Christus zelf de hiërarchie ingesteld heeft in de Kerk. In de hele geschiedenis van het joodse volk, en later het christenvolk, zien we hoe God leiders aanstelt: koningen, profeten, (hoge)priesters. Zij treden niet alleen op als vertegenwoordigers voor het volk, maar vooral ook zijn ze Gods stem naar het volk toe. Later, vanaf het Evangelie, komt daar ook het pausschap bij. Denk daarbij niet alleen aan de woorden die Christus tot Petrus spreekt (jij bent Petrus, en op deze steenrots zal ik mijn kerk bouwen), maar ook de gang van zaken van in het boek Handelingen, waarbij onder andere sprake is van een afvaardiging van het volk dat naar Petrus toe ging om zaken voor te dragen,en zijn antwoord als Gods Woord mee terug nam.

Democratie in de Kerk? Niet als het aan Christus ligt. Die weet wel beter dan het heil van de mensen in de handen van de wispelturige en eigenwijze massa te leggen.

Read Full Post »

Een jaar of veertig zou hij zijn, matig verzorgd. Met een alcohollucht die je op afstand ruikt komt hij naar ons toegelopen. Of we ook wat geld hebben voor een treinkaartje naar Leeuwarden, want hij komt nog wat te kort. Na een weigering van onze kant vanwege het vermoeden dat het geld eerder voor nog meer drank dan voor een kaartje gebruikt wordt, komen er dreigementen die er eigenlijk op neerkomen dat we in de hel komen omdat we hem niet helpen. Oh, en nog een cliché-tirade over katholieken, maar daar ga ik het nu niet over hebben.

Geen fijne ontmoeting dus. En eentje die knaagt, of in ieder geval heel hard geknaagd heeft de eerste dag na dit voorval. Want hoewel we mensen zijn en het goede proberen te doen, vroegen we ons toch af hoe we dit beter hadden kunnen doen. Hadden we hem gewoon geld moeten geven? Hadden we hem niet moeten wijzen op zijn overduidelijke alcohollucht? Hadden we gewoon überhaupt niks moeten zeggen?

Een eenduidig antwoord heb ik nog steeds niet, en ik weet ook niet of ik die binnenkort heb of ooit ga krijgen. Enerzijds sta ik er geheel achter geen geld te hebben gegeven. Met de vraag “ben ik mijn broeders hoeder” in mijn achterhoofd, vond ik het niet verantwoord geld te geven dat waarschijnlijk eerder naar het dichtstbijzijnde café of supermarkt zou gaan. Het zou geen echte zorg zijn, maar een simpel op afstand en ook in stand houden van de situatie. Toch geef ik geregeld wel  geld aan daklozen die op straat zitten, maar ook daar knaagt het gevoel of het wel goed terecht zal komen. Anders is het bij de koop van bijvoorbeeld de Riepe, waarvan de verkopers aan bepaalde voorwaarden voldoen, en het geld inderdaad naar een goede plek gaan.

Maar wat had ik dan wel moeten doen. Pas na een uur of twaalf, toen ik na de Stille Omgang weer terug was in Groningen en in m’n bed lag, schoot mij een stuk uit het Evangelie binnen. Vlak na het keert uw andere wang toe, staat ook dat als iemand vraagt een mijl mee te lopen, je twee mijl meeloopt. Naast de uitleg dit te lezen als tegenstelling voor “oog om oog, tand om tand”, heb ik het ook wel eens uitgelegd gezien als juist meer doen dan de ander vraagt, en daardoor juist de ander heel confronterend laten zien waar hij de fout in gaat. In dit concrete geval was het dus misschien handiger geweest mee te lopen naar de automaat en een kaartje voor de trein te kopen, al dan niet alleen het bedrag betalend dat hij nog tekort komt. Grote kans dat hij daar van afgezien had en door de mand zou vallen. En als hij het wel geaccepteerd had, weet je in ieder geval dat het goed terecht komt.

Of dit eerlijk is, of dit wel juist zou zijn, ik weet het niet. Mogen we voorwaarden stellen voor onze hulp? Mogen we ons afvragen of het geld wel goed terecht komt? Moeten we iemand die geld vraagt ook altijd geld vragen, of weigeren we anders Christus, keer op keer? Waar zit hier de grens, als die er al is, tussen naastenliefde, armenzorg, compassie en gezond verstand, eigen verantwoordelijkheid?

Vooralsnog blijf ik in ieder geval maar bidden, zowel voor deze man als voor mezelf. Want ik weet niet wie het uiteindelijk het hardste nodig heeft.

Read Full Post »

Met een circa tweederde gevulde bus vertrokken we gisteravond vanaf station Groningen. Bestemming: Amsterdam. Onderweg werd nog een aantal mensen opgepikt, waardoor we met een man of veertig tegen een uur of tien ’s avonds aankwamen op het Spui in Amsterdam. Reden van deze reis: de jaarlijkse Stille Omgang. Een eucharistische processie, maar dan in stilte, nagedachtenis van een eucharistisch mirakel uit 1345, en tegelijk een sober kantje met blik op de Reformatie waarin processies verboden waren.

Het rozenhoedje in de bus, waarbij onze pastoor steevast twaalf in plaats van tien Weesgegroetjes per keer bad, halverwege de rit was een mooie voorbereiding op de avond. Aangekomen op het Spui en na een korte pitstop, liepen we richting de Krijtberg (een waarlijk prachtige kerk), waar we een mooie Mis hadden met (gelukkig) onze eigen plebaan als hoofdcelebrant. De biecht van eerder op de dag maakte het helemaal bijzonder om eindelijk weer eens de communie te kunnen ontvangen. Wat een genade, wat een liefde.

En toen was het tijd om de processie te lopen. Samen met meerdere groepen vertrokken we vanaf het Spui, langs de mirakelplaats. Als je niet helemaal weet waar je op moet letten loop je er zo voorbij, maar gelukkig zijn er altijd wel mensen om je heen die het wel weten. Met circa 8000 man door de stad – niet allemaal startend op hetzelfde moment gelukkig: de groepen waren verdeeld over verschillende kerken met Missen op verschillende tijden – getuigenis van het wonder, getuigenis van de Gods liefde, getuigenis in stilte van de vreugde en diepte van ons geloof, door de rumoerige en onzedelijke straten van Amsterdam. Een groter contrast is bijna niet denkbaar.

De afstand, de weinig slaap vannacht, de pijn in m’n voeten en heupen door blessures, het was het allemaal waard. Zo een serene getuigenis en verdieping in je geloof. Iets wat je als katholiek toch een keer gelopen moet hebben.

Read Full Post »

Want zoals het menselijk lichaam vele ledematen heeft en niet alle ledematen dezelfde functie hebben, zo vormen wij allen tezamen in Christus één lichaam, en ieder afzonderlijk zijn wij elkaars ledematen. De geestelijke gaven die wij bezitten, verschillen naar de bijzondere genade die ieder van ons is geschonken. – Romeinen 12, 4-6a

Niet al te lang geleden was er ophef in het aartsbisdom over een pastoraal werker die taken van een priester uitvoerde en daarvoor berispt werd, evenals de priester die dit toeliet. Zonder op dat specifieke voorval in te gaan, want ik vind dat het uiteindelijk prima is opgelost, is het wel een voorbeeld van een zaak die geregeld voorkomt. En dat terwijl het eigenlijk zo simpel is.

Een beetje gevaarlijk, maar ik ga me er toch aan wagen, maar ik zou hier graag de vergelijking maken met artsen en de opkomende beroepsgroepen van verpleegkundig specialist en nurse-practitioners. Deze laatstgenoemde groepen hebben over het algemeen een opleiding tot verpleegkundige gehad, met specialistische studie. Hun taak is om de arts te ondersteunen in hun werkzaamheden, zodat patiënten beter en sneller geholpen kunnen worden, de werkdruk verdeeld wordt en mogelijk ook de kosten van de gezondheidszorg naar beneden kunnen.

Het is een ondersteunende taak. Ze hebben niet de opleiding en achtergrond die een arts heeft, noch zijn ze bevoegd om alle handelingen te doen die een arts, en vooral een specialist heeft. Deze heeft jaren van studie en specialisatie gedaan en daarbij specifieke kennis en vaardigheden verworven. Daarbovenop heeft deze een eed afgelegd en is deze bevoegd middels de wet om bepaalde handelingen te mogen verrichten. Een aantal van die taken kunnen overgenomen worden, afgebakend, en vaak nog onder supervisie. Daarmee kunnen ze denk ik zeker een aanwinst zijn voor de gezondheidszorg. Maar het verschil blijft.

Zo is het ook met priesters en pastoraal werkers, en andere vrijwilligers in de parochie. Een priester is aangesteld als bijzondere bedienaar Gods. Niet alleen door woord, maar door wijding, een heilige handeling, een sacrament. Hieruit vloeien specifieke taken en bevoegdheden, die alleen een priester kán doen. Naast deze zeer specifieke handelingen, zoals het celebreren van de Heilige Mis, zijn er ook taken die weliswaar bij zijn taak als zielenherder horen, maar die voor stukjes ook door andere mensen kunnen worden gedaan. Mensen die hiervoor geleerd hebben (in het geval van pastoraal werkers), en die op hun terrein bij kunnen dragen aan de pastorale zorg. Vooral in de huidige tijd van grote parochies en relatief weinig priesters is dit het geval.

Echter, ook hier is het een ondersteunende taak. Ze kunnen de priester niet vervangen, ze kunnen niet zelf de heilige handelingen uitvoeren. Daartoe zijn niet bevoegd (door God welteverstaan). Het is een kwestie van je taken en bevoegdheden weten, en van het waarom. Een Heilige Mis zal nooit daadwerkelijk vervangen kunnen worden voor een gebedsdienst of een woord- en communieviering, welke door leken geleid worden. De taken van de priester in de Heilige Mis zijn voorbehouden aan de priester, met een reden, naar Gods wil. Net zoals in het Jodendom alleen de hogepriester bij het Allerheiligste mocht komen.

In plaats van hierover te zitten mokken of stampij te maken, zou men er goed aan doen zich eens te verdiepen in de taakverdeling en de achtergrond. Maar vooral zal men deze moeten accepteren, en liefhebben, en de eigen plaats en roeping en die van de ander er in erkennen.

Welnu, u bent het lichaam van Christus, en ieder van u is van dit lichaam een onderdeel. Nu heeft God in de gemeente allerlei mensen aangesteld, allereerst apostelen, vervolgens profeten, en verder leraren; voorts is er de gave om wonderen te doen, te genezen, te helpen, te besturen en in talen te spreken. Niet iedereen kan apostel zijn, of profeet, of leraar. Kunt u allen wonderen doen? Hebt u allen de gave om te genezen, in talen te spreken en uitleg te geven? – 1 Korintiërs 12, 27-30

Read Full Post »

Met een vegetarische vriend leer je als behoorlijke carnivoor die enigszins van koken houdt vrij snel een aantal vegetarische recepten. Een tijdje terug kwam ik in de Allerhande een recept tegen dat me wel wat leek, tuinbonenburgers. Ik dus een paar dagen later naar de winkel om de boodschappen voor het eten te doen. Denkend dat ik geen boodschappenlijstje nodig had deed ik vol vertrouwen boodschappen, om er thuis achter te komen dat je de helft vergeten bent. Gelukkig smaakten de burgers wonderwel goed, en besloot ik ze nog een keer te maken. Hoeveelheden ben ik nog geen held in (ik maak eigenlijk altijd te veel klaar), dus gelieve me niet te willen lynchen als het niet helemaal klopt.

Tuin- en kidneybonenburger, voor als je samen eet met een vegetariër, besluit om in de vastentijd of op vrijdag geen vlees te eten, of gewoon omdat je eens wat anders wilt. Gebaseerd op dit recept: http://www.ah.nl/allerhande/recepten/785932/tuinbonenburger. Geschikt voor twee personen (of in ieder geval, dat is de intentie).

Men neme twee middelgrote aardappelen, schilt en wast deze en brengt ze aan de kook. Ondertussen een 150-200 gram uitgelekte tuinbonen en 150 gram uitgelekte kidneybonen in een kom doen, 2 theelepels kurkuma, 1 theelepel cayenepeper, 2 teentjes fijngeperste knoflook en wat koriander toevoegen, met naar smaak peper en zout.

Nadat de aardappelen gekookt, afgegoten en toegevoegd zijn, stampen we dit met een pureestamper fijn, waarna we nog één ei en paneermeel toevoegen. Met onze handen kneden we dit kleverige goedje lekker samen (net als je bij een gehaktbal zou doen) en maken er vier burgers van. Dit moet dan eigenlijk eventjes de koelkast in, 15-30 minuten of iets van die strekking.

Goed, in dat halve uur heb je even je vespers gedaan en de nog twee tot drie aardappelen geschild, gewassen en in stukjes gesneden. De burgers haal je uit de koelkast. Koekenpan pakken, deze verwarmen en daarna olie verwarmen en de burgers er in doen. Aan beide kanten goudbruin bakken. Ondertussen zorg je er voor dat je aardappeltjes voorgekookt en afgegoten zijn. In nog een koekenpan of hapjespan (net wat je het prettigste vindt) heb je olie verhit, en zout, peper en eventueel andere kruiden naar smaak toegevoegd. Hier bak je dan de aardappeltjes in tot ze een mooi kleurtje hebben en lekker smaken.

Zodra de helft van de burgers klaar is stop je vier pita- of shoarmabroodjes in een voorverwarmde oven (voor temperatuur zie de verpakking van de broodjes). Wanneer dan de broodjes, burgers en aardappeltjes klaar zijn is het tijd om te gaan smikkelen. Voor saus en andere zaken bij de broodjes kan je denken aan mayonaise, ketchup of curry, en natuurlijk wat sla.

Read Full Post »

Met een paar dagen bij mijn ouders sla ik ook weer eens een krant open. Aangezien het gisteren blijkbaar Internationale Vrouwendag was, waren er ook verscheidene artikelen over dat onderwerp. Ik heb toch wel even m’n wenkbrauwen gefronst bij het lezen van een ervan: de strekking was dat we als vrouwen blijkbaar alleen maar gelukkig kunnen zijn en een goed leven kunnen hebben, als we allemaal een fulltime topbaan hebben. Al die parttimers en lagere functies zijn slecht voor ons, we worden belemmerd, onderdrukt, en we zijn maar mutsen dat we het zo doen.

Dat dit niet de mening is van één persoon, wordt wel duidelijk uit de onderzoeken die naar de arbeidsparticipatie van de vrouw kijken, naar hoeveel vrouwen er in topfuncties zitten en wat de streefwaarden daarvoor zouden moeten zijn. Ook uit alle investeringen die gedaan moeten worden om dat te verbeteren. Want we zijn toch geen achterlijk land dat vrouwen achterstelt?

Het spijt me zeer, maar ben ik de enige die dat wat overdreven vind en zonde van tijd en onderzoek? Is het niet juist denigrerend voor de vrouw dat zij als blijkbaar niks anders gezien wordt als carrièretijger, die zo ver mogelijk moet zien te komen en zoveel mogelijk moet werken? Mogen we daar misschien zelf ook nog een mening over hebben?

Wat is er in vredesnaam mis met een vrouw die er voor kiest om thuis te zijn en te zorgen voor haar kinderen en man, een taak die niet zo lang geleden nog als eer voor de vrouw werd gezien? Wat is er mis met een vrouw die er voor kiest om maar een paar dagen per week te gaan werken, om géén promotieonderzoek te doen, of om gewoon op kantoor te zitten waar ze zich eigenlijk heel prettig bij voelt?

Vergis je niet, ik ben er helemaal voor dat vrouwen zelf de kans krijgen om een studie te volgen en een beroep uit te oefenen dat ze willen, om daarbij ook een topfunctie te hebben. Maar zullen we misschien juist eer doen aan de vrijheid, waardigheid en kwaliteit van de vrouw om dat zelf te kiezen, in plaats van dat het ons opgedrongen wordt?

Read Full Post »

Older Posts »