Thuis?

Alweer een aardig tijd terug schreef ik over onze voortschrijdende zoektocht naar een thuis in de kerk. Het was niet hier, niet daar, we hadden geen rust. De afgelopen maanden hebben we er veel over gesproken, dingen geprobeerd. Waar zijn we thuis, zowel qua liturgie als mensen om ons heen.

Na een discussie een paar weken geleden hebben we afgesproken te proberen meer Tridentijns te kerken. Dat wil zeggen, meer kerken volgens de Mis zoals deze eeuwenlang gebruikelijk was. De belangrijkste reden is eigenlijk dat we een plek zoeken waar we tot bidden komen, dat ons op de zondag kan voeden en waar we bij Hem kunnen zijn. We weten, en ervaren gelukkig, ook regelmatig dat God echt wel aanwezig is tijdens de gewone Mis die eigenlijk iedereen kent. Regelmatig mogen we hier van terugkomen met het idee dat we echt even bij Hem geweest zijn. Maar heel eerlijk, deze momenten zijn, zeker voor mij, steeds minder aan het worden.

Niet om een of andere hoogmoed zoals sommigen menen, uit een misplaatste vroomheid. Het is eigenlijk een stuk simpeler. Mijn hoofd is normaal gesproken een warboel: ik ben moe, snel overprikkeld, mijn gedachten gaan ook tijdens de Mis duizend en een kanten uit waarbij God regelmatig maar een van de duizend gedachten is. Dan denk ik aan alles wat nog op het werk ligt wat ik moet doen, de puinzooi thuis, de mailtjes die we nog moeten versturen, irritaties over van alles en nog wat. Dan moeten tijdens de Mis regelmatig ook nog kleine meisjes gemanaged worden die niet bepaald van die rustige stilzittypes zijn. Wanneer dan in een gewone Mis elke week dingen net weer anders zijn, ik constant alert moet zijn op wat er nu gevraagd wordt van mij om te doen (behalve mijn hart bij God brengen), de rust en stilte constant onderbroken wordt door allerlei aankondigen of korte inleidingen tussendoor, muziek die me meer in het hier en nu houdt dan richting hemel brengt, dan helpt dat niet in de onrust. In plaats van dan tot rust te komen tijdens de Mis, word ik er compleet overprikkeld en moe van. Dat lijkt met het tegenovergestelde van wat de Mis zou moeten zijn.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb zeer veel waardering voor zoveel mede-katholieken die gewoon in de normale Mis kerken. In onze eigen parochie in Eindhoven bijvoorbeeld zijn er veel mensen waar mijn hart blij van wordt en waar ik zoveel van kan leren op het gebied van Liefde voor Hem: koorleden die met volle passie voor Hem willen zingen, ouders die die kinderen in hun gezin ondanks deze tijd ook nog in de puberleeftijd meenemen naar de Mis en ze hun liefde voor Christus bijbrengen, ouders die zo ontzettend rustig, liefdevol, vergevingsgezind zijn dat ik ze het liefst direct heilig zou verklaren. Ik ben blij met deze parochie waar het aankomt op zoveel wat ze doet voor de verschillende parochianen, van baby tot hoogbejaard, gezinnen, alleenstaanden, armen. Een parochie zoals deze qua parochieleven denk ik zou moeten zijn.

Maar qua liturgie vind ik mijn rust niet. Het lukt me niet, hoe hard ik het ook probeer (en met name probeer om los te laten). Ik moest daarbij denken aan een uitspraak die paus Franciscus een lange tijd geleden gedaan heeft. Dat er onder de rigiditeit van de traditionalisten toch altijd iets schuil moet gaan, bijvoorbeeld onzekerheid, trauma’s. Ik vond het eerst nogal aanstootgevend, veroordelend, dat zij (wij) er niet mogen zijn. Ik vind het nog steeds verdrietig, maar dan om een andere reden. Want ja, misschien zit er iets onder de zoektocht naar houvast, naar structuur. Maar ook dat mag er zijn toch? Wordt de Kerk niet zo vaak neergezet als veldhospitaal, voor juist diegenen die ziek zijn? Wanneer de wereld zo op losse schroeven staat en zoveel meer mensen en vooral ook jongeren dan ooit tevoren worstelen met hun identiteit, de vragen en de drukte van deze wereld, met trauma’s, moet dan niet juist de Kerk er voor hen zijn om rust, stabiliteit, Liefde en een identiteit te geven?

Dit alles mocht ik vanochtend ervaren. In een parochie met een mooie, rustige liturgie. Waar ik echt niet alles heb kunnen verstaan en op het woord heb kunnen volgen. Maar waar ik gewoon mocht zijn, waar ik ondanks dat we de kinderen rustig moesten zien te houden en we regelmatig met koekjes, boekjes en kleurtjes in de weer waren, toch me aan kon sluiten bij het gebed dat door de priesters namens ons allen opgedragen werd.

We zullen nog steeds voornamelijk in onze gewone parochie kerken (de kerk waar we vanochtend waren is Amsterdam). Maar de echte rust, die zal ik toch op zulke plekken moeten vinden. En ik hoop van ganser harte dat er meer mensen mogen zijn die deze schoonheid mogen ervaren. Voor ons wat het in ieder geval toch een beetje thuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: