Peuter, dreumes, waar ga jij naar toe?

Vanochtend zijn we wezen kerken in een wat kleinere kerk waar we niet vaak komen en ook maar een handjevol mensen kennen. Waar de Mis prachtig is en het geloof en traditie levend zijn. Maar ook waar alle mensen heel netjes lijken en de kinderen bijzonder rustig zijn tijdens de Mis.

We hadden vantevoren een plan bedacht. Onder andere de meisjes niet bij elkaar (ze hebben de laatste tijd nogal de neiging om elkaar ontzettend hard aan te steken in hun drukte), boekjes en kleurpotloden mee, koekjes en mandarijnen. Even uitrazen vantevoren en tijdens de preek.

Dat was hele mooie theorie.

Ik begon nog wel aardig goed met de kleine kleine meid. De grote kleine meid had er echter geen zin in: kabaal maken, naar mama willen. Manlief met haar naar buiten gegaan. Uiteindelijk tijdens de preek plan gemaakt en alsnog bij elkaar gaan zitten omdat ze allebei mama wilden (stiekem ook wel lief natuurlijk). Dat ging aanvankelijk best goed. De kleine kleine meid was op onderzoek uit aan het gaan en maakte genoeg geluid. Geen gegil ofzo, maar genoeg. Ik ben dat wel gewend, mijn man wat minder. Gelukkig hadden we daar onze koekjes, boekjes en mandarijnen.

Tijdens het canon wou de grote kleine meid naar voren. Geen bezwaar natuurlijk. Ik met haar vooraan op de knietjes. Kon ze alles goed zien. Belletjes zijn echt zo behulpzaam ook, zeker voor een kind dat de aandacht nog moeilijk vast kan houden. Bij het Onze Vader herkende ze de Latijnse tekst en zong ze erg goed de laatste regel mee (in het Latijn).

Maar ja, dan wordt het toch wel een beetje lang allemaal. Dus toch een keertje naar buiten geweest, de kleine kleine meid telkens terug moeten halen, tig correcties etc.

Aan het einde van de Mis waren we dan ook een beetje moe. Manlief was erg verdrietig, al geloof ik dat het ergste gevoel inmiddels gezakt is. Ik was het iets meer gewend en heb me wat makkelijker op de Mis kunnen focussen. Die gewoon prachtig was. Mooi, devoot, gewoon goed te volgen zonder gekke dingen. Zoals het hoort. Want dat vind ik zo fijn hieraan. Wat er gaat gebeuren en hoe ligt vast, en als je enigszins bekend met met die form en tekst dan kan je ook met afleidingen de boel best goed volgen.

Gelukkig geen boze blikken van kerkgangers. Wel wat lieve en bemoedigende woorden. Dat was toch wat een troost. Al met al ben ik zelf erg dankbaar er vanochtend geweest te zijn. Mijn liturgische hart is weer even opgehaald.

Advertenties

Een gedachte over “Peuter, dreumes, waar ga jij naar toe?

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: