Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2012

Beste broeders en zusters in Christus,

Graag zou ik uw aandacht willen vragen voor een kwestie van levensbelang.

Ruim een half jaar geleden liep ik mee met de Stille Omgang. Een tocht door de straten van Amsterdam om een mirakel dat daar vele eeuwen geleden plaats heeft gehad te herdenken. Met een paar duizend man liepen we daar in het donker door de binnenstad van Amsterdam, ons geloof belijdend. Een hele bijzondere gebeurtenis.

Centraal in deze Stille Omgang staat de Eucharistie: Christus geeft zichzelf telkens voor de mensen. Zoals Hij zich tijdens zijn aardse leven gaf, zo blijft hij zich nog steeds geven in elke Mis. Gekomen voor ons mensen, met name voor de zwakken en armen in de maatschappij. De gevallenen, de buitengeslotenen, de zieken. En dus ook voor de meest kwetsbaren: de ongeboren kinderen.

Toch was er bij de Mars voor het Leven afgelopen december maar een handvol katholieken. Terwijl juist in die Mars men opkomt voor de kwetsbaarsten in de samenleving, voor al het leven. Onze Moeder de Rooms-Katholieke Kerk is zeer duidelijk in haar leer omtrent abortus en euthanasie. Daarnaast heeft ze voortdurend zorg voor echte zorg en naastenliefde voor moeder én kind.

Daarom zou ik u met aandrang willen vragen, willen smeken, om samen met mij de komende Mars voor het Leven in Den Haag te lopen. Om een getuigenis te geven van de liefde en respect voor al het leven, zoals Christus dat ook had. In een stille tocht door Den Haag, stil als symbool voor het kind dat geen stem heeft. Wij moeten die stem zijn. Want ieder leven is waardevol.

Hopelijk tot 8 december op het Plein in Den Haag!

In Christus,

Ingrid

Zie voor meer informatie ook: http://www.marsvoorhetleven.nl/

—————————————————————————–
Disclaimer:
Wanneer u deze oproep wilt verspreiden kan ik daar alleen maar blij voor zijn. Hoe meer mensen weet hebben van de Mars, hoe meer mensen komen, hoe groter de stem voor het leven.

Read Full Post »

In de preek van vanochtend naar aanleiding van het evangelie vandaag noemde onze pastoor dat wij in navolging van Christus ook moeten dienen. Niet steeds onze eigen eer zoeken, de belangrijkste willen zijn, maar er zijn voor de ander, en geven..geven..en geven. Dat dit niet altijd handig is heb ik een aantal jaren geleden ervaren tijdens een kamp waar ik voor het eten zorgde en we tijdens een maaltijd net wat te weinig stukjes kip hadden. De gastheer stelde voor dat ik het stukje op zou eten, ik dat hij het zou doen. Beiden wilde we geven, en niet ontvangen. Het is uiteraard prima goed gekomen, maar het laat wel zien dat hoewel geven en dienen de basishouding moet zijn, een gezond stukje ontvangen ook even belangrijk is.

Read Full Post »

Twee dagen geleden moest ik tijdens een stafdiner als eerstejaars arts-assistent een praatje houden. Daar de tijd ter plekke voor iedereen ingekort werd tot 60 seconden, alleen de ene helft van een anekdote kunnen doen. Omdat ik ‘m jullie niet wil onthouden hier de volledige – gewoon voor de leuk.

Als meisje van een jaar of, wat zullen we zeggen, negen à tien was ik al verzot op lezen. ’s Avonds in bed was het uiteraard vaste prik. En dat wilde nog wel eens gaan als onderstaande:
Moeder: “Ingrid, ga een slapen”.
Ik: “Ja mam”. (Leest ondertussen vrolijk verder.)
Moeder (een half uur later bij het was ophangen): “Ingrid…boek dicht, licht uit en gaan slapen”.
Ik: “Okee”. (Doet boek dicht en licht uit, moeders gaat naar beneden. Doet licht weer aan en leest verder”.

Mijn zin om te lezen is niet afgenomen. Dat het echter niet altijd lukt om ook daadwerkelijk lekker een boek te lezen illustreert onderstaande conversatie met mijn verloofde op mijn laatste verjaardag:
Ik: “Waarom heb je me niet gewoon een boek gegeven?”
Hij (terwijl hij boek omhoog houd dat ik met Kerst j.l. gekregen heb): “Heb je deze al uit?”
Ik: “Nee.”
Hij: “Heb je ‘De Ongetemde Man’ al uit die je van me geleend hebt?”
Ik: “Nee.”
Hij: “Heb je de ‘Dragonlance Chronicles’ al uit?”
Ik: “Euhm..nee.”
Hij: “Daarom heb ik je dus geen boek gegeven.”

Boeken blijven ondanks dit steevast op mijn wenslijst staan.

Read Full Post »

Het hebben van een aantal goede protestantse vriendinnen is voor mij soms echt een zegen. Niet alleen word ik over het algemeen gesterkt in mijn eigen geloof, ook laat het me soms nadenken over zaken die ik als heel vanzelfsprekend ben gaan zien, maar dat voor anderen vaak niet zijn. En als je mensen wat meer van je geloof wilt laten begrijpen zal je je van dat laatste toch ook echt bewust moeten zijn.

Heilige Theresia van Lisieux, bid voor ons.

Zo kwamen we laatst bij het onderwerp heiligen uit. Iets waar veel protestanten weinig mee hebben of zelfs een afschuw van hebben. Als je doorvraagt vaak op gronden die niet kloppen, bijvoorbeeld dat we heiligen op eenzelfde lijn met Christus plaatsen, een afgoderij.

In werkelijkheid zijn ze niets meer of minder dan de broeders en zusters die we ook op aarde hebben en hoe we met hen om gaan, alleen zijn ze dan niet lijfelijk hier aanwezig maar bij God onze Vader in de hemel. Ze hebben een strijd gestreden om het geloof waar wij nog in zitten, zij hebben God gezocht, gevonden en Zijn oproep om Hem lief te hebben positief beantwoord. Concrete voorbeelden hoe ook wij God kunnen liefhebben.

Maar dat niet alleen. Net als dat we hier op aarde onze broeders en zusters vragen voor ons te bidden, vragen we ook onze broeders en zusters in de hemel om voor ons te bidden tot God. Het is niet noodzakelijk, Christus is immers de enige die we écht nodig hebben om tot de Vader te komen, maar het maakt het voor ons mensen wel makkelijker, tastbaarder. Als een grote familie die elkaar steunt, verenigd onder het hoofd van de familie. Zo kunnen ze ons een steun zijn in ons leven met God op deze aarde. Niet in plaats van Christus, maar samen met ons verenigd in Christus.

Read Full Post »

Pats, toen was het ineens donker. Op drie kaarsjes in de woonkamer na. Stop en aardlekschakelaar doorgeslagen. Ik in paniek, vriendlief de kalmte zelf (voor zover dat lukt met een in paniek geslagen vriendinnetje). Na een korte inventarisatie kwamen we uit op twee mogelijkheden: of de waterkoker was goed kapot, of het stopcontact waar deze in zat was kapot.

Bang muisje als ik was durfde ik dat niet uit te proberen. Rustige, beschermende man durfde het wel, waardoor onze werkdiagnose werd dat de waterkoker kapot moest zijn. Het water voor het kopje thee bij de appelflappen werd toen maar ouderwets in een pannetje aan de kook gebracht.

Soms zijn mannen best nuttig.

Read Full Post »

Als arts-assistent revalidatie is een van de problemen waar ik mee te maken krijg chronische pijn, en dan met name chronische aspecifieke pijn. Dit is pijn zonder specifieke oorzaak (specifiek in de zin van bijvoorbeeld een hernia of een breuk). Bij aspecifieke pijn kan je denken aan gelokaliseerde pijn (bijvoorbeeld in de rug) en fibromyalgie (ook wel eens spierreuma genoemd). Chronische pijn is een niet te negeren probleem, zowel qua hoeveelheid voorkomen als qua beperkingen die mensen erdoor ervaren. Een goede reden dus om te proberen deze mensen te helpen.

Veel zorgprofessionals vinden het een moeilijke groep patiënten. Niet alleen omdat veel specialismen er weinig mee kunnen, maar ook omdat het vaak om complexe problematiek gaat. Veel patiënten krijgen daarop het idee dat ze afgescheept worden met het gevoel dat het wel “tussen de oren” zal zitten en ze niet serieus genomen worden.

In de afgelopen maanden stage werd me des te duidelijker dat het belangrijkste is om de patiënt met chronische pijn serieus te nemen: ze hebben pijn, ze ervaren beperkingen. Dat er geen duidelijke lichamelijke oorzaak is doet er wat dat betreft niet toe. Pas als je de patiënt als een persoon ziet met zijn eigen specifieke facetten, kun je de stap maken naar een behandeling.

De behandeling van chronische pijn binnen de revalidatie heeft vaak een gedragsmatig aspect. Dit maakt dat de betreffende patiënt er voor open moet staan. Net als bij stoppen met roken bijvoorbeeld moeten ook hier door de patiënt bepaalde stadia doorgemaakt zijn vooraleer tot behandeling over gegaan kan worden. Dit is helaas in een groot deel van de gevallen nog niet zo, en de inschatting is dat een groot deel van de patiënten waarvan we eigenlijk denken dat ze erg gebaat zijn bij een behandeling nooit deze behandeling zullen volgen.

Maar de allereerste stap is deze mensen, hun pijn en hun beperkingen serieus te nemen, of er nou wel geen specifieke oorzaak voor is.

Read Full Post »

Dagelijks rijd ik 45 minuten heen en 45 terug naar en van mijn werk. Meestal zet ik daarbij de radio aan, rijdt mijn inziens toch een stuk prettiger. Had ik een paar maanden geleden nog Radio Maria opstaan om nog iets van gebedstijd mee te pikken, dit veranderde na een paar weken in afwisselend Skyradio en Radio 538. De voornaamste reden was dat Radio Maria me te rustig was en ik bang was achter het stuur in slaap te vallen (niet een geheel onredelijke angst als je mn in de ochtend vermoeid in de auto zit).

Radio 538 begon me echter steeds meer te storen: te veel oppervlakkige immorele praat tussen de oversekste liedjes door. Skyradio is wat dat betreft toch een stuk netter, dus dat werd mijn standaard zender. Eigenlijk niet zoveel bijzonders zou je zeggen. Dat vond ik ook.

Tot ik de laatste weken, maar met name de laatste dagen, merkte wat een verschil het soort muziek dat je luistert kan maken. Ik had voorheen altijd zoiets van: dat maakt toch niet zoveel uit, als ik maar weet waar ik naar luister en m’n gedachten goed houd en blijf bidden, dan maakt het niet uit waar ik naar luister. Had ik het even mis. Niet dat het niet kan hoor, maar ik merkte hoeveel meer christelijke muziek je hart naar God doet richten. Zowel liedjes/gezangen die qua inhoud als die qua muziek sacraler zijn. Een stukje aanwezigheid van God terwijl je muziek luistert, nu ook weer in de auto.

Read Full Post »