Thuis in de parochie

Gezinsmissen. Jaren geleden kwam ik daar huilend vandaan, als ik al naar de gezinsmis ging in plaats van te vluchten naar de Latijnse Mis van 9uur. Hoewel het, naar wat ik begrepen heb, een stuk beter is dan menig gezinsmis in den lande, blijft het enorm rumoerig, met een verkeerde focus (de kinderen i.p.v. God) en liturgische misbruiken. In de loop van de jaren heb ik geleerd er beter mee om te gaan, maar fan ben ik er nog steeds niet van. Nog steeds kan ik het niet laten om wanneer pastoor vraagt of die en die mee naar voren willen komen om met hem het Evangelie te lezen hardop “nee” te antwoorden. En toch ben ik het gaan opnemen als onderdeel van de parochie waar ik deel van uit maak, en waar ik een katholiek thuis gevonden heb.

Gisteren was een speciale gezinsmis: 26 kinderen deden hun Eerste Heilige Communie. Allemaal bruidjes en bruidegommen, van allerlei nationaliteiten. Een bont gezelschap in de kerk. Hoewel ik prima naar een andere Mis in de parochie had kunnen gaan dit weekend, heb ik toch verkozen dit niet te doen. Want vieringen van Heilig Vormsel, Eerste Heilige Communie, dopen, het is allemaal onderdeel van het parochieleven. Evenals het koffie/theedrinken na de Mis, de lezingen een keer per maand en het Marialof in mei en oktober. De doordeweekse sobere Mis die voorafgegaan wordt door het bidden van de Rozenkrans en het middaggebed, het biechtuurtje op zaterdagmiddag wat vaak een enorm vervelende tijd is, en de Engelstalige Mis. De nederlandstalige gezangen, de meerstemmige missettingen en het prachtige gregoriaans. De lelijke en qua kleur eigenlijk niet passende kazuifels, maar ook de juweeltjes die er tussen zitten. De parochiële caritasinstelling, de seniorenmiddagen en de bijeenkomsten van Mother’s prayers. Allemaal maakt het onderdeel uit van het parochieleven.

Niet alles is altijd even perfect en sommige dingen niet toegestaan, niet alle groepen krijgen evenveel aandacht en er zal ongetwijfeld nog heel veel beter kunnen. Maar het is hier wel een thuis. Een katholiek thuis. Het katholieke geloof wordt hier duidelijk beleden, de liturgie is over het algemeen degelijk, en als je er zelf wat in investeert dan kan je ook steeds meer het contact met de medeparochianen hebben en daar vreugde in vinden.

Het is een van de redenen dat we eigenlijk niet uit het noorden weg willen, uit de stad weg willen. Een van de redenen om hard te bidden voor een goede opvolger wanneer onze pastoor met emeritaat gaat. En reden om ook actief te zijn en de parochie financieel te proberen te ondersteunen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: