Opdat iedere knie zich zou buigen

Geregeld merk ik in discussies over het geloof dat een groot struikelblok voor velen, katholieken inclusief, het stukje nederigheid is dat van ons gevraagd wordt. Het wordt gezien als iets van vroeger tijden, toen de mensen niet na mochten denken en ‘ja’ en ‘amen’ moesten zeggen. Als iets slechts, want we zijn toch ontwikkelde mensen met een eigen verstand. En ontwikkelde mensen varen hun eigen koers en zijn onafhankelijk van anderen. Daar past nederigheid en onderdanigheid niet bij.

Tot enkele jaren geleden had ik eigenlijk nog nooit van nederigheid, gehoorzaamheid en onderdanigheid gehoord. Gehoorzaamheid wel, maar dat meer als kind aan je ouders, leerkrachten en dergelijke. Ook in de eerste periode dat ik het geloof opnieuw leerde kennen wilde ik er weinig van weten. Ik meende dat ik nog steeds zelf kon uitmaken wat goed en niet goed voor me was, en de sterke, onafhankelijke jonge vrouw was die ik geleerd en gedacht had te zijn.

God had, en heeft nog steeds, gelukkig geduld met mij. En langzaam maar zeker mocht ik leren me over te geven aan Hem. Ik mocht leren en ervaren dat ik niet alles hoef te weten en niet alles zelf hoef te doen. Dat je je best kunt doen om alles te vatten en doet wat in je vermogen ligt om het goede te doen, maar dat het altijd gebrekkig blijft omdat je nou eenmaal mens bent. Dat we nooit onafhankelijk zijn ook al willen en menen we nog zo hard van wel. Daarop begon ik veel dingen van de Katholieke Leer te accepteren, ook al had ik me er niet geheel in verdiept. Omdat het Christus is die de Kerk gesticht heeft, en nog steeds er het hoofd van is.

Het was ook in die periode dat ik voor het eerste geknield te communie ging en me echt door Onze Lieve Heer mocht laten voeden. Hoe eng ik het ook vond om te doen in een omgeving waar maar weinig mensen het deden, het was een zegen. Vanaf toen is het besef dat het een van de mooiste dingen in een mensenleven is om Onze Lieve Heer zo te mogen ontvangen. En daardoor wordt ook veel van mijn houding in andere zaken bepaald en kan ik zeggen: “Heer, ik kniel voor U neer. Wees mij genadig, leidt mij op de weg die U wil, ook al snap ik er geen snars van.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: