Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘biecht’ Category

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Read Full Post »

Ondanks dat je er in onze media relatief weinig over hoort, worden vele christenen over de hele wereld, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten vervolgd. Vervolging om geloof, soms door het niet uit mogen oefenen van de baan die je wilt, geregeld ook door het leven te laten.

Een situatie die ik me eigenlijk niet voor kan stellen. Immers, ik leef in vrijheid: ik kan zelf bepalen wat voor geloof ik aanhang, wat ik draag, wat ik zeg, wat ik doe en laat. En er is – voor zover ik weet – niemand die mij naar het leven staat. Ik hoef niet bang te zijn dat wanneer er op mijn deur geklopt wordt ik mijn huis uit gesleurd wordt en gestenigd wordt omdat ik katholiek ben. Een vrijheid die vele medebroeders en –zusters graag zouden hebben en mogelijk ook van dromen.

Toch vraag ik me af voor wie het leven na dit aardse leven beter is. De vervolgde christenen leven elke dag voor God, zijn elke dag bereid voor Hem te sterven. Heel hun leven is op Hem gericht, wat voor bedreiging er ook voor hun neus staat. Wij in onze vrije samenleving daarentegen ondervinden weliswaar geen lichamelijke bedreiging vanwege ons geloof, maar wordt onze ziel deste meer bedreigd. Het ergste is misschien nog dat we dat vaak niet eens door hebben en onze ziel vaak al tot het randje van de afgrond gebracht is.

Wellicht dat ik spoken zie hoor, ik weet het niet, maar ik krijg meer en meer het gevoel dat we helemaal niet zo vrij zijn als we denken. Door allerlei invloeden van kleins af aan, zowel via mensen in ons leven als via allerlei media, zowel gewone als sociale, worden onze harten, onze zielen, weggevoerd van God, weggevoerd van de Waarheid. Soms door ogenschijnlijk onschuldige zaken, zoals een keer uitslapen op een zondag en daardoor de Zondagsmis missen omdat al je vrienden dat ook doen of een nog grotere auto willen hebben want daar maak je meer indruk mee, maar toch ook steeds meer door druk vanuit degenen die ons goed zouden moeten besturen, door het inperken van gewetensvrijheden, door het legaliseren van zaken die regelrecht indruisen tegen het geloof en als goed en barmhartig bestempeld worden.

Gestenigd, een dodelijke injectie, opsluiting? Nee, dat is (vooralsnog) niet ons lot. Lichamelijk hebben we weinig te vrezen. Onze ziel echter wordt constant met de dood bedreigd, en als we niet oppassen, ook daadwerkelijk om zeep geholpen. Laten we dus niet alleen bidden voor degenen die lichamelijk bedreigd worden (want dat is ook een zeer kwalijke en verdrietige zaak), maar ook voor onszelf, die leven in ogenschijnlijke vrijheid.

Read Full Post »

‘Waarom laat ik jullie dit zien, als er toch geen verdedigingsvloek bestaat? Omdat jullie het moeten weten. Jullie moeten weten wat het ergste is dat er kan gebeuren. Jullie moeten weten wat het ergste is dat er kan gebeuren. Jullie moeten zorgen dat je niet in een situatie verzeild raakt waarin je met dat ergste geconfronteerd wordt en daarom herhaal ik – WEES WAAKZAAM!’ De hele klas schrok opnieuw.
‘Goed…die drie vleoken – Avada Kedavra, Imperius en Cruciatus – staan ook wel bekend als de Onvergeeflijke Vloeken. Zo’n vloek uitspreken tegen een medemens, is voldoende om tot levenslang in Azkaban veroordeeld te worden. Dat is waar jullie mee te maken kunnen krijgen. Ik moet jullie leren je daar tegen te verdedigen. Jullie moeten voorbereid zijn. Jullie moeten gewapend zijn. Maar jullie moeten vooral altijd en overal waakzaam zijn! Pak jullie veer en schrijf op…’

Uit Harry Potter en de Vuurbeker.

Wellicht vraag je je af waarom ik in vredesnaam dit stukje tekst neerzet op mijn blog. Wat hebben wij er nou aan om waakzaam te zijn tegen vloeken die toch niet bestaan? Wat voor wijsheid kan er zitten in een boek waarvan een deel van de mensen vindt dat het slecht is?

Wie de Bijbel leest, zal merken dat het niet alleen een schrijven is over God en Zijn volk. Er is nog een ander figuur dat er steeds wat doorheen speelt, en waarvoor we gewaarschuwd worden. Sommigen zullen dit afdoen als bijgeloof, als onzin. Echter, wie in God gelooft, kan niet anders dan ook in de gevallen engel, Lucifer, geloven. Ja beste mensen, ik heb het over niemand anders dan de duivel, satan, of wat voor naam je hem ook wil geven.

Vanaf het begin der mensheid is hij aanwezig, en speelt hij een rol in ons leven, of we dat nou door hebben of niet. Vaak hebben we het juist niet door, oftewel omdat we niet geloven in de Duivel, of omdat we in het geheel niet geloven, of omdat we geloven dat wat we doen goed is al druist het in tegen Gods werk, en zo zijn er nog wel meerdere redenen op te noemen.

Een paar maanden terug nog zou ik dit nooit geschreven of zelfs maar gedacht hebben. Tot ik op harde wijze met m’n neus op de feiten gedrukt werd: wat geloof ik nou eigenlijk, in Wie geloof ik, wat is het fundament van mijn leven en wie is eigenlijk degene die ik volg? Niet bepaald een makkelijke periode. Tevens een periode die nog steeds voortduurt. Toen besefte ik dat ik weliswaar in God geloof, in het offer dat Zijn Zoon heeft gebracht, maar dat ik toch in mijn dagelijks doen en laten, in mijn woorden maar meer nog in mijn gedachten en in mijn hart, andere dingen aan het volgen was. Kleine dingen, heel subtiel soms. Maar ze waren er wel.

En laten die dingen nou juist gevaarlijk zijn. Die kleine dingen. Dingen waarvan we soms wel, maar vaak ook niet eens doorhebben dat ze nou juist zo fout zijn. Ook in de Kerk en de samenleving zie je dat. Veel dingen die eens vanzelfsprekend als goed en zelfs heilig werden beschouwd, worden nu afgedaan als ouderwets, conservatief of zelfs gevaarlijk. Het grootste gevaar is misschien zelfs nog wel dat we niet erkennen dat die oh zo sluwe duivel hier een handje in kan hebben, al is dat soms slechts een klein zetje, met grote gevolgen. Ook in ons eigen hart gaat het soms net zo: oh, ik dan zus en zo wel even doen, dat is niet zo erg. Vervolgens kan een volgende stap ook wel gezet worden, tot uiteindelijk het geloof nog maar een miniem stukje van je dagelijks leven, van je wezen uitmaakt.

Wat moeten we nu doen? à la The Exorcist de demonen in ons uit gaan drijven? Misschien wel. Maar wellicht dat we eerst open moeten staan voor de mogelijkheid dat er duivelse invloeden in ons leven zijn, dat we zwakker zijn dan we denken. Tegelijkertijd proberen God te blijven zoeken, te blijven bidden (de heilige aartsengel Michael is een prima voorspreker hiervoor), ook al is het maar eventjes, open te staan voor Zijn Woord, durven offers te brengen, te kiezen voor Hem. En bovenal, waakzaam te zijn:

Weest nuchter, wordt wakker. Uw vijand de duivel zwerft rond als een brullende leeuw op zoek naar een prooi om te verslinden. Weerstaat hem, sterk door het geloof.

1 Petrus 5, 8-9a

Read Full Post »

Zaterdagmiddag vier uur, Loes komt de kerk binnen. Ze gaat zitten in de achterste bank, vlak bij het biechthokje. Die is nog donker, dus de pastoor zal nog wel even bezig zijn met wat anders. Ze kijkt om zich heen: afgezien van een koster die rondloopt om dingen klaar te zetten voor de Mis van vijf uur, is de kerk leeg. Na een paar minuten loopt de pastoor de kerk in, ziet Loes zitten, en loopt door naar de biechtstoel.

Zondagochtend elf uur, de hoogmis begint. De kerk zit aardig vol, met mensen van allerlei slag en leeftijden. Blij dat ze weer te communie kan stapt ze de rij in. Toch snapt ze het niet. Al die mensen die week na week te communie gaan, en hoeveel mensen de dag ervoor voor de biecht waren. Zijn ze dan echt allemaal doordeweeks gegaan? Of bij een andere priester? Ze probeert er niet te veel aan te denken, niet haar zaak, het is niet aan haar om te oordelen.

Een paar weken later spreekt ze met haar familie. Waarom ze nou niet gaat samenwonen. Dat is toch heel normaal? Vroeger moest je trouwen, nu hoefde dat niet meer. Loes krabt achter haar oren: maar er is toch niks veranderd aan wat samenwonen en trouwen is? Is het dan niet slecht meer om te gaan samenwonen?

Nee, de leer van de Kerk is niet veranderd. De handelingen op zich zijn niet veranderd. Wat goed en fout is, is niet veranderd. Maar de mensen zijn gaan denken dat het mag, dat het goed is. Dat was namelijk modern, meegaan met je tijd, iedereen deed het, dus waarom zou dat fout zijn? Daarnaast, werd er niet vertelt dat het toch allemaal maar gaat om lief zijn voor elkaar? Dat je goed bent zoals je bent?

Opeens zijn mensen allemaal goed geworden, verkeerde dingen worden niet meer gedaan. Met een knip van de vinger stelt God ineens geen eisen meer aan de mensen, maar mag je doen en laten wat je wilt, zelfs Hem bespotten en elk gebod dat ooit gold met voeten treden. En daar vervolgens ook nog om lachen. Waarom zou je nog doen alsof je zondigt, terwijl zondigen niet meer bestaat? Je maakt je eigen regels wel, en laten die nou toevallig zijn wat je zelf prettig vindt.

Zondigen, een vies woord. Dus stoppen we het maar weg, doen we alsof het niet bestaat. En als je al iets fout doet hoef je ook geen vergeving te vragen, God weet het toch allang. Maar wanneer ik iets steel, wil het toch niet zeggen dat het goed is op het moment dat iedereen het doet?

Read Full Post »

Vervolg op deel 2: adolescentie ofzo.

Dit alles heeft echter niet een vuur doen aanwakkeren. Ja, de katholieke kerk was me dierbaar, ik was er thuis, maar hoe en wat, en waarom, dat had je me toen niet moeten vragen. Eigenlijk een beetje als een liefde voor iemand: je vindt die ander mooi en leuk, en voelt je aangetrokken tot die ander, maar waarom, daar heb je lang niet altijd een idee van.

Tot Palmzondag 2007. Het bisdom Groningen Leeuwarden organiseerde een Palmzondagweekend voor de jongeren. Inmiddels was er zoals in de vorige twee stukken te lezen toch iets van een vlammetje aan het wakkeren, een nieuwsgierigheid die tot dan toe eigenlijk behoorlijk weggestopt was en aan het dringen was om naar buiten te komen. Ik besloot om me op te geven, niet wetend wat mij te wachten stond.

Het bleek een prachtige ervaring te zijn: samen eten met andere katholieke jongeren, samen bidden, een uitleg over een Bijbeltekst door de jongerenwerker…dit alles kende ik niet. Als nieuweling werd ik met open armen ontvangen, werd ik opgenomen in de groep, als een zuster zou je kunnen zeggen. Alleen dit al heeft een diepe indruk achter gelaten.
Maar dit was slechts bijzaak bij de andere ervaring: Eucharistische Aanbidding en Biecht. Twee dingen die mij totaal onbekend waren. Ok, de Biecht niet echt, maar die kende ik alleen van de verhalen van mijn ouders en oma, en dan vooral in negatieve zin. Of ik toen ook al het besef had dat Christus daadwerkelijk aanwezig was in de Hostie weet ik niet, maar dat ik die Aanbidding als bijzonder ervaren heb dat weet ik nog wel. Momenten van stilte, afgewisseld met een aantal liederen, een manier van Aanbidding die mij tot op de dag van vandaag nog steeds raakt.

En ja, toen zat ik daar, in de bank. Er was van te voren een inleidend praatje over de Biecht gehouden, en ik zag dat de een na de ander ging biechten. En ik wist het niet, ik wist niet wat ik moest doen. Want ja, wat moest ik zeggen, hoe wist ik wat ik fout had gedaan, en zou ik het wel durven, wat zou de priester wel niet van me denken. Toch ben ik op een of andere manier uit de bank gestapt en ben ik voor het eerste in m’n leven – ik was toen negentien – gaan biechten.

En het was fijn. Ok, het ging behoorlijk hakkelend allemaal, en zo terugkijkend heb ik toen ook een heleboel vergeten te zeggen. Maar het was een begin, een eerste keer. Het voelde alsof ik begonnen was met een opruiming, een opruiming die nog wel even tijd nodig zou hebben.

Thuis gekomen van dit weekend zat ik vol gedachten en emoties van deze bijzondere ervaringen. Het vlammetje was duidelijk aangewakkerd en voorlopig nog niet van plan om uit te doven.

Wordt vervolgd door deel 4: de basics herontdekken

Read Full Post »