Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘actualiteit’ Category

“In Nederland doodt de dokter je”. Dat is de kop waar ik het níet over wil hebben, omdat deze geen recht doet aan de inhoud van het betreffende artikel. Over het betreffende artikel zelf en de commotie daaromheen wél. Ook mis ik een heel stuk achtergrondduiding en reflectie op de in mijn ogen eigenlijke problematiek, namelijk de maakbaarheid van het leven en de veronderstelde autonomie van de mens.

Hoewel de bewering dat in Nederlands dokters doden wel degelijk waar is (al schijnen er collegae te zijn die vinden dat wanneer ze iemand euthanaseren ze niet doden, wat me toch een beetje tegenstrijdig lijkt), is de inhoud van het artikel aanzienlijk genuanceerder en spreekt het van de actuele situatie in ons land en zorgen daaromtrent. En dus ook van het hellende vlak waar we op zitten.

Dit hellende vlak is er namelijk wel degelijk. Waar euthanasie eerst ging om hulp bij het einde maken aan iemands leven in uitzonderlijke medische situaties, is de indicatiestelling in de loop van de jaren steeds verder uitgebreid. Inmiddels wil men (vooral vanuit de politiek) zelfs mogelijkheden scheppen voor mensen die niet zozeer uitzichtloos medisch ondraaglijke lijden, maar voor eenieder die levensmoe is. In zoverre staat er in het artikel niks nieuws of onwaars.

De lading verontwaardigde reacties zijn echter niet mis. Samenvattend komt het ongeveer neer op: “hoe haalt deze bekrompen, religieuze politicus het in zijn hoofd om deze zo vooruitstrevende praktijken te bekritiseren en zelfs nog wel in het buitenland.” Aan het Nederlandse heilige huisje van het doden van mensen als ze ziek, moe of simpelweg ongewenst zijn, mag niet aangekomen worden, nee, het mag zelfs niet ter discussie gesteld worden.

Ik mis hierin veel échte reflectie op de situatie en op de uiting van de bezorgdheid van deze in mijn ogen zeer respectabele politicus. Ook van veel mijn collegae in de medische wereld, die zich thans in de discussie/verontwaardiging niet van hun mooiste en professioneelste kant laten zien (dit sluit dan helaas weer aan bij mijn ervaring tijdens mijn geneeskundestudie. Bij de niet-verplichte colleges ethiek was slechts een handvol van de 400 studenten uit het jaar aanwezig. Bij de ethiekcolleges die wel verplicht waren zou 99% zonder ook maar één kritische vraag direct een euthanasieverzoek inwilligen).

Laat ik vooropstellen dat niemand, wat je standpunt ook is, andere mensen lijden toewenst en dat eenieder vóór het helpen van onze lijdende medemens is. Op welke wijze dat mag (toelaatbaar is) en wat daarbij de overwegingen zijn, dat is wél een punt van discussie.

Een heel groot probleem waar ik hierin nog weinig over gelezen heb, is de maakbaarheid van de mens, van het leven. De keuze om je leven te laten beëindigen is namelijk ten zeerste hiermee verbonden. Net als met het begrip autonomie. Autonomie zowel in de zin van eigen keuzes maken als in de zin van zelfstandig zijn, los van anderen functioneren.

Het eerste aspect, de maakbaarheid van het leven, is inmiddels in meer of mindere mate een standaard onderdeel van ons denken. We willen van het begin tot het einde van het leven de regie hebben en het sturen zoals wij willen. Vanaf conceptie, tot opsporing en behandeling van (ook nog niet-zichtbare) aandoeningen en tot het uitblazen van de laatste adem toe. Het moet allemaal kunnen, en het liefste allemaal perfect, makkelijk, snel en zonder moeilijke aspecten. Soms lijkt het alsof we daar ook in geslaagd zijn. Niets is echter minder waar. Onzekerheden, ongeneeslijke aandoeningen, bijwerkingen van behandelingen maar ook aardbevingen en auto-ongelukken zijn slechts enkele voorbeelden van hoe het leven er toch steeds weer doorheen komt. Telkens blijkt ondanks onze beste intenties en inspanningen, de natuur zijn eigen gang te gaan. Het menselijk leven is niet volledig voorspelbaar, is niet helemaal te controleren. En ik denk dat we dat ook niet moeten willen.

In plaats van de natuur alsmaar krachtiger te onderdrukken, zouden we juist ook wat vaker ruimte moeten maken voor dit leven en accepteren dat sommige dingen zijn zoals ze zijn. Ook het sterven is zoiets. We kunnen het lijden hieromtrent verlichten, we kunnen mensen nabij zijn, maar ook dit proces lijkt soms (vaak) zijn eigen leven te leiden. Dit blijkt bijvoorbeeld uit een ingezonden brief van Piet Hein Eek in het NRC, over de situatie bij de dood van zijn moeder. Als we deze natuurlijke gang van zaken uit het oog verliezen, lijdt dat tot veel pijn, verdriet en onbegrip. In plaats van maar gewoon (zonder reflectie) doorgaan met ontwikkeling van de geneeskunde en wetgeving, zou het goed zijn eens wat meer stil te staan bij wáárom we dit eigenlijk doen, wat de gevolgen zijn voor zowel de samenleving als voor het individu en wat we hiermee voor signaal en mogelijk (valse) hoop aan mensen geven. Niet alles wat kan, moet ook.

Ook over het andere aspect, de autonomie, valt veel te zeggen. Het belangrijkste is om te beseffen dat we, ondanks dat we dat wel denken, we helemaal niet zo autonoom zijn in onze keuzes en in ons leven. Ik hoef maar even de wekelijkse uitgaven van het Medisch Contact te bekijken, een willekeurig dagblad open te slaan of in mijn eigen praktijk te kijken en het ene na het andere voorbeeld hiervan komt me tegemoet. Een mens is een wezen dat leeft in relatie tot anderen en met anderen. Er is altijd een wederzijdse beïnvloeding. Nooit zijn we volledig los in onze gedachten, keuzes én handelen. Denk hierbij zowel aan de bagage van het tot nu toe doorlopen leven, als aan bijvoorbeeld de familieomstandigheden, de financiële situatie of zelfs groepsdruk. Altijd zijn we in meer of mindere mate afhankelijk van en beïnvloed door anderen. Het is daarom maar de vraag of veel van de wensen rondom het levenseinde wel zo autonoom gedaan zijn als men wil doen lijken.

Als laatste punt wil ik nog opmerken dat ook in de medische wereld, anders dan het beeld dat nu geschetst wordt, er lang geen consensus bestaat over dit onderwerp. Er zijn veel artsen die geen euthanasie uit willen voeren, vaak vanuit hun levensovertuiging, maar niet altijd. Veel van degenen die het wel uitvoeren, lijken het toch geenszins makkelijk en vaak zelfs erg moeilijk te vinden. Over voltooid leven heeft de commissie-Schnabel zelfs een advies uitgebracht dat het niet wenselijk is hier een nieuwe wet voor in het leven te roepen en velen vinden het zelfs geen medische vraag. Dit is ook in lijn met het standpunt van het KNMG, dat op zich positief staat tegenover euthanasie.

In plaats van moord en brand te schreeuwen over een artikel dat de Nederlandse situatie beschrijft, kunnen we ons beter afvragen wat ons handelen beweegt, of we wel écht goed doen met alles wat we doen, en met name of we de autonomie en maakbaarheid van de mensen niet op het voetstuk zetten waar het eigenlijk niet hoort.

Advertenties

Read Full Post »

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Read Full Post »

Lege kerkbanken, krimpende inkomsten, parochiefusies en sluitende kerken. In de meeste bisdommen behoort dit tot de orde van de dag. Een proces dat al jaren en jaren gaande is, en wat voorlopig nog niet lijkt te stoppen. In verhouding met tientallen jaren geleden komen er steeds minder mensen naar de kerk. Niet alleen betekent dit minder opbrengsten, ook al het werk dat bij het reilen en zeilen van een parochie komt kijken moet door steeds minder mensen gedaan worden.

Parochie- en bisdombesturen hebben in deze situatie tot ondankbare taak te zorgen dat de kerk levend en toekomstbestendig blijft danwel weer wordt. Met vele parochies die er financieel zeer slecht voor staan en de voorspelde verdere afname van kerkbezoek bij nu veelal grijze hoofden in de kerk, is het niet verwonderlijk dat er pijnlijke, maar noodzakelijke, keuzes gemaakt moeten worden. Bij veel gelovigen roept dit weerstand op: “hun” kerken worden met sluiting bedreigd, of blijven nog wel open, maar de mensen moeten verder reizen om naar de Mis te gaan zodat er nog sprake kan zijn van een parochiegemeenschap (met vijf mensen in de kerk zitten op zondags is wellicht heel devoot, maar mist toch ook het gemeenschapsaspect). Regelmatig hoor je dan ook geklaag op de besturen: die zouden maar beslissen over de hoofden van de mensen, geen gevoel hebben, sektarisch zijn, en zo kunnen er nog wel meer voorbeelden gevonden worden van wat men er zoal van vindt. In plaats van te klagen, kunnen we echter ook stil gaan staan bij onze “schuld” in deze en wat wij, als gewone gelovigen, wél kunnen doen voor de kerk, hoe we positief bij kunnen dragen.

Financiële bijdrage
Net als bij veel dingen buiten de kerk om, kost de kerk ook geld. Geld voor het onderhoud van de kerkgebouwen, geld voor benodigdheden tijdens de Mis, geld voor bloemstukken, geld voor de koffie en thee na afloop van de Mis, maar ook geld om de energierekening van te betalen, een kostenpost die nogal eens over het hoofd wordt gezien maar die aanzienlijk is. Een parochie zelf heeft vaak maar een beperkt eigen vermogen, en is elk jaar weer afhankelijk van de giften van de gelovigen. Als die geen geld geven, komt er ook niks binnen, en zal een parochie binnen afzienbare tijd een faillissement tegemoet zien.

Als wij de kerk ook maar enigszins belangrijk vinden, dan zorgen we ervoor dat we haar ook financieel ondersteunen, ieder naar eigen kunnen. En dat mag best wat zijn. Een euro per week zal voor de meeste mensen niet bepaald een grote bijdrage zijn, het mag dus best wat meer, je mag het best voelen in je portemonnee. Aan eten, kleren en cadeautjes worden jaarlijkse honderden, zo niet duizenden euro’s uitgegeven, en voor de kerk kan er vervolgens slechts wat kleingeld af. Als je de kerk weinig waard vindt, sure, maar ga dan ook niet klagen wanneer de parochie niet kan voortbestaan.
De jaarlijkse actie Kerkbalans is inmiddels ook weer van start gegaan. Een goed moment om weer eens stil te staan bij hoe belangrijk de kerk eigenlijk voor ons is, wat de kerk ons waard is. En bedenk goed: misschien dat je het niet eens bent met alles wat er in de parochie gebeurt, misschien mag je de priester persoonlijk wat minder, of vind je zijn preken wat te hard of juist te soft..priesters en vrijwilligers zijn er altijd voor beperkte tijd. Een parochie moet generaties op generaties door blijven gaan.

Doorgeven van geloof
Een ander aspect is er eentje die in dit kader regelmatig vergeten wordt. Hoe vaak hoor je wel niet: er zitten zo weinig jongeren in de kerk, zo weinig gezinnen, hoe krijgen we dat toch weer goed. Een hele simpele eerste stap hierin, is het doorgeven van het geloof. Tientallen jaren geleden hebben generaties voor de mijne, waarschijnlijk vanuit oprecht goede bedoelingen, veel geloofszaken overboord gegooid, en hun kinderen weinig tot niets meegegeven over het geloof. En hetgeen dan vaak meegegeven werd, was slechts een slap aftreksel van wat het Katholieke geloof werkelijk is. Is het dan verwonderlijk dat de huidige generatie 20-30-40-ers zo weinig nog naar de kerk komt? Waarom zouden ze, ze weten immers niet wat het geloof uberhaupt inhoudt, laat staan dat het een rol speelt in hun leven. Onbekend maakt onbemind.

Aan de huidige gelovigen dus oh zo belangrijke taak om zich te verdiepen in wat hun geloof daadwerkelijk inhoudt, om het weer de belangrijke plaats in het leven te geven die dit levensbelangrijke aspect toebehoort. Om het vervolgens door te geven aan hun omgeving, met name aan de generaties na hun. Hoewel Onze Lieve Heer wel zo Zijn manieren heeft om mensen een duwtje in de goede richting te geven, is dit een wezenlijk onderdeel van het vitaal en toekomstbestendig houden van het katholieke geloof in ons land.

En nu…actie!
In reactie op alle uitdagingen en moeilijke beslissingen kunnen we dus twee sporen bewandelen: enerzijds klagen over alles en de kerk verder proberen zogenaamd “bij de tijd” te brengen, of we kunnen onze schouders er onder zetten: met de financiële middelen die we hebben naar draaglast bijdragen aan de huidige en toekomstige kerk en met tijd, energie, vertrouwen en hoop het geloof weer nieuw leven inblazen, door de schoonheid van de Kerk te ontdekken en door te geven. Het lijkt me duidelijk welke optie de toekomst heeft.

Read Full Post »

Reeds enkele weken wordt er wereldwijd bericht over gruwelijkheden in Irak die begaan worden door ISIS. Christenen, maar ook alle andersgelovigen, worden voor de keus gezet zich tot de islam te bekeren of te sterven. Ze vluchtten massaal, hun geloof verzaken ze niet. Huizen van christenen worden door leden van de ISIS gemarkeerd met de Arabische letter N, Nazarener. Wie niet vlucht en zich niet bekeerd wordt onthoofd, verkracht, opgehangen en wat er verder nog maar in de duistere hoeken van het menselijk brein zit. Inmiddels lijken ook de Nederlandse media uit hun zomerslaap te ontwaken en beginnen deze berichten zich ook hier te verspreiden. Weliswaar ligt de nadruk met name op de andere minderheidsgroeperingen, over de massale vervolging van de christenen wordt veelal nog gezwegen. Maar in ieder geval lijkt er inmiddels aandacht voor. De meeste politieke partijen in ons land blijven helaas nog graag ontkennen dat er sprake is van systematische vervolging.

Vele christenen over de gehele wereld verenigen zich in gebed. In Enschede vond recent een stille toch plaats om aandacht te vragen voor het lot van de vervolgde christenen. Op Twitter en Facebook hebben velen hun profielfoto vervangen door een afbeelding van de Arabische letter N, in solidariteit met onze medebroeders- en zusters in Christus. Ook de Kluiskerk van Onze Lieve van de Besloten Tuin in Warfhuizen had vanmiddag een moment van gebed hiervoor. Tijdens het Sacramentslof werd, op speciale voorspraak van de Heilige Philomena – martelares uit de Romeinse tijd -, gebeden voor de vervolgde christenen, en andere minderheden, in Syrië en Irak. Een kleine groep mensen, het was een vrij last-minute idee om dit te doen, maar een intiem, goed en mooi moment, zoals eigenlijk altijd het geval is bij dergelijke gebedsmomenten in de Kluis. Er werd gezongen (of althans, mijn man en ik probeerden mee te zingen met de kluisbroeder, maar aan diens niveau is moeilijk te tippen) en gebeden, en in een overweging bracht de Broeder het leed dichter naar ons hart toe, spoorde hij ons aan om te blijven bidden, ook aandacht te blijven vragen voor deze vervolging. Het zijn onze medebroeders- en zusters, nota bene in de regio waar het christendom ontstaan is.

Nun - de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als  christenen.

Nun – de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als christenen.

 

Aan het einde van het Lof was er nog gelegenheid om de reliek van de Heilige Philomena te vereren. Een heilige die zich na een eerste suggestie om tot haar te bidden (suggestie van dezelfde kluisbroeder overigens), een plekje in mijn hart heeft weten te veroveren, en me nu stiekem erg dierbaar is. Haar reliek te mogen kussen was dan ook een prachtig geschenk.

Thuisgekomen bereikt mij via Twitter het bericht dat een priesterstudent in Utrecht die een T-shirt droeg met daarop de arabische letter N bespuugd is met de bedreiging: we gaan jullie allemaal vermoorden, jullie zullen van de aarde verdwijnen. Ineens was het niet meer een ver-van-mijn-bed-show, maar iets wat in onze eigen steden gebeurt. Gebed en uitkomen voor het geloof en voor onze vervolgde broeders en zusters is hard nodig. Hier in dit huis werd al gebeden, maar zal vanaf nu (hopelijk) met meer aandacht en hart gedaan worden.

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin - een Moeder van Smarten - stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin – een Moeder van Smarten – stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Read Full Post »

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

Read Full Post »

Of je nou fan bent van het Eurovisie Songfestival of niet, of je het nou gevolgd hebt of niet, het nieuws wel of niet gezien hebt, slechts weinig mensen zullen de winnaar en de controverse daaromheen gemist hebben.

Mijn eerste reactie toen ik gisteren tijdens de uitslag de beelden zag, was serieus, is dit echt? Ik zag een hoop gehuil en Miss America dramatoestanden. Het liedje had ik toen nog niet gehoord en de show niet gezien.

Over het liedje zelf, dat ik daarna gezien en gehoord heb en niet onaardig vond, heb ik eigenlijk maar weinig mensen horen praten. Waar er bij andere landen nog wel gesproken wordt over goede of slechte liedjes, ging het bij Conchita alleen over de ideologische betekenis van het winnen. Die nadruk, eigenlijk de enige betekenis die eraan gegeven werd, maakte dat het van mij al niet meer hoefde.

Bij een liedjeswedstrijd zou het moeten gaan om het liedje; achtergesteld worden om ras, politieke overtuiging of geaardheid zou eigenlijk niet moeten mogen, niet moeten kunnen. Vechten voor gelijke kansen is in die zin dan ook een groot goed. Tegelijkertijd is het winnen van een liedjeswedstrijd om een statement dat je maakt weer een doorschieten hierin: daarmee maak je de liedjes weer ondergeschikt.

Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of het eigenlijk wel klopt wat ik hier schrijf. Zijn liedjes, persoonlijkheid en boodschap wel echt los van elkaar te zien? Wordt in het artistieke niet juist uiting gegeven aan gevoel, de strijd, datgene wat voor jou van belang is in wat je de wereld wilt laten horen, wilt laten zien, wilt laten weten?
Als een hetero zou zingen over alle one-night-stands in een goed gezongen, uptempo lied dat het publiek mee weet te krijgen, als twee homo’s elkaar in een prachtige, zuivere ballade toezingen, wat moet ik dan? Het lied waarderen om de artistieke schoonheid? Iedereen heeft in die zin immers het recht zich te uiten. In alle eerlijkheid, ik weet niet of ik dan lied en betekenis uit elkaar zou kunnen halen. Of ik een lied echt kan waarderen als ik niet achter de inhoud en achterliggende betekenis sta. Immers, als ik op een dergelijk lied zou stemmen, betekent dat dan niet impliciet mijn goedkeuring aan de inhoud en betekenis ervan? En daarmee zou ik dus weer een politieke boodschap afgeven, terwijl het om het liedje zou moeten gaan.

Ik denk dat de conclusie die ik dit moment kan trekken is dat een artistieke uiting als een lied nooit volledig los gezien kan worden van de boodschap. De vraag is wat je de doorslag laat geven: de waardering van de zang en de opbouw van het lied of de uiting van het al dan niet eens zijn met de boodschap.

Read Full Post »


1. Om te beginnen een mooi bericht. Een kindje dat door een nieuwe behandeling toch levensvatbaar is. Ontroerend en hoopgevend voor de toekomst: http://www.lifesitenews.com/news/miracle-congresswoman-rejects-abortion-baby-becomes-first-ever-to-survive-p

2. De huidige houding van de maatschappij bij zogenaamde crisiszwangerschappen onder de loep genomen: http://www.patheos.com/blogs/barefootandpregnant/2011/04/what-a-woman-in-crisis-really-needs.html. In plaats van echt steun aan de vrouw, worden er maar al te snel deuren dichtgegooid en tegen het leven gekozen.

3. Alsof het voor de wet kunnen sluiten van een verbintenis van twee mensen van het gelijke geslacht waarbij er geen ruimte meer is voor de traditionele visie niet al erg genoeg is, zijn er nu ook mensen die de kerken deze zondigheid op willen leggen: http://www.christian.org.uk/news/gay-couple-to-sue-church-over-gay-marriage-opt-out/

4. Eindelijk eens positieve media-aandacht voor de Katholieke Kerk. Dat de mainstream media er geen snars van begrijpen en leken het zonder nadenken overnemen blijkt wel weer: http://www.antondewit.nl/twee-pausen-een-boodschap/

5. Vrijheid van meningsuiting en er voor opkomen. We hebben er onze mond van vol. Maar wanneer het aankomt op zaken als christenvervolging in het Midden-Oosten, dan zwijgt iedereen in alle talen: http://www.elsevier.nl/Juist/blogs/2013/7/Christenvervolging-in-moslimlanden-1299750W/

6. Voor wie het nog niet gedaan heeft: teken hier het Europees Burgerinitiatief voor de beschermwaardigheid van het menselijk leven vanaf de conceptie: https://ec.europa.eu/citizens-initiative/ECI-2012-000005/public/index.do?oct_path=%2Fsignup.do&initiativeLang=nl&oct_system_state=OPERATIONAL&oct_collector_state=true&currentLanguage=nl. Elk mensenleven is kostbaar, hoe klein en pril ook.

7. Oké, als afsluiter maar eens een foto van de bruiloft.  DSC_0818

Read Full Post »

Older Posts »