Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2016

1. Nadat twee van mijn favoriete blogs weer actief geworden zijn (thisjourneyofmylife.wordpress.com en proevenengeloven.blogspot.com) kreeg ik weer de kriebels wat meer te gaan bloggen. We zullen of dat lukt naast het hectische leven dat mijn leven vandaag de dag is.

2. Deze week hebben we voor het eerst ziekte bij meerdere gezinsleden mee mogen maken. Dinsdag begon ons meisje te snotteren en hangerig te worden. Toen ik thuis kwam aan het werk maar even de thermometer gepakt. Ja hoor, koorts. Wilde ze in de avond nog wel een beetje slapen, de nacht was een drama. Ik ben maar met haar op bed gaan liggen en zo hebben we geprobeerd de nacht wat door te komen. De koorts liep op tot bijna 40 graden, en woensdagavond toch maar haar een paracetamol zetpil gegeven zodat ze iets beter kon slapen. Dat is gelukt, hoewel wel in mama’s armen. Ik vond het zo sneu haar ziek te zien, onze lieve schat. Gisteravond was de koorts bij haar geweken…

3. .. en begon de ellende bij mij. Of beter gezegd, gisteren overdag werd ik in rap tempo zieker, waarbij ik me vanochtend toch maar ziek gemeld heb. Ook ik moest aan de koorts geloven. Echt, rillend onder twee winterdekbedden is niet fijn. De ergste piek lijkt nu wat voorbij. Hopen dat het morgen beter gaat. Gelukkig heeft mijn man de zorg voor ons meisje op zich genomen, waardoor ik heb kunnen slapen. En gelukkig hebben we nu nog maar één kind. Maar hoe doen mensen dat meer kinderen?

4. Stiekem vind ik het best fijn dat mijn man thuis is. Helaas is de keerzijde daarvan dat hij geen werk heeft. Maar echt, weten dat je dochter in goede handen is, dat ze een supergoede band met haar papa opbouwt en er minder stress is doordat we niet hoeven te vliegen naar de kinderopvang. Ik ben zo trots op mijn man dat hij dat allemaal doet, al lijkt hij zelf nog niet echt te beseffen dat wat hij doet ook een prestatie is.

5. Mijn dochter is een echt borstvoedingskindje (even naar de woorden van onze wijkverpleegkundige bij het consultatiebureau). Weigert pertinent de fles, maar gelukkig gaan de hapjes inmiddels goed en drinkt ze steeds beter gewoon uit de beker. Ik voed haar nog steeds, zij het niet zo frequent als eerder. Strikt genomen hoef ik niet vasten. Met de energie die borstvoeding kost is dat best begrijpelijk. Maar ik kon niet niet vasten, en dus doe ik toch een beetje met mijn man mee: geen snoep, geen suiker in de thee en beperkt aantal tussendoortjes. Eigenlijk vind ik het best weer fijn om wel wat te vasten, nadat vorig jaar echt niet kon door de zwangerschap.

6. Om ons gebedsleven weer wat leven in te blazen, zijn mijn man en ik weer begonnen met het bidden van de Completen (laatste gebed voor de nacht). Mijn favoriete getijde van het getijdengebed. Het is alleen niet altijd even slim om dat zo vlak voor het slapen te doen, aangezien ik dan moe ben en eigenlijk heel erg graag mijn bed in wil. Maar om de Completen nou naar acht uur ’s avonds te verplaatsen is ook zo wat.

7. Nog twee maanden..dan moet ik naar Portugal voor een congres om mijn poster te presenteren. Niet alleen veel stress om de poster af te krijgen, maar vooral veel stress hoe het in vredesnaam moet met onze kleine meid. Ze moet dan echt van de borst af zijn (vliegen met een baby zie ik niet zitten). En ik zit met een enorm stuk vliegangst. Nog twee maanden, twee maanden angst en stress.

Advertenties

Read Full Post »

Doing it our way

Sinds een half jaartje mogen mijn man en ik ons ouders noemen van een dochtertje. Van een erg lief, maar ook enorm actief en eigenwijs dochtertje om precies te zijn. Ze doet alles geweldig eigenlijk, of nou ja, bíjna alles. Mejuffrouw vond overdag het slapen in eigen bed maar lastig, en toen dat eenmaal beter ging, bleek ze alleen maar melk vers van de bron te willen hebben.

Als deze mama niet weer moest gaan werken na bijna drie maanden, was dit niet zo’n probleem geweest. Maar dat moest deze mama wel. Maar helaas, alle pogingen ten spijt, wilde mejuffrouw niet uit het flesje drinken. Ik heb toen ook kennis gemaakt met waar ik toch echt een grens trek in wat ik wel niet overneem van waarschijnlijk goedbedoelde, maar niet altijd even fijn overgebrachte, adviezen. Want haar een aantal dagen laten uithongeren zodat ze uit pure wanhoop het flesje pakt, nee dat konden we niet. En dus bracht mijn lieve man haar tussen de middag naar mij op het werk zodat ze daar gevoed kon worden (of ik gewoon in de auto stapte en daar ging voeden omdat dat een hoop gedoe scheelde qua parkeren). De eerste maand zat ik zodra ik thuis kwam vast aan bank of bed omdat mejuffrouw nogal hard in wilde halen met drinken. En deze mama kon gewoon niet anders, hoe bang ik was dat ze anders te weinig binnen zou krijgen (niet dat dat een probleem was overigens, ze groeit als de beste, in ieder geval, toen. Geen idee hoe het de afgelopen maanden gegaan is).

Gelukkig ging dat langzaamaan beter, en hebben we ook wat meer bewust momenten gecreëerd dat ze even geen drinken kreeg in de avond en moest slapen. Na meerdere maanden dat ik vrijwel niet weg kon in de avonden, begint er nu weer ruimte te komen. Ze slaapt nu rond half zeven/zeven uur, en meldt zich zo rond middernacht nog een keer. In de tussentijd kan mama dus haar eigen ding doen, wat over het algemeen neer komt op: administratie, onderzoek of andere opleidingsgerelateerde zaken. Zowaar heb ik vorige week voor het eerst gekart met een groep collega’s, wat voor mij dan aan de ene kant enorm leuk is (even lekker fanatiek kunnen zijn), maar ook erg spannend, want oh jee, wat als ze toch eerder wakker wordt.

Maar sociale contacten, ja, wat waren dat ook alweer. Even op bezoek bij iemand is een ware planning geworden. Cursussen waarbij ik voorheen gewoon in de trein stapte en overnachtte in een hotelkamer zijn complete volksverhuizingen geworden, even mijn moeder bellen lukte alleen als ze eindelijk eens even lag te slapen. Sociale programma’s bij cursussen heb ik al een half jaar niet meer meegemaakt. Cathecheseavonden weet ik me niet de laatste keer meer te herinneren, al staan er soms echt interessante onderwerpen op het programma. Nee, gezellig ben ik niet geweest de afgelopen tijd. Betrokken bij veel dingen ook niet. Ik kon het gewoon simpelweg niet. Alle adviezen en aanboden ten spijt. Want soms klinken die adviezen zo mooi, maar mijn man en ik moeten het uitvoeren, en wij zitten op dat moment er middenin met een kind en proberen er het beste van te maken.

En toch, het is goed zo. Niet dat ik niet mijn best moet doen om alle vergadering en onderwijsmomenten te volgen, niet dat ik maar geen moeite met doen voor sociale contacten, maar soms is het gewoon goed zoals het is omdat de prioriteiten liggen zoals ze liggen. Ik moet mama, echtgenote, arts voor mijn patiënten, collega voor mij collegae, zus voor mijn broertjes en dochter voor mijn ouders zijn. En dat kan niet altijd tegelijk, sterker nog, het bijt elkaar vaak enorm. En om zelf niet overeind te vallen, moeten er soms keuzes gemaakt worden, die ik een jaar geleden nooit gemaakt zou hebben (ik had een hekel aan te laat komen of eerder weg te gaan bijvoorbeeld).

De dikke glimlach van mijn dochter als ik thuiskom, haar gekir als ik haar in de lucht gooi en weer opvang, haar lijfje dat zich ontspant als ze vlak voor het slapen gaan lekker bij me aan de borst ligt, het is het allemaal ontzettend waard. Het is de gebroken nachten waard, de tranen, en de worsteling tussen alles wat de wereld van me vraagt.

Read Full Post »