Gebedsleven in een jong gezin

Voordat de twee meisjes zich aandienden namen we voor en/of na de Mis regelmatig wat tijd om tot rust te komen en te bidden, pakten we wel eens een doordeweekse Mis mee, gingen we naar lezingen in de avond toe, hadden we periodes dat we in de ochtend en avond een gebedsmomenten hadden en soms, als we gek waren, besloten we om ineens raar te doen door naar een bijzondere activiteit elders in het land te gaan.

Toen kwamen er kindjes. Op een warme zomerdag in 2015 werd de oudste geboren en sindsdien is weinig meer wat het geweest was.

Met twee druktemakertjes moet ik zeggen dat ik het nogal een uitdaging vind iets van een gebedsleven te hebben. En aangezien de manier waarop we bidden ook een beetje de manier waarop we geloven is (lex orandi, lex credendi) is het toch wel iets om aandacht voor te hebben. Want tja, in de avonden kan ik nog niet zo makkelijk op tijd weg vanwege de avondvoeding, op de zondagochtend gaat er minimaal één meisje mee de kerk in (wat betekent dat het weinig meer rustig bidden is) en een dagje weg naar lezingen of een andere activiteit zit er al helemaal zelden in. En heb je in de avond wat tijd over, dan is rustig op de bank zitten of vroeg het bed in duiken een erg verleidelijk idee.

Maar het is belangrijk. Als we ons niet laten voeden en geen tijd steken in onze relatie met God, dan bloed dat toch een beetje bij beetje dood. En niet alleen zullen wij dan zelf weinig meer in God leven, ook onze kinderen zullen we het maar beperkt mee kunnen geven. Het is dus voor ons een kwestie van prioriteiten stellen en onze plannen maken rondom het ritme en de noden van de meisjes heen.

De zondagse Mis is voor iedere katholiek bron en hoogtepunt van het gelovig leven. Of althans, zou dat moeten zijn. Daarom maken we er onze prioriteit van om dit als het ook maar enigszins kan door te laten gaan. Ziekte is natuurlijk iets wat zomaar kan gebeuren, dus dat even uitgezonderd. Soms is het wel even zoeken waar en welke tijd. Ik doe een keer per vijf-zes weken de creche, wat betekent dat ik mijn zondagse Mis op een ander moment moet doen. Omdat de avonden nog niet haalbaar zijn om eerder genoemde reden, wordt dat dus een Mis op de vroege zondagochtend, mooi voor de mis van 11u in onze parochie. Soms wijken we om verschillende redenen uit naar een Mis elders. Maar een zondag zonder Mis is voor ons toch niet echt een zondag. Aanstaande zondag wordt extra interessant omdat we dan tijdens doorreis naar het noorden waarschijnlijk halverwege een stop maken om daar naar de Mis te gaan.

Inmiddels proberen we ook buiten dit zondagse uurtje wat tijd en ruimte te vinden voor expliciet gebed. Zo ben ik inmiddels een keer op een maandagochtend naar de lokale Mis geweest in alle rust, en is het streven dit toch in ieder geval maandelijks te doen. Manlief is van plan met dezelfde frequentie naar de Aanbidding te gaan wat later op de dinsdagavond in onze eigen parochie.

En dan thuis regelmatig bidden: op de avond met zijn tweetjes een rozenkrans. Voor en na het eten met zijn allen (plus verhaaltje uit de kinderbijbel) en als we het niet vergeten op zaterdagavond de lezingen en psalm met achtergrondoverweging door te nemen.

En toch voelt het nog steeds als hapsnap. Het zijn vaste momenten met soms kleine, soms grote gebeden. En het is nog maar slechts een basis. Omdat dit gebed de bron is waaruit we verder moeten leven en opbouwen. En dus blijft het zoeken en écht de rust vinden om te bidden en om je aan God over te geven. Om in alle drukte en vermoeidheid toch bij Hem te komen die alles voor jou gegeven heeft en je met zoveel Liefde wil omringen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: