Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2012

“De kans op een zwangerschap na verkrachting is (relatief) klein” en “ook bij een zwangerschap na verkrachting geen abortus”. De inhoud van wat lijsttrekker Kees van der Staaij vandaag in een interview gezegd heeft. Nederland buitelt vervolgens over elkaar heen om met commentaar te komen. Tegen welke van de twee nou voornamelijk is me nog niet helemaal duidelijk, hoewel het zich vooral op de percentages lijkt te richten.

Om geen dingen uit mijn duim te zuigen ben ik eens in mijn studieboeken gaan duiken. De Merck Manual – het zelfverklaarde wereldwijd meest geraadpleegde medische naslagwerk, van groot gezag en betrouwbaarheid – stelt letterlijk: “In zeldzame gevallen raakt een vrouw zwanger.” Ook in de geupdate versie online staat dit zo letterlijk. Een bewering die nog verder gaat dan wat dhr. Van der Staaij gezegd heeft. In de media heeft men het op onderzoeken die 0,6 tot 7 % laten zien, een variatie die in de medische wetenschappen niet ongebruikelijk is. Ook over of de kans nou groter of kleiner is dan bij vrijwillige seks zijn de meningen en onderzoeken verdeeld vertelt mij een korte blik in de literatuur, en zullen dat waarschijnlijk ook blijven. Men vertrouwt elkaar wanneer het op onderzoek van ethisch beladen kwesties aankomt over het algemeen toch niet, en onderzoeken die niet helemaal in je eigen straatje passen worden afgedaan als onbetrouwbaar (“het is weer iets van die christenen” hoor je wel eens, net als vandaag van een door de NOS geraadpleegde arts-onderzoeker).

Maar geen van deze dingen is eigenlijk het echte probleem. Een probleem blijft een probleem ook al komt het meer of minder voor. Waar het echte probleem ligt, en een van de bekritiseerde uitspraken is van dhr. Van der Staaij, is dat hij zegt dat abortus ook na een verkrachting geen oplossing is. Het is misschien een beetje als dit: Nadat zijn buurman zijn huis in de brand gestoken heeft, zit alleenstaande vader met een jong zoontje zonder dak boven zijn hoofd. Omdat hij niet meer naast zijn brandstichtende buurman wil wonen besluit hij te verhuizen. Daar zijn zoontje nog klein is en het niet handig is hem mee te nemen besluit hij hem achter te laten zonder te zorgen voor een plek voor de jongen. Zoontje helemaal over stuur natuurlijk en getraumatiseerd voor de rest van zijn leven. Vader gaat dus weg, maar wordt later opgepakt voor mishandeling (verwaarlozing) van zijn zoontje. Vervolgens moet hij de bak in voor wat hij gedaan heeft. Niet alleen zit hij met de emotionele en financiële gevolgen van wat de buurman gedaan heeft, hij laat een onschuldig ander persoon boeten en krijgt daarbij vervolgens zelf ook nog een lading ellende over zich heen.

De vergelijking loopt waarschijnlijk wat scheef, vooral qua zwaarte, omdat verkrachting mijns inziens een van de ergste dingen is die je een ander aan kan doen, een van de meest pijnlijke aanvallen op je menselijke waardigheid en integriteit. De vrouw is al slachtoffer, getekend voor het leven. Wanneer ze echter zwanger raakt en het kind laat doden omdat het nou eenmaal voorkomt uit de verkrachting en herinnering aan de dader is, laat je het kind boeten voor wat een ander gedaan heeft. Dat kind kan er niks aan doen dat hij verwekt is door iemand die zich als schoft gedroeg, maar zou desondanks in stukken geknipt of weggezogen mogen worden. Daarnaast kan je daarmee de vrouw nogmaals schaden, zowel lichamelijk als geestelijk (denk bijvoorbeeld aan een vergrote kans op borstkanker, beschadiging van de baarmoeder door de procedure of vergrote kans op psychische problematiek die er soms is). Met andere woorden, waar er op het moment van de verkrachting één slachtoffer is, komen er op deze manier twee en wordt mogelijk het eerste slachtoffer meermalen leed aan gedaan. Dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling.

Natuurlijk kan je niet van een vrouw die zwanger is na verkrachting verwachten dat ze het kind ook zelf opvoedt. Sommigen zullen het kunnen, voor anderen zal het te pijnlijk zijn. Maar laten we in plaats van dan het kind maar te doden zorgen voor opvang van de vrouw en kind in kwestie, echte liefde en zorg geven en zoeken naar een echte oplossing die voor beiden het beste is. Verkrachting is iets afschuwelijks, maar laten we het niet nog erger maken door voor een schijnoplossing te kiezen.

NB: Een interessant stuk hierover om ook te lezen is het volgende stuk dat in het ND verschenen is: https://www.box.com/s/309bf289dadfea82f16c

Read Full Post »

Levensmoe, uitzichtloos lijden, voltooid leven – allemaal termen die de laatste jaren in toenemende mate in ons land te horen zijn, over het algemeen met betrekking tot euthanasie en hulp bij zelfdoding. Vaak wordt het gepresenteerd als humane en goede oplossing voor een groeiend probleem, als een daad van naastenliefde.

Maar hoezeer mensen ook lijden, hoe humaan het ook lijkt, een oplossing is het niet. Het is slecht een doekje om het bloeden te stelpen. Hoe vaak hoor je niet van de eenzaamheid die er onder ligt, ondermaatse zorg, pijn, geen doel meer om voor te leven en de naasten niet tot last willen zijn. In plaats van deze onderliggende zaken aan te pakken kiest men in Nederland liever voor de makkelijkere weg, hoe goed de onderliggende bedoelingen ook mogen zijn.

In plaats van als familie te zorgen voor een zieke, in plaats van mensen een vertrouwde, veilige en liefhebbende omgeving te geven, in plaats van liefde en aandacht, stoppen we mensen liever weg in allerlei tehuizen waar we misschien nog maar af en toe langs komen. In plaats van mensen zin aan hun bestaan te geven, ontnemen we die mensen door alles te willen seculariseren en het zoeken naar een zin van het bestaan, zeker in religieuze zin, als achterhaald en bijgelovig af te doen.

Met de huidige toestand in Nederland van steeds verder toenemende individualisering en secularisering vind ik het niet vreemd dat de vraag om euthanasie en hulp bij zelfdoding zo groeit. Als ik eenzaam in een kamer lag te stinken in mijn urine zonder hoop of geloof in een zin van mijn bestaan, zou ik dat evenzogoed willen. Maar het is geen oplossing: het is als maatschappij, als naasten, weglopen voor het werkelijke probleem.

Het wordt tijd dat de ziel in onze samenleving weer terugkomt. Tijd dat we weer omkijken naar onze naasten, dat we tijd vrijmaken voor hen die zich eenzaam voelen, dat we troosten wie verdriet hebben, dat we mensen met eerbied en liefde behandelen. Dat we weer zoeken naar de zin van ons bestaan. Dat kan zowel thuis als in een tehuis (verzorgingshuis, verpleeghuis, bejaardentehuis), zolang er maar echt liefde en aandacht is voor de persoon die dat nodig heeft.

Read Full Post »

Paar dagen vakantie, mooi weer, fijne mensen en een prachtige omgeving. Dat waren de ingrediënten voor twee mooie dagen in het zuidoostelijkere deel van het land. Daar het Maria Tenhemelopneming was moest een en ander natuurlijk om een Mis heen gepland worden. Gelukkig hebben we priesters in onze vriendenkring, waardoor dat totaal geen probleem was.

San Salvator in ’s Hertogenbosch

Het werd een privémis in de voorheen beruchte San Salvator in ’s Hertogenbosch, waar ze nu een priester hebben waar ze de hemel voor mogen danken. Mis in het Latijn, ad dominum, met in totaal vijf man, de priester inclusief. Erg mooi, hoewel denk ik met de tijd het een stuk soepeler zou gaan. Over het kerkgebouw kan ik kort zijn: de Bossche school is echt absoluut niet mijn stijl. Wat dat betreft was ik blij toen we na lunch genoemde priester even de Zoete Moeder gedag gingen zeggen in de kathedraal: toch iets meer mijn stijl.

Afin, gedag gezegd tegen de eerste priestervriend gingen we op weg naar de tweede, niet veel verder weg, op de locatie waar we anders deze week het vijfde Bootcamp zouden houden (snifsnif). De locatie voelt na twee keer een week daar verblijven (en de keuken als speelplaats gebruiken) toch een beetje als thuis, wat ook te merken was in de manier van doen. Het was gezellig, te veel eten voor het avondeten voor onze neus, en voor we het wisten moesten we alweer weg omdat de priester de Mis nog moest opdragen voor dit Hoogfeest.

Kijk in de st. Stevenskerk op wat voorheen het hoofdaltaar zou moeten zijn.

Wij zijn vervolgens op weg gegaan naar Nijmegen naar een goede vriendin van mij, waar we tot vrij laat hebben zitten praten over van alles en nog wat. De door onweer verlichte lucht was wat minder (gaat leuk worden als ik later kinderen heb), maar was gelukkig over tegen de tijd dat ik onder het dekbed kroop. Diezelfde vriendin gaf ons de dag erna een korte rondleiding door de mooie stad Nijmegen. Mooi, meer gelijkend op Groningen dan ’s Hertogenbosch, wat met de juiste connecties inderdaad meer als een groot dorp voelt. Ook even in de Stevenskerk geweest. Wat een prachtige majestueuze kerk moet dat geweest zijn. Zo zonde dat de protestanten met hun ketterse vernielingsdrang het zo toe moesten takelen.

Kronenburgerpark.

Na een drankje aan de Waalkade en wandeling door Kronenburgerpark (ik wist niet eens dat die in Nijmegen lag) was het tijd om door te rijden naar Malden waar de peetoom van mijn verloofde woont. Leuk om eens kennis te maken – heb je toch een gezicht (en meer) bij de naam zeg maar. Na salademaaltijd drie in twee dagen (gelukkig zijn salades er in allerlei soorten en maten en vaak erg lekker met dit warme weer) afscheid genomen om toch nog enigszins op tijd weer in Groningen terug te komen.

Begon ik eindelijk in slaap te sukkelen, waren we al in Groningen. Twee vermoeiende maar prachtige dagen. Even geen internet, geen sociale media – gewoon even echte contacten. Deze keer geen hele week afzondering nodig gehad om dat te beseffen, maar twee dagen met liefde, vriendschap en genieten van Gods mooie schepping.

 

Hier geen foto van maken was simpelweg geen optie.

Read Full Post »

“Ik wil zelfstandig kunnen blijven leven. Wanneer ik dat niet meer kan, wanneer ik volledig afhankelijk ben van anderen, hoeft het voor mij niet meer. Dat is geen leven.”

Afhankelijkheid, of beter gezegd, onafhankelijkheid, lijkt een van de belangrijkste bepalende factoren te zijn voor een goede kwaliteit van leven. Afhankelijkheid, we moeten er niet aan denken. Net als velen ben ook ik zo opgevoed: word maar een zelfstandige vrouw, dat je niet van je man of iemand anders afhankelijk bent.

Maar is afhankelijkheid nou eigenlijk wel zo slecht? Is het echt zo dramatisch en mensonwaardig om afhankelijk te zijn van je medemens? Ik durf het eigenlijk sterker te stellen: we zijn nooit onafhankelijk. Voor al ons doen en laten, van het brood dat ’s ochtends op ons bord ligt tot het dak boven ons hoofd dat ons beschermt tegen de regen en de kou, van de kleding die we aan hebben tot het salaris dat we binnenkrijgen, zijn we altijd en overal afhankelijk van onze medemens, de ene keer zichtbaarder en directer dan de andere keer.

Wanneer je ziek wordt, ook al is het maar een gebroken been of pols, komt daar nog wat bovenop: we hebben dan soms mensen nodig die ons eten regelen, ons vervoeren naar de plaatsen waar we graag heen willen, maar mogelijk ook voor ons wassen, kleden en voeden, om ons van en naar het toilet te helpen, voor elk klein dingetje.

Als revalidatiearts in opleiding is een van de zaken waar ik me mee bezig hou mensen weer meer zelfstandigheid terug te geven. En dat is op zich een goed ding: iemand weer teruggeven wat nog wel mogelijk is, want eerlijk is eerlijk, dat is natuurlijk prettiger. Maar tegelijkertijd moeten we accepteren dat het soms niet anders kan. In plaats van er dan hard tegen te vechten en dan maar uit het leven te willen stappen, is het misschien wel een veel beter idee om de situatie te accepteren, je over te geven. En wie weet dat het dan niet alleen meevalt, maar dat je mogelijk zelfs nog vreugde kan halen uit de nieuwe situatie. Vreugde van de liefde en zorg die je ontvangt die je anders mogelijk onthouden zou zijn. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.

Read Full Post »

Weinigen zullen er niet iets over gehoord of gelezen hebben: de gayparade in Amsterdam die gisteren plaatsvond. De jaarlijkse botentocht door de grachten van Amsterdam met allemaal halfnaakte mensen er op. De reden van de tocht: het bevorderen van de emancipatie van de homoseksuelen in ons land.

Nu heb ik op zich niks tegen de homofiele mens an sich. Ze zijn mijn medemensen net als de heteroseksuelen. Ik ben er dan ook helemaal voor dat we ze niet uit moeten schelden, verrot moeten slaan of levend verbranden zoals in sommige landen wel gebeurt. In dat opzicht kan ik me alleen maar scharen achter initiatieven om homoseksuelen als mens te laten zien.

Echter, dat is niet wat de gayparade uitdraagt. Halfnaakte mensen op een boot, promotend hoe geweldig, normaal en goed homoseksuele seks wel niet is, nee sorry, maar daarmee ridiculiseer je eerder dan dat je respect afdwingt. Om nog maar niet te spreken over het promoten en aanmoedigen van zondig gedrag.

De gayparade, niks meer dan een optocht van een beperkte groep homoseksuelen die zichzelf ridiculiseren en parodiëren en politici die strijden om wie de grootste homoknuffelaar is.

Wanneer men echt wil dat homofielen gewoon als normale mensen worden behandeld, laten we dan beginnen door iedereen met respect te bejegenen, zonder dat dat betekent dat zondigheid niet bespreekbaar is en andere meningen niet verkondigd mogen worden.

Read Full Post »