Lekenoverwegingen: meedoen

Meedoen. Iedereen moet mee kunnen doen en alles moet op iedereen afgestemd zijn. In mijn beroep is dat meedoen, participatie, een groot goed. En daar sta ik helemaal achter. Ondanks ziekte of ongelukken moet iemand zo goed mogelijk mee kunnen doen in de maatschappij en zijn of haar eigen leven kunnen vormen. Maar het kan ook doorslaan, dat we teveel alles afstemmen op iedereen, waardoor zaken van hun waarde ontdaan worden of kwaliteit omlaag gaat.

Ook in de kerk lijkt het mee moeten kunnen doen het belangrijkste speerpunt te zijn. Nu ben ik helemaal voor dat er in een parochie aanbod moet zijn voor jong en oud, arm of rijk, gehuwd, single, ziek of gehandicapt. Iedereen is een kind van God en is dus welkom. Helaas gaat dit tegenwoordig vaak ten koste van God, ten koste van de liturgie.

Laten we eens zien wat er gebeurt.

We hebben de Heilige Mis. Hierin wordt het offer van Christus, namelijk zijn dood, tegenwoordig gesteld. Hij is écht aanwezig en wij, als Zijn kinderen, mogen Hem ontvangen. Maar God is verheven, groot en almachtig. Hij is dichtbij, en toch past een zekere afstand en eerbied ons. Een heilige afstand zou je kunnen zeggen. In het oude testament lezen we keer op keer hoeveel eerbied de joden hadden wanneer God nabij was: Mozes deed zijn sandalen uit en knielde neer, Elia bedekte zijn gelaat. In de tempel was er het Heilige der Heiligen (Allerheiligste), een heilige plaats, waar alleen de uitverkoren priesters God konden ontmoeten. En het volk bleef op gepaste afstand en knielde neer.

Deze heiligheid is tegenwoordig helaas vaak ver te zoeken. In plaats van het eerbiedigen van de eigenlijke voorschriften, heilige liturgische gezangen en een harmonieus samengaan van priester, misdienaars, volk en koor, is het verworden tot een samenzijn waarbij iedereen zoveel mogelijk mee moet doen op gelijk niveau. Zo staan we niet meer allemaal naar God gekeerd, maar staan we ineens in een soort kring. Zo worden niet meer de oude, heilige teksten gebruikt uit het Woord van God, maar zelfbedachte liedjes op eigentijdse muziek. Worden de gezangen aangekondigd alsof het een voorstelling is. Zijn er speciale vieringen gericht op specifieke doelgroepen, waarbij de rest van de parochianen geacht wordt het maar mooi te vinden omdat dan tenminste die doelgroep ook meegenomen wordt.

Telkens maar weer moet je alert zijn als kerkganger. Wat wordt er nu gezongen en welk deel moet ik meezingen. Wordt het gezongen of gesproken. Wordt het Nederlands of Latijn. Oh, ik moet antwoorden. Elke stilte moet opgevuld worden met gezang of iets leuks. Tijd, rust en ruimte voor gebed, voor een écht opgaan met God en je aan Hem kunnen geven, is in veel parochies vrijwel volledig verdwenen.

Je kunt dan nog zoveel catechese geven, nog zoveel leuke dingen organiseren als parochie voor allerlei doelgroepen, maar wanneer mensen niet écht in de stilte bij God kunnen komen en wanneer de Heilige Mis niet meer een opgaan tot God is maar alleen een fijn samenkomen, dan zal het slechts beperkt wortel schieten.

Afbeeldingsresultaat voor traditional massHoe anders was het in de liturgie zoals het eens was en nu helaas slechts beperkt beschikbaar. Volk en priester zijn gekeerd tot God. Priester, misdienaars/acolieten, koor en volk hebben elk een eigen rol die elkaar vloeiend opvolgen of overlappen. De heiligheid en grootsheid van God is tastbaar en tegelijkertijd is Hij is zo enorm dichtbij dat er geen afstand lijkt te bestaan. Er is ruimte voor innerlijk tot rust komen en jezelf helemaal Hem geven zonder steeds de afleiding van weer iets moeten antwoorden en te bedanken wat dan geantwoord moet worden. De antwoorden van het volk zijn natuurlijk en weinig onderbrekend. Tegelijkertijd voelen ze niet verplicht, want als jij niet letterlijk de woorden meebidt doen de misdienaars dat wel. Je kunt je in je hart aansluiten en dat is voldoende.

De stap van het een naar het ander is voor velen mogelijk te groot. En mogelijk ook niet geheel wenselijk. Laten we er in ieder geval er voor zorgen dat onze Missen weer sacraal zijn, heilig. Laat ze een ontmoeting tussen hemel en aarde zijn. Geen creatieve liturgie meer voor een beperkte doelgroep, hoe goed bedoeld ook. Geen geforceerd leuk en hip willen zijn. Gewoon liturgie zoals het voorgeschreven is. De rest van de opbouw van de parochiegemeenschap kan er dan vervolgens in allerlei soort en maten omheen gebouwd worden. Zo ontmoeten mensen elkaar. Én God.

Advertenties

Een gedachte over “Lekenoverwegingen: meedoen

Voeg uw reactie toe

  1. Super verwoord… sluit me hier helemaal bij aan.

    Ik hou van de katholieker liturgie zoals het hoort, zonder poespas maar gericht op God, op het Allerheiligste. Gezangen kunnen mooi zijn maar ook afleiden, een stille mis heeft meer diepgang, iig voor mij!

    Ik ga vaak lang voordat de H. mis begint naar de kerk om even in stilte bij Hem te kunnen zijn. Ik krijg daar meer en meer behoefte aan. Helaas is stilte vaak ver te zoeken. I

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: