Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for september, 2012

De samenleving verhardt: het is steeds meer ieder voor zich en wie zich niet weet te redden om wat voor reden ook heeft pech. Wie iets verkeerds gedaan heeft moet zo hard mogelijk gestraft worden en daarna eigenlijk geen kans meer krijgen om een nieuwe start te maken. De verkiezingsslogan van de VVD is hier een treffend voorbeeld van: “leef mee met slachtoffers, niet met daders.”

Of het nou zo’n goede ontwikkeling is betwijfel ik. Dat mensen bestraft worden wanneer ze een misdaad hebben begaan is logisch, dat is het punt ook niet. Dit geldt zowel voor zaken betreffende de menselijke als de goddelijke wet. Het punt is hoe we vervolgens omgaan met deze zondaars, om het even in kerkelijke termen te zeggen. Laten we ze vallen als een baksteen, beschouwen we ze als onwaardig, ontnemen we ze een kans om hun leven te beteren?

Ieder mens is een schepsel, een kind van God, geschapen naar zijn evenbeeld, en heeft daarom recht op liefde en aandacht. Iedereen maakt echter fouten, hoe goed en heilig we soms ook denken dat we zijn. Maar is de instelling van eens zondaar, altijd zondaar niet wat te onbarmhartig en onchristelijk? Is het niet wat onbarmhartig en onchristelijk om mensen die een fout maken buiten te sluiten? Was het Christus zelf niet die naar de zondaars toe ging en ze als mens aansprak, liefdevol (maar tegelijkertijd ook vermanend zodat ze tot inkeer zouden komen)? Was het Christus zelf niet die liefdevol tegen de berouwvolle moordenaar zei dat hij diezelfde dag nog samen met Hem in het paradijs zou zijn?

Barmhartigheid, iets wat zowel uit de gewone samenleving als ook bij veel kerkelijke groeperingen lijkt te verdwijnen. Barmhartigheid wil niet zeggen dat je de fouten van iemand negeert, het betekent dat je ondanks dat iemand fouten maakt en daarvoor terecht gestraft wordt, je diegene blijft zien als je medemens en met liefde omringt.

Read Full Post »

Wel of niet het eigen risico omhoog brengen, wel of niet de zorgpremie inkomensafhankelijk maken, zorgtoeslag al verrekenen met de zorgpremie of zo houden, vrije tandartstarieven, meer zorg van de tweede naar de eerste lijn, en zo kan je nog wel even doorgaan met de onderwerpen waar de politici met elkaar over in debat zijn, met name deze dagen. En met hen ook de rest van de bevolking.

In de aanloop naar de verkiezingen heb ik verscheidene partijprogramma’s doorgelezen en discussies gehoord, onder andere over bovengenoemde onderwerpen. Maar ondanks dat ik zelf in de zorg werkzaam ben, zou ik ook niet precies weten wat ik nou van alles moet vinden – hoewel ik wel zo mijn ideeën heb. Er zijn echter zaken die ik bijna dagelijks tegenkom maar nauwelijks terughoor in de discussies en verkiezingsprogramma’s maar die volgens mij er evenzogoed deel van uit zouden moeten maken.

Een voorbeeld ter illustratie: vanochtend tijdens een van de wekelijkse teambesprekingen werd een man met een en ander aan handletsel besproken. Hij is bij ons (de revalidatie) onder behandeling wat inhoudt dat er afspraken gemaakt worden voor therapieën, meestal een aantal keer per week, en dat deze therapie gemonitord wordt. De patiënt in kwestie zegt echter of af of komt gewoon niet opdagen, telefonisch contact opnemen heeft geen zin. Toch moeten we doorgaan met behandelen omdat je een behandelrelatie nou eenmaal niet zomaar mag stoppen, vooral niet daar het ook nog eens om aanzienlijk letsel gaat. Je kunt begrijpen dat dit best een aardige hoeveelheid geld kost (geplande uren die nu niet gebruikt worden, worden uitbetaald, besprekingen moeten uitgewerkt en verwerkt worden en telefoontjes gepleegd), zonder dat er vooruitgang geboekt wordt.

Een ander voorbeeld: geregeld heb ik op mijn spreekuur mensen die niet op komen dagen. Vaak staan deze mensen een aantal weken op de wachtlijst, waarbij het geregeld ook gaat om problematiek die vrij ingrijpend of hardnekkig is. Je zou denken dat ze dan wel zouden komen als het zo belangrijk is dat ze een doorverwijzing gevraagd hebben. Soms nemen mensen het fatsoen af te bellen, geregeld laten ze überhaupt niks van zich horen. Het gevolg? Niet alleen heb ik een (duur) uur dat ik ineens anders in moet vullen (wat op drukke dagen niet zo erg is, maar op rustige dagen vrij vervelend), ook moet de patiënt opnieuw ingepland worden (want ja, hij is nou eenmaal verwezen) wat dus een extra uur is. Daar bovenop wordt de wachtlijst die al lang is wat langer want in plaats van dat op de tweede tijd een nieuwe patiënt kan moet dezelfde patiënt die al eens ingepland is opnieuw ingepland worden.

En dan nog een laatste voorbeeld dat ik gisteren tegenkwam en geen uitzondering is: een patiënt die in therapie is, hulp wil, maar vervolgens zijn eigen ideeën heeft en zodoende de hulp van professionals niet aan wil nemen. Ik ben de laatste die zegt dat mensen geen eigen ideeën mogen hebben over wat goed en niet goed is, maar ga dan geen hulp vragen en dure therapieën en second opinions eisen waar je vervolgens toch van zegt dat ze niet kloppen.

De taak van de arts, van de zorgverleners, is om te zorgen voor de patiënt, te diagnosticeren en te behandelen. Dat is een grote verantwoordelijkheid, welke ze ook serieus moeten nemen en welke in principe ook toegankelijk moet zijn voor iedereen. De patiënt heeft mijn inziens echter ook een verantwoordelijkheid die best eens wat meer benadrukt mag worden: afspraken die staan nakomen of op tijd afbellen, als je toch geen hulp wilt deze niet vragen en daarnaast een stuk vertrouwen in en overgave aan de behandeling. Samen werken aan de gezondheid, met ieder een eigen verantwoordelijkheid.

Read Full Post »