Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘bijbel’ Category

Vele werkers zijn er in de wijngaard, sommigen vanaf het eerste uur, anderen van het derde, zesde, negende en sommigen zelfs pas vanaf het elfde uur. En allemaal kregen ze hetzelfde loon aan het einde van de dag. Zo hebben we afgelopen zondag gehoord in het evangelie (Matt. 20, 1-16a).

Naar menselijke gevoelens en gebruiken niet geheel terecht, zouden we zeggen. Want loon moet je krijgen naar de hoeveelheid arbeid die je verricht hebt, toch? God werkt echter anders. Alle werkers in Zijn Wijngaard krijgen aan het einde van de rit hetzelfde loon, namelijk eeuwig leven bij Hem in de hemel. Er is niet een beetje hemel of veel hemel, nee, er is gewoon de hemel. Punt. En eenieder die in Hem gelooft kan dat eeuwige leven bij Hem in de Hemel bereiken (Joh. 3, 16). Er wordt in de Bijbel geen voorwaarde gesteld aan hoe lang je in Zijn Wijngaard gewerkt hebt, alleen dát je het gedaan hebt, en als het goed is met geheel je hart, ziel en verstand (Marc. 12, 28b-30).

Moeten we dan maar gewoon lekker het grootste deel van ons leven ons niks aantrekken van Hem, en als ons einde nadert nog even snel ons tot God keren zodat we tóch dat loon ontvangen? Nah, niet verstandig. Niet alleen omdat niemand weet wanneer de dood komt en je dus ineens te laat kunt zijn, maar veel meer nog omdat werken in de Wijngaard van de Heer op dat moment al een beloning is.

Voor sommigen klinkt dit gek, want christen zijn is lang niet altijd makkelijk. Er wordt zelfs gevraagd ons kruis op ons te nemen (Luc. 9, 23) en indien nodig ook te lijden omwille van Christus. En toch is het zo, al zien we het soms niet. Als voorbeeld vind ik hier de parabel van de Verloren Zoon (Luc. 15, 11-32) erg mooi. De jongste zoon denkt dat hij ergens anders dan bij zijn vader het veel beter zal hebben, dat het bij zijn vader maar niks is. Hij eist zijn erfenis op en maakt die op aan allerlei zaken waar zijn vader het ongetwijfeld niet mee eens zal zijn geweest. Maar dan beseft hij dat het bij zijn vader toch wel erg goed is en komt weer terug. Hij heeft op een harde wijze mogen leren dat het bij zijn vader toch wel erg goed is. De oudste zoon echter had meer moeite die les te leren. Hij ging er niet vandoor, hij bleef zijn vader trouw. Maar hij besefte niet wat hij had. En wat hij had, dat was alles wat zijn vader ook had. Het was al die tijd van hem: het lekkere eten, het huis, het land, de liefde van zijn vader.

Zo is het ook met ons. Wij, de werkers van het eerste, derde, zesde en misschien wel negende uur, delen nu al in de onmetelijke rijkdom van God, al is het nog niet volledig. Maar we mogen nu al Zijn liefde ervaren en weten dat we eens bij Hem mogen zijn. We mogen nu al bij Hem komen als we moe zijn of onder lasten gebukt. We hoeven niet bang te zijn, want Hij is altijd bij ons. De werkers echter van het elfde uur hebben de hele dag al geen hoop op werk, en toch komt, gelukkig, uiteindelijk de verlossing nog. Ze kunnen zichzelf en hun gezin toch nog voeden, voorzien van wat nodig is. Maar die hele dag hebben ze getwijfeld, geen troost gehad, angst gekend. Zo is het ook met allen die God nog niet kennen. Ze mogen dan misschien wel een mooi en rustig leven lijken te hebben, maar de diepe vreugde en geluk van het bij God zijn, dat is er nog niet. Ze hebben (nog) geen hoop en uitzicht op eeuwig leven.

Hoewel het loon uiteindelijk dus het zelfde is, hebben de mensen van de eerdere uren, veel langer al plezier en uitzicht gehad van dit loon. Laten we daarom niet boos of jaloers zijn op degenen die later pas tot geloof komen. Laten we blij voor ze zijn, en laten we niet ophouden meer mensen dit geluk te gunnen en proberen naar toe te leiden.

One day ev’ry tongue will confess You are God
One day ev’ry knee will bow
Still the greatest treasure remains for those
Who gladly choose you now

Disclaimer: deze blog is tot stand gekomen uit eigen overpeinzingen en gefinetuned door enkele stukken uit de preek van onze pastoor afgelopen zondag, de voorbereidingsavond voor het doopsel van onze jongste en het boekje van de verloren zoon die mijn peuterdochter de laatste tijd regelmatig met veel plezier wilde lezen.

Advertenties

Read Full Post »

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Read Full Post »

Met gisteren Witte Donderdag is het Paastriduum weer van start gegaan. Elke dag een ander aspect om bii stik te staan, elk moment heeft zijn eigen karakter,  zowel inhoudelijk als qua vorm. Eerder dacht ik dat ik voorkeuren had voor de ene of andere viering.Inmiddels besef ik dat het, mijn inziens, sinaasappels met chocola vergelijken is: beide  zijn lekker,  beide  gezond (in ieder geval, als je bij laatstgenoemde pure chocolade neemt), maar van wezenlijk ander aspect en derhalve niet te vergelijken.

Het begint feestelijk. Bij de Mis op Witte Donderdag herdenken we het Laatste Avondmaal, en daarmee instelling van zowel Echaristie als Priesterschap. Maar reeds bij het Gloria komt er ook een droefheid bij: alle bellen en klokken worden gedurende het gehele Gloria geluid,  om daarna te zwijgen tot het Gloria van de Paaswake op zaterdagavond. Een emotioneel kippenvelmoment. Zelden hou ik het droog. De Mis heeft vervolgens een open eind: geen zegen en wegzending, maar wegdragen van Het Allerheiligste Sacrament (Christus zelf) naar het rustaltaar. Gevolgd door het kaal maken van het hoofdaltaar. Het is duister.  Verlaten. Droefheid komt in de plaats van vreugde.

Die droefheid zet zich op Goede Vrijdag voort. Geen bellen maar ratels. Geen orgels.  Een sobere herdenking. Het Kruis en Christus’ dood staan centraal. We horen de droefheid,  we lezen het Lijdensverhaal en bidden voor Kerk en wereld. Dan een moment waar ik zelf echt naar toe heb moeten groeien in de loop van de jaren: kruisverering. Het Kruis waaraan Christus heeft gehangen wordt aanbeden (met een streel, een kus,  soms met bloemen). Onze Redding.  Zonder Goede Vrijdag geen Pasen.
Naast deze liturgische viering is er vaak ook nog de mogelijkheid om de Kruisweg te bidden. Om de lijdensweg die Christus afgelegd heeft op een bijzondere manier te overdenken.

En dan wordt het stil.  De hele zaterdag is stil.  Als we in de avond de kerk in komen voor de Paaswake is het stil en donker. En toch voel je de hoop er al doorheen. Het licht wordt  binnengedragen,  symbool voor het Ware Licht: Christus. We horen over onze geschiedenis (de bevrijding uit Egypte) en de opgang naar de Opstanding. De lichten gaan weer aan. Christus is verrezen. Vreugde vervangt de droefenis.

Vervolgens gaan op de Paasochte d alle registers open, althans bij ons in de kathedraal.  Volop vreugde, het mooiste gezang,  alleluia’s te over. Een mooier hoogtepunt kan er niet zijn.

Zo heeft van Witte Donderdag tot Paasochtend alles zijn eigen aspect. Het een kan niet los zijn van het ander. Vergelijken is vrijwel onmogelijk. Ik kijk er dan ook elk jaar weer naar uit alle aspecten mee te maken, mee te beleven.  De schoonheid en diepgang raken telkens weer.

Read Full Post »

Gerechtvaardigd worden door geloof of gerechtvaardigd worden door daden. Deze twee zaken worden nogal eens tegenover elkaar gezet. Tegenover elkaar, als protestant (sola fide) en katholiek, waarbij die eerste het laatste nogal slecht vinden. De gedachte dat je door maar goed te doen ook al geloven ze niet, wel in de hemel zouden komen.

Net als bij veel andere dingen wordt hier nogal eens een tegenstelling gemaakt die er eigenlijk niet is. Is het dan makkelijk? Ja en nee. Door de hele Bijbel en ook in de Traditie is geloof het uitgangspunt, of beter, de genade van God het uitgangspunt. Alleen door die genade kan je gerechtvaardigd, gered worden. Deze genade is een geschenk, en kan je niet verdienen. Echter, als je deze genade hebt ontvangen, wordt wel van je verwacht dat je er ook iets mee dóet. Het is niet de bedoeling dat je zodra je deze genade hebt ontvangen kan zeggen “Heer, heer”, en dan in je luie stoel achterover gaat zitten en er verder niks mee doen.

Je moet dus iets doen met die genade. Wat je daarmee moet doen kan op duizend-en-een manieren, daar is de Bijbel, vooral het nieuwe testament, over volgeschreven. Wat voor jou de weg is om iets te doen met die genade, met het geloof, kan heel individueel bepaald zijn. Maar dat je er iets mee moet doen is duidelijk. Rechtvaardiging krijg je niet door je daden, dat krijg je alleen door genade. Maar als je vervolgens niks doet met die genade, word je alsnog niet gerechtvaardigd.

Het is de kunst hierbij om niet door te schieten in het dóen. Dat je alleen maar bezig bent zonder stil te staan, bang dat je door iets te vergeten te doen in ongenade valt. Dat je vergeet om bij God te zijn, dankbaar te zijn, en ook die genade telkens weer te ontvangen. Ora et labora, bid en werk. Beiden in juiste hoeveelheid.

Read Full Post »

1. Zondag wilde onze vriezer niet fatsoenlijk meer dicht. De pizza’s waren al half ontdooid en de ijsjes die we zaterdag gehaald hadden waren al half gesmolten. Resultaat van het ontdooien en schoonmaken van de vriezer steeds uitstellen. Dus toen alles maar in een emmer of in de koelkast gedaan (en die zo koud mogelijk gezet, maar dat effect trad pas uren later op), vriezer uitgezet en stofdoeken onder de vriezer bevestigd en naar beneden laten lopen (om het voor te kunnen stellen: de vriezer komt tot aan het plafond en ik heb een trappetje nodig om bij de vriezer te kunnen komen). Uiteraard schoot het niet op en heb ik maar besloten om er twee pannen netgekookt water in te zetten. Aan de plofs te horen een drie kwartier later had het effect. Toen was dus de vriezer schoon en konden we alles weer veilig erin stoppen. Dat is nogal heidens bezig was door de vriezer juist op een zondag schoon te maken laten we even buiten beschouwing.

2. Ik stuitte vandaag op de website van ‘feminist for life’ – echte vrouwen, die snappen dat je als echte vrouw ook respect hebt voor het leven, dat kiezen voor het leven niet iets anti-vrouwelijks is, juist niet. Een site om het waard te nemen een kijkje op te nemen.

3. De achterband van mijn man lijkt onweerstaanbaar aangetrokken tot scherpe voorwerpen (of scherpte voorwerpen tot zijn achterband). Nu kunnen we best wel banden plakken, maar soms moet er gewoon een nieuwe binnenband in (wat we dan weer niet kunnen).

Voorbeeld van een niet meer te plakken band. Geheel toevallig de band in kwestie.

Voorbeeld van een niet meer te plakken band. Geheel toevallig de band in kwestie.

4. Aangezien ik de auto mee heb naar het werk, kan mijn man wanneer zijn fietsband weer eens lek is, mijn fiets gebruiken. Nu heeft hij het op een of andere manier voor elkaar te krijgen om een gigantisch slag in mijn voorwiel te veroorzaken (feitelijk had hij de fiets alleen maar buiten staan bij zijn vrijwilligerswerk en heeft iemand anders de band waarschijnlijk gemold, maar dat terzijde). Toen hadden we dus geen fatsoenlijke fiets meer. De fietsenmaker tegenover ons had dus twee dagen achter elkaar fietsen van ons te repareren. Nu kunnen we morgen weer gewoon allebei op onze eigen fiets naar de sessie met onze fertilitycaredocente.

5. Nog maar drie weken, dan heb ik mijn stages op de huidige locatie er op zitten. Na 1 jaar en 8 maanden wordt het dan tijd om het mooie Friese land in te ruilen voor de Groninger Stad. Ik ga mijn huidige plek missen: de sfeer, de mensen, het werk zelf. Tegelijkertijd heb ik ook zin in de nieuwe stageplek, vooral omdat ik dan meer contact zal hebben met mijn college arts-assistenten. Een ding is zeker: de overgang zal groot zijn.

6. Ik loop al twee weken met bril rond. Begon het met vermoeide ogen die geen zin hadden in mijn lenzen, inmiddels is het simpelweg zo dat ik nieuwe lenzen nodig heb en steeds vergeet een afspraak te maken met de opticien. Of eerlijker, het steeds voor me uit schuif omdat ik geen zin heb om op het werk te moeten regelen dat ik wat later kom of eerder weg moet. Hetzelfde geldt overigens voor het maken van een afspraak bij mijn audicien voor nieuwe hoortoestellen.

7. Bij onze na-maaltijdse bijbellezingen zitten we nu in Leviticus. Arme personen uit de oude tijd die dat geschreven hebben. In de huidige tijd hebben we tenminste nog copy-paste, copy-paste en…nog een copy-paste. Waarbij ik ook nog eens de slappe lach kreeg bij de tekst: slachtoffer. Als je je dat stuk tekst voorstelt met omgekomen personen bij een ongeluk of misdrijf wordt het toch wel een beetje erg luguber. Maar dat past dan weer wel bij al het bloed dat de priesters rond het altaar uitstrooien.

Read Full Post »

Vandaag kwamen we bij het na-maaltijdse lezen van een stukje uit de brief aan de Romeinen het kopje ‘door de doop’ tegen. Mijn man begon spontaan te zingen op de melodie van een wat ouder, maar ik denk nog steeds wel bekend lied van Freek de Jonge. Onderstaand een kleine bewerking van dit lied. U zult het zelf moeten zingen op de juiste melodie, met mijn ‘zangtalent’ ga ik het jullie niet aandoen een audiofragment op te nemen.

Als je vrij wilt zijn van zonde en wilt leven na de dood,
er is leven, er is leven door de doop.

Ga dan naar je lokale priester en zeg hem ik wil niet dood,
er is leven, er is leven door de doop.

Door de doop (Door de doop).
Door de doop (Door de doop).
Er is leven, er is leven door de doop.

Want Christus is voor ons gestorven een verschrikkelijke dood,
er is leven, er is leven door de doop.

Belijd dus gauw je zonden en vraag Christus hulp in nood,
er is leven, er is leven door de doop.

Door de doop (Door de doop).
Door de doop (Door de doop).
Er is leven, er is leven door de doop.

Voor degenen onder jullie die nu nog steeds niet weten om welk lied het gaat, hierbij het (niet zo subtiele) origineel:

Read Full Post »

In de tweede lezing van deze zondag (1 Kor 12, 12-30) verhaalt Paulus over het lichaam en zijn vele ledematen. In een gelijkenis met een gewoon lichaam waar de verschillende ledematen niet zonder elkaar kunnen en zelfs voor elkaar zorgen, schetst hij ook hoe wij als kinderen en volk van God met elkaar moeten omgaan. Niet als een boven de ander, maar gelijkwaardig en ieder met zijn eigen gaven.

Net als de tweede lezing van vorige week (1 Kor 12, 1-11) zouden we deze inhoud ook eens goed tot ons moeten nemen. Hoe veel mensen denken er wel niet dat ze perfect moeten zijn, in alles goed. Dat ze falen als ze een ding even niet goed doen, terwijl er zoveel andere dingen wel goed gaan. Sommige mensen hebben er totaal geen probleem mee, zelf behoor ik heel duidelijk niet tot die categorie, ondanks dat ik heel goed beter weet.

Het verlangen in mensen om perfect te zijn is denk ik wel eens een van de grote valkuilen. Perfect, wat is dat eigenlijk. Is het alles goed kunnen en overal in excelleren, of zijn zoals je geschapen bent, met je talenten en je zwakheden? Streven we naar iets waar we eigenlijk niet voor in de wieg gelegd zijn omdat dat nou eenmaal moet van de samenleving, of accepteren we dat we in sommige zaken gewoon niet zo goed zijn of gewoon normaal, want dat je niet in een bepaalde zaak excelleert, wil niet zeggen dat je er slecht in bent.

We kunnen niet alles zijn en doen. In plaats daarvan zouden we moeten kijken wie we zijn en wat de goede God ons gegeven heeft aan talenten. Deze talenten moeten we vervolgens gebruiken en vrucht laten brengen (Matt 25, 14-30). Zo brengt eenieder eigen talenten mee, en samen vormen alle mensen met hun talenten het volk Gods. De een niet beter dan de ander, maar wel ieder met zijn of haar eigen taak en plaats. Niet forceren wat niet onze plek of ons talent is, maar blij zijn met wat we gekregen hebben en op die manier bijdragen aan een betere wereld, aan het Koninkrijk van God.

Read Full Post »

Older Posts »