Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2017

1. Van de vrijdag op zaterdag voor Kerstmis besloot de grote klein meid ziek te worden. Om net op tijd voor Kerstmis weer beter te zijn. De avond van de 1e Kerstdag werd mijn moeder ziek. Twee dagen later in milde mate gevolgd door mijn man en nog een dag later mocht ik er zelf aan geloven. Gisteren daarom eerder thuisgekomen uit het werk om in de middag een paar uurtjes te slapen en om in de avond al om kwart voor negen in bed te liggen. Vandaag gaat het gelukkig alweer wat beter. Hopelijk dat de jaarwisseling zonder gekke dingen gaat verlopen.

2. Naar de Mis gaan als gezin is deze jaren toch wat een uitdaging. Combinatie van peuter, baby die een redelijk ritme heeft ’s nachts en planning met de familie. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat manlief een prachtige Nachtmis heeft gehad in de Groninger kathedraal terwijl ik op de meisjes lette. En ik in de ochtend in Sneek naar de Hoogmis gegaan ben in mijn eentje.

Die genoemde Hoogmis was op zich erg mooi. Ik heb me in geen tijden zo dichtbij God gevoeld. Maar what the heck zitten ze het eucharistisch gebed te vernachelen door er ineens allemaal gezongen tekst door te doen. Het meest heilige, stille moment van de gehele Mis aan flarden. En dat terwijl de rest van de Mis (op de schuldbelijdenis na) mooi was, met oa prachtige missetting, psalm na de eerste lezing en zelfs de Prefatie en Onze Vader in het Latijn.

20171229_202913

3. “Uit de mond van kinderen hebt Gij u de lofzang bereid”. Hoe waar ook weer. De grote kleine meid vindt het maar wat mooi als ze een kerststal ziet om dan heel hard “baby Jezus!” te roepen.

4. De liederen die we in de Advent samen zongen hebben plaatsgemaakt voor kerstliederen. Een van de favorieten is toch wel:

5. De kerstversiering in huis is wat karig dit jaar. Voor Kerst weinig tijd en energie voor gehad (allang blij dat er enkele kerstkaarten op tijd de deur uit zijn gegaan – ook veel minder en later dan gebruikelijk). Maar gelukkig begint de Kersttijd pas met Kerstmis, en dus ga ik proberen morgen – afgelopen dagen werd hem niet echt met de ziekte – om het huis nog wat meer in Kerststemming te brengen: kaarten ophangen, nog wat extra lichtjes hier en daar. De raamschildering mogelijk vervangen van adventskalender naar kersttekening.

6. Vandaag was de laatste werkdag van 2017. Op de polikliniek waren er weinig collega artsen aanwezig. In de ochtend had ik geloof ik het drukste spreekuur, in de middag een collega van het andere op de poli zittende specialisme. De gang waar we zaten was in de middag grotendeels donker. En dan altijd mooi om bij het weggaan te kunnen zeggen: “tot volgend jaar!”

7. Oh, ik geloof dat de beste host van de 7QTS (http://thisaintthelyceum.org/sqt-merry-christmas-im-a-unicorn/) wil weten wat het favoriete kerstcadeautje was. Voor mij was dat toch wel de CD met Maria-liederen van Radio Maria. Die hebben we gelijk op de terugweg naar huis gedraaid.

 

Advertenties

Read Full Post »

1. Onze eigen kerststal staat ook weer. De herders staan al vol ongeduld te wachten, de wijzen zijn nog bezig er aan te komen. Over het algemeen staan Maria en Jozef in de stal, soms blijken ze ineens naar voren gelopen te zijn. Of de engel ligt op zijn rug naar boven te kijken, even zien wat zijn collega’s doen.20171222_221010

2. Kom ik bij de plaatselijke Jumbo hier, staat daar gewoon zomaar in de winkel een kerststal.
20171218_143415

3. En op het werk blijken ze ook al een kerstgroep te hebben. Waar baby Jezus braaf nog niet in ligt.
20171221_142851.jpg

4. Naast dit alles hebben ze in het Brabantse land blijkbaar ook allemaal mooie kerststallen (zowel in als buiten de kerk) opgezet. Zo ben ik afgelopen maandag met dochterlief op de fiets naar een dorpje vlakbij geweest. Althans, hemelsbreed vlakbij. De twee snelste toegangswegen bleken afgesloten. Dus toen kwamen we met een omweg na 15-20 minuten uit bij een punt waar ik ook in drie minuten had kunnen komen.
20171218_162054.jpg

5. Tegenover voornoemde kerststal staat een Maria-kappelletje. Wie weet waar het staat en wat de naam van Maria hier is mag het roepen. Gewoon een klein kappeltje. Open. Waar allemaal kaarsjes aangestoken zijn. En blijkbaar van mei tot en met oktober elke maandagavond de rozenkrans gebeden wordt.
20171218_164526

6. Voor het eerst doen manlief en ik iets met de O-antifonen. De volledige vespers waren niet haalbaar om te doen, maar we bidden deze week vooraf aan onze rozenkrans het O-antifoon met Magnificat erbij. En dan heb je natuurlijk nog deze:


7. We zijn er nog niet helemaal uit wat we gaan doen qua kerkgang zondag en maandag. Voor de zondagmis kunnen we naar een Mis in de novus ordo gaan (4e zondag vd Advent), maar ook Tridentijns (vigiliemis van Kerstmis). En dan kunnen we naar de Nachtmis, maar dat is niet handig met de jongste, maar de Dagmis doen we liever niet in de plaats waar we dan zijn. Dus hm, het is nog even puzzelen. Grote kans dat we vooral de Mis van Kerstmis niet gespleten doen als gezin/echtpaar.

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het derde deel: Jezus wordt geboren in een stal te Bethlehem.

Nog een weekje, dan vieren we alweer de geboorte van Jezus. In een stal, ergens in de middle of nowhere. Geen vroedvrouwen, geen extra setjes kleren of warmtekruiken. Geen pijnstilling of andere afleiding. Een bevalling ruw en werelds. Voor het gemak vergeet ik maar even dat Maria zonder zonde ontvangen is en dus mogelijk niks te maken heeft gehad met “pijnlijke weeën en barensnood”.

Afbeeldingsresultaat voor mary baby jesusIk kan me voorstellen dat ze zich eenzaam en verdrietig voelde op deze momenten. Maar hoe mooi moet het tegelijkertijd zijn geweest om te weten dat je Gods Zoon ter wereld aan zetten bent. En dan als Hij eenmaal geboren is, Zijn eerste huiltjes te horen en Zijn gezichtje te zien. Hemels, lief en puur. Want dat was God op dat moment: een baby. Klein, lief en afhankelijk van zijn moeder en voedstervader. Huilend als het honger had, en lachend als het Zijn moeder zag. Zijn kleine handjes vertrouwvol in de hare.

God, volledig overgeleverd aan ons als mensen. Want dat heeft Hij gedaan. Hij is klein geworden en afhankelijk van onze liefde. Aan de ruimte die wij hem geven. Maria heeft dat gedaan door Hem geboren te laten worden en Hem te koesteren als haar Zoon. Kunnen wij dat ook? Kunnen wij plaats maken in ons hart, in ons leven, voor Hem. Als wij Hem niks geven en ons niet voor Hem openstellen, kan Hij ons ook niet de pure liefde geven als die van een kind.

Ik kijk naar mijn meisjes, en zie hun vertrouwen en liefde in hun gezicht. En ik smelt. Wil alles voor ze doen. Dat is zoals het zou moeten zijn, ook naar Hem toe.

Read Full Post »

1. Net als zo’n tien- tot vijftienduizend anderen liepen wij afgelopen zaterdag mee met de jaarlijkse Mars voor het Leven. Dit keer op het Malieveld, wat mooi groot was, maar helaas mocht de toch niet door het centrum. Het was koud en deels ook nat, maar het was ingetogen, goed en mooi om met zovelen de allerkleinsten die geen stem hebben een stem te geven. Om samen op te komen voor de echte nood en zorg voor de zwangere vrouwen. Wat alle mensen die niet verder kijken dan hun bevooroordeelde neus lang is ook zeggen, was er oprecht zoveel zorg en liefde van deze mensen voor zowel moeder als kind.

Schreeuw om Leven – verslag van de Mars, met video

2. Om bij de genoemde Mars te komen hadden we besloten om niet de auto te pakken (de vorige rit in de auto naar Den Haag was niet helemaal goed bevallen) maar een dagje te gaan treinen. Zo was het voor de grote kleine meid ook een beetje leuk nog. Een avontuur zelfs. Wat heeft die genoten van het treinen: sprinter, koploper én dubbeldekker. Dat we om logistieke, drukte en nog-uitzoeken-hoe-het-handig-is redenen de helft van de tijd op zo’n middenstuk zaten maakte haar niet uit. Stuk meer ruimte om te bewegen.

20171209_095350

3. De zondag erop zou ik voor het eerst de crèche doen in onze parochie. Om mij ook nog een Mis te kunnen laten bijwonen én nog een beetje structuur in de dag te houden, waren we de ochtend eerst nog naar een van de andere kerken in de parochie gegaan. Een mooi klein kerkje, waar als je het volksaltaar er uit zou halen en weer knielbanken er in zou zetten (ja echt, knielbanken er uit) een hele mooi intieme Tridentijnse Mis zou kunnen houden. Het was door omstandigheden een stille Mis, maar juist in deze rust en soberheid erg mooi. Vervolgens doorgegaan naar onze eigenlijke kerk. Waar een gezinsmis bleek te zijn. In plaats van de week erna. Daar ging ons gezinsmisontwijkend gedrag. Eigenlijk extra geluk dat we allemaal dus al eerder gegaan waren. Manlief heeft het tot na de collecte volgehouden, toen is hij ook maar bij de crèche komen zitten. Crèche doen was trouwens erg mooi, met ook nog een klein bijbelverhaaltje en tekenwerkje.

4. Voor Sinterklaas hadden we voor beide meisjes een boekje over Kerst gegeven. Voor de grote kleine meid een wat groter boekje over het Kleine Kerstkoninkje. Voor de kleine kleine meid een boekje n.a.v. het lied ‘Stille Nacht’. Haar zus vindt dit echter ook een erg mooi boekje, waarbij ik dit zodoende al enkele malen gezongen heb voor haar voor het slapen gaan. Al zoekende kwam ik er achter dat er in Nederland twee versies zijn. De katholieke en de protestantse. De katholieke is gewoon de vertaling van het originele Duitse. De protestantse versie heeft zeg maar alleen de melodie overgenomen. Rare jongens die protestanten. Ons boekje blijkt tot mijn blijdschap gewoon de reguliere, katholieke, versie te hebben.

5. We hebben een boom. Een echte boom. Inmiddels, in drie etappes, versierd met rood, goud en zilver. En een kerststal er onder. De grote kleine meid heeft ook een beetje meegeholpen. De nieuwigheid is inmiddels wel van de boom af geloof ik, maar ik ben erg blij dat hij staat.

DSCF6758

6. Met twee prachtig winterswitte dagen moest mama ook hier mee naar buiten om sneeuwmannen te maken en sleetje te rijden. In eerste instantie wou ik liever lekker warm binnen zitten. Toen ik eenmaal buiten was was het eigenlijk best wel erg fijn en vond ik het jammer dat ik weer naar binnen moest om haar zusje te voeden. Ook de handschoenen die inmiddels niet zo waterdicht meer waren konden de pret niet drukken. Op naar een Witte Kerst. Maar dat zal vast niet.

20171211_162731

 

7. De bestelde kerstkaarten zijn binnen. Ik kan nu eindelijk kerstkaarten gaan schrijven. Nu nog de al gekochte decemberzegels weer zien te vinden.

Read Full Post »

Afgelopen 18 november zat ik met een goede vriendin in Ahoy Rotterdam bij ons jaarlijkse avondje Night of the Proms. Net als bijna alle jaren neemt de muziek me even mee naar een wereld die mooi en goed is. Het voelt voor mij op en bijzondere manier een aanraking met God. En dat doet me weer stilstaan bij hoeveel muziek teweeg kan brengen.

Ook in de Mis heeft muziek een doel. Het ondersteunt het opgaan naar God en de lofzang op Hem. Primair zou het net als de Mis zelf (zou moeten zijn) op God gericht mpeten zijn. Tot meerdere Glorie van Hem. En daarna ook tot heil van alle aanwezigen. En uiteindelijk ook van de wereld en allen die ons zijn voortgegaan.

Het Gregoriaans is hier een geëigende manier voor. Net als de gezangen vanuit o.a. de oosterse kerken, heeft het een sacraal karakter. Hemel en aarde raken elkaar. Even is er niet meer het alledaagse en tijdgebondene, maar Christus tegenwoordig  en de priester die het Heilig Misoffer opdraagt.

Wij als gelovigen sluiten ons daarbij aan. Door mee te bidden, soms in stilte, soms in dialoog. Door onse moeilijkheden en onszelf mee te offeren. Daarbij worden wij op onze beurt gevoed door zowel het Woord van God als door het ontvangen van het vleesgeworden Woord: Christus.

Muziek in de Mis zou dit doel, deze aspecten moeten ondersteunen. Heden ten dage zijn er echter veel soorten muziek die tijdens de Mis gebruikt worden, ook al is het officieel niet eens de bedoeling en toegestaan. Zo heb je bijvoorbeeld de bundel Gezangen voor Liturgie, liederen van Taizee en Emmanuel en ook kinderliedjes.

Al deze soorten muziek hebben als positieve aspect dat een bepaalde groep mensen aanspreekt die zich mogelijk, zeker in deze tijd, niet aangesproken weten tot de traditionele, geëigende, muziek. Daar schuilt ook gelijk de keerzijde: het spreekt slechts een kleine groep mensen per keer aan. Je sluit dus eerder uit dan dan je insluit.

Een andere keerzijde is dat het vaak het sacrale karakter van de Mis omlaag haalt. Het wordt meer een “fijne samenkomst”  dan het onbloedige offer van Christus. We halen er misschien, afhankelijk van de doelgroep opn dat moment, emotioneel wat uit, maar hoe diep is dat? En heeft het niet meer als doel gehad ons als volk wat te brengen dan dat we God wat zijn komem brengen?

Laat de muziek in de Mis dus in de eerste plaats sacraal zijn, op God gericht. En gebruik de andere muziekgenres voor momenten na en buiten de Mis om voor de specifieke doelgroepen. Denk bijvoorbeeld aan peuterpraise, Marialof of Aanbidding met jongeren. Emoties zijn ook in het geloof nodig en op zijn plek, maar wel op de juiste plaats en de juiste tijd.

 

Read Full Post »

1. Afgelopen zondag begon de Adventstijd. De tijd dat we uitzien naar de komst van Christus en ons voorbereiden op het Kerstfeest. De liturgische kleur is, als het in de kerken goed gedaan wordt, paars. Een kleur van boete en inkeer. Nu draag ik normaal gesproken een zwarte mantilla of blauwe hoofddoek in de kerk (of heel soms een witte als dat beter matcht), maar nu had ik eens mijn donkerpaarse mantilla weer tevoorschijn gehaald. Mijn eerste mantilla overigens. Wat kleiner dan ik gewend was, maar hij zit nog steeds fijn. En verheugt u, want over een week gaat waarschijnlijk de roze mantilla om.

DSCF6755

2. Met het begin van de Advent komt ook de adventskrans weer op tafel. Ik heb al jaren een klein mega-kitcherig ding. Een leuk kransje vind ik zelf. Krijgen we na de Mis nog een kleintje aangeboden die over was na de kinderwoorddienst. Zegt manlief doodleuk: “en hij is ook leuker dan die van jou.” Ja, en bedankt he.

DSCF6753

3. De afgelopen jaren zorgde ik op de avond voor de 1e zondag van de Advent voor oliebollen. Een soort van oud-en-nieuw, maar dan anders. Dit jaar door alle drukte en vermoeidheid helemaal vergeten. Oeps.

4. Uitgebreid was het niet, maar ons kleine Sinterklaasvierig met het gezin was best leuk. We hadden de cadeautjes op zolder gezet, en voor elkaar en onze grote kleine meid een gedichtje geschreven. Voor ons in klassieke dichtvorm, voor haar in de vorm van een klein boekje. Er was weinig geduld vanuit de grote kleine meid voor de gedichtjes van papa en mama. Nee, haar eigen cadeautjes uitpakken, en die de rest, was toch echt het leukste. En toen ze haar Nijntje-servies had uitgepakt waren we haar geloof ik kwijt. En mama? Die voelde zich enorm geliefd door het prachtige gedicht dat Sinterklaas voor haar gemaakt had.

5. De kleine kleine meid bakeren we vanaf enkele weken na haar geboorte in bij het slapen. Toen ze een paar weken geleden koorts had en nogal hoestte hebben we dat niet kunnen doen en kreeg ze gewoon een slaapzakje aan. Dat leek goed te gaan. Tot twee weken terug. Toen was het de hele tijd bij mama willen liggen en vaak en de borst willen. Dat was even wat te pittig voor deze mama. En dus zijn we sinds begin deze week haar toch weer gaan inbakeren. Het voelt als een stap terug, maar er is nu in de nachten weer een stuk meer rust gekomen en ik kan tussen de voedingen door in ieder geval zo’n drie uurtjes slapen.

6. Kerstliedjes, ik hou er van. Echt. Alleen niet een hele maand vóór Kerstmis (nog voor het begin van de Advent), en dat het dan vervolgens op 27 december ook abrupt weer stopt. Terwijl de kersttijd dan nota bene net begonnen is.

7. Nu het in de avond weer vroeger donker is en de kersttijd nadert, komen er weer vele lichtjes vanuit de huizen. Ik word er altijd zo vrolijk van om op mijn weg heen maar vooral ook terug van het werk (ik ga op de fiets) langs al deze huizen te fietsen en naar binnen te kijken. Nu onze eigen boom nog.

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het tweede deel: Maria bezoekt haar nicht Elisabeth.

Maria hoeft nergens bang voor te zijn: God is met haar, ze draagt immers Zijn Zoon. Ook heeft ze een lieve en getrouwe verloofde aan haar zij. Een mooie basis voor het moederschap zou je kunnen zeggen. En toch gaat ook zij voor een periode naar haar familie toe. Naar wat ik wel eens gehoord heb niet ongebruikelijk in die tijd.

De woorden van Elisabeth en daarna het Magnificat van Maria zijn natuurlijk erg bekend. Maar wat mij raakt, is de nabijheid van de twee vrouwen. Ze zijn blij om elkaar te zien en blij om de groeiende mensjes in hun schoot. Ze kunnen delen. Delen in de vreugde van het moeder worden (eigenlijk al zijn) en van Gods plan met hen. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat ze ook de lasten delen. Ook voor deze twee door God gezegende vrouwen zal de zwangerschap toch wel zware kanten hebben stel ik me zo voor.

Het troost me dat zelfs de moeder van de Heer geborgenheid en liefde van anderen zoekt. In tijden van vreugde en in tijden van verdriet. Als ik moe ben of verdrietig, of juist blij en dankbaar, Moeder Maria kent deze gevoelens en gedachten maar al te goed. Ik mag me ook bij haar geborgen weten. Ik mag weten dat ik het niet alleen hoef te doen, en ik mag weten dat ik al deze emoties ook mag hebben.

Maria, wees mij altijd nabij.

Read Full Post »

Older Posts »