Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2015

Waar vorig jaar het motto: “weer of geen weer, altijd processieweer” leek te gelden, waarbij de processie midden in een regen-, wind- en onweersbui terecht kwam, hadden we gisteren meer geluk.

De processie vorig jaar.

De processie vorig jaar. Fotocredit: Marjo Antonissen (?)

Om 14u zou de H. Mis beginnen, de eerste keer dat dit ook op deze manier openbaar in de Kluiskapel gecelebreerd mocht worden. Toen wij rond 13.45 aankwamen en de auto ergens bij het begin/einde van het dorp neer hadden gezet, zat de kapel al grotendeels vol. En dat werd nog voller. Alle minder validen of mensen die om andere redenen eigenlijk een zitplekje nodig hadden kregen deze, de rest zat/stond her en der verspreid. De kapel heb ik zelden zo vol gezien.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Volle Kapel. Fotocredit: Marjo Antonissen.

De Mis was mooi, hoewel ook wel weer een beetje rumoerig: weinig ruimte voor priester/diaken/misdienaars, en vlak voor de eerste lezing zag de Broeder dat er nog wel een mogelijkheid was wat meer mensen te laten zitten, waardoor nog snel een bank van achter het clausuurhek tevoorschijn gehaald werd. Prachtige gezangen door een klein doch goed koor gezongen.

Hierna was het tijd voor iedereen om zich op te stellen voor de processie. De meeste mensen lopen gewoon mee zonder extra rol. Maar naast de misdienaars die zo hun eigen rollen hadden, waren er ook mensen die een vaandel in de handen kregen. Hoewel het weer gisteren echt prachtig was, scheen dit met de harde wind toch best wel even heftig. Aangezien ik zelf niet meeliep heb ik wat kunnen kijken hoe het opstellen ging en ook wat voor mensen er allemaal waren. Er bleek ook een groep van de Groningse Studentenparochie St. Augustinus aanwezig te zijn. Echt supermooi om ook deze jongen mensen erbij aanwezig te zien.

De processie vertrekt.

De processie vertrekt.

En toen vertrok de processie. Onze Lieve Heer werd over de velden van Noord-Groningen gedragen, kruispunten en bruggen over. Zichtbaar en hoorbaar. En terwijl o.a. mijn man zich in het zweet werkte om er een mooie processie van te maken, zat ik in de kluiskapel te bidden en te praten met een paar andere heren die om diverse redenen ook niet meeliepen. Altijd mooi om dan nog even een foto’tje van de Bedroefde Moeder te schieten.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

De Bedroefde Moeder van Warfhuizen.

Bij binnenkomst van de processie in de kapel werd direct overgegaan met het Lof. Niet te lang, maar wel prachtig en intiem: litanieën, gezangen en volop aandacht voor de persoonlijke intenties van de aanwezigen. Afsluitend met de Zegen door het Allerheiligst Sacrament.

Het was waarlijk een prachtige en gezegende dag: prachtig weer, prachtige opkomst en veel devotie. Als het zo door groeit moet wellicht in de toekomst gedacht worden een deel van het dorp op te kopen en er een Kevelaer van Noord-Groningen van te maken.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen.

Onze Lieve Heer wordt over de vlakte van Noord-Groningen gedragen. Fotocredit: Marjo Antonissen.

Advertenties

Read Full Post »

Opgroeien tot een zelfstandig individu: zelf je zaken kunnen regelen zonder afhankelijk te zijn van anderen. Je eigen keuzes maken en bij voorkeur je eigen problemen oplossen zonder hulp van anderen. Het lijkt een beetje de strekking van onze hedendaagse samenleving.

Hoewel er niks mis mee is om zo goed als kan op eigen benen te staan, is het gevaar dat de concepten ‘samen’ en ‘hulp’ weggedaan worden als zwak en afhankelijk. Terwijl we als individuen bestaan bij gratie van samen. Immers, geen mens is compleet zelfvoorzienend, niet financieel, niet met betrekking tot voedsel en niet emotioneel. We hebben elkaar nodig.

En waar komt dat samen beter tot uiting dan in familieband? Mijn ouders hebben ons altijd meegegeven dat we het samen moeten doen, dat we elkaar helpen. Of het nu was dat ze alles gaven van zichzelf toen wij nog klein waren, of nu we voor een groot deel op eigen benen staan, ze zijn er voor ons. En hoe meer wij als kinderen op eigen benen kunnen staan, hoe meer we er ook voor elkaar en onze ouders kunnen zijn. Samen. Als de een het even lastig heeft, bijvoorbeeld financieel of ten aanzien van studie, dan zijn er altijd anderen om op terug te vallen, anderen die de hand vasthouden als het moeilijk is of net eventjes dat steuntje in de rug geven (praktisch of emotioneel) dat nodig is om verder te gaan.

Er was een tijd dat ik het als zwak beschouwde. Ik was toch immers inmiddels arts, had eigen inkomsten, eigen huisje, eigen auto en getrouwd met een schat van een man. Dan zou ik toch geen hulp nodig hebben? Feitelijk kan ik ook veel dingen zelf regelen. Maar waarom zou je alles per sé alleen willen doen? Mijn ouders hebben ons enorm geholpen het huis baby-klaar te maken, en nu onze auto weer eens kapot is, mogen we zolang het nodig is en enigszins kan hun auto gebruiken. Wanneer ik eventjes niet lekker in mijn vel zit, ben ik altijd welkom om bij hun aan te komen waaien, net als bij mijn broertjes trouwens. En ik besef dat het me nu niet tot een afhankelijk klein kind maakt, maar tot een individu die leeft samen met anderen, in een omgeving waar je er voor elkaar bent waar nodig en mogelijk, om het sámen te doen. Dit geldt niet alleen voor familie, maar ook voor vrienden en kennissen. Liefde geven, liefde ontvangen.

En dat brengt me eigenlijk weer tot een Loesje-uitspraak die ik ooit zag op de kamer van een van de revalidatieartsen bij wie ik straks weer stage ga lopen, en die ik ook geciteerd heb bij mijn afstudeertoespraak:

NL9110_5

Read Full Post »

Aanstaande zaterdag is het alweer zover: de jaarlijkse bedevaart in Warfhuizen. Normaal gesproken in mei (Mariamaand), maar om praktische redenen dit jaar op de eerste zaterdag van juni. Aangezien het de donderdag ervoor officieel Sacramentsdag is, zal het dit jaar extra mooi worden met een ware Sacramentsprocessie.

Als je dit nog niet in je agenda hebt staan, zet dit er dan nu snel in. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het weer belooft ook mooi worden (in plaats van een paraplu dit jaar flesjes water meebrengen).

Jullie blogster zal ook aanwezig zijn, ware het dat ze tijdens de processie zelf in de Kluis achter zal blijven als kaarsjesoppasser, of iets dat daar voor door moet gaan (het komt er eigenlijk op neer dat het stuk van de processie lopen niet meer mogelijk is op dit moment, althans niet zonder een gevolgd te worden door een week platte bedrust en een hoop pijnstillers). Steek dus gerust lekker veel kaarsjes op de komende dagen, dan heb ik ook daadwerkelijk wat in de gaten te houden.

Read Full Post »