Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘christelijk’ Category

1. Van de vrijdag op zaterdag voor Kerstmis besloot de grote klein meid ziek te worden. Om net op tijd voor Kerstmis weer beter te zijn. De avond van de 1e Kerstdag werd mijn moeder ziek. Twee dagen later in milde mate gevolgd door mijn man en nog een dag later mocht ik er zelf aan geloven. Gisteren daarom eerder thuisgekomen uit het werk om in de middag een paar uurtjes te slapen en om in de avond al om kwart voor negen in bed te liggen. Vandaag gaat het gelukkig alweer wat beter. Hopelijk dat de jaarwisseling zonder gekke dingen gaat verlopen.

2. Naar de Mis gaan als gezin is deze jaren toch wat een uitdaging. Combinatie van peuter, baby die een redelijk ritme heeft ’s nachts en planning met de familie. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat manlief een prachtige Nachtmis heeft gehad in de Groninger kathedraal terwijl ik op de meisjes lette. En ik in de ochtend in Sneek naar de Hoogmis gegaan ben in mijn eentje.

Die genoemde Hoogmis was op zich erg mooi. Ik heb me in geen tijden zo dichtbij God gevoeld. Maar what the heck zitten ze het eucharistisch gebed te vernachelen door er ineens allemaal gezongen tekst door te doen. Het meest heilige, stille moment van de gehele Mis aan flarden. En dat terwijl de rest van de Mis (op de schuldbelijdenis na) mooi was, met oa prachtige missetting, psalm na de eerste lezing en zelfs de Prefatie en Onze Vader in het Latijn.

20171229_202913

3. “Uit de mond van kinderen hebt Gij u de lofzang bereid”. Hoe waar ook weer. De grote kleine meid vindt het maar wat mooi als ze een kerststal ziet om dan heel hard “baby Jezus!” te roepen.

4. De liederen die we in de Advent samen zongen hebben plaatsgemaakt voor kerstliederen. Een van de favorieten is toch wel:

5. De kerstversiering in huis is wat karig dit jaar. Voor Kerst weinig tijd en energie voor gehad (allang blij dat er enkele kerstkaarten op tijd de deur uit zijn gegaan – ook veel minder en later dan gebruikelijk). Maar gelukkig begint de Kersttijd pas met Kerstmis, en dus ga ik proberen morgen – afgelopen dagen werd hem niet echt met de ziekte – om het huis nog wat meer in Kerststemming te brengen: kaarten ophangen, nog wat extra lichtjes hier en daar. De raamschildering mogelijk vervangen van adventskalender naar kersttekening.

6. Vandaag was de laatste werkdag van 2017. Op de polikliniek waren er weinig collega artsen aanwezig. In de ochtend had ik geloof ik het drukste spreekuur, in de middag een collega van het andere op de poli zittende specialisme. De gang waar we zaten was in de middag grotendeels donker. En dan altijd mooi om bij het weggaan te kunnen zeggen: “tot volgend jaar!”

7. Oh, ik geloof dat de beste host van de 7QTS (http://thisaintthelyceum.org/sqt-merry-christmas-im-a-unicorn/) wil weten wat het favoriete kerstcadeautje was. Voor mij was dat toch wel de CD met Maria-liederen van Radio Maria. Die hebben we gelijk op de terugweg naar huis gedraaid.

 

Advertenties

Read Full Post »

1. Onze eigen kerststal staat ook weer. De herders staan al vol ongeduld te wachten, de wijzen zijn nog bezig er aan te komen. Over het algemeen staan Maria en Jozef in de stal, soms blijken ze ineens naar voren gelopen te zijn. Of de engel ligt op zijn rug naar boven te kijken, even zien wat zijn collega’s doen.20171222_221010

2. Kom ik bij de plaatselijke Jumbo hier, staat daar gewoon zomaar in de winkel een kerststal.
20171218_143415

3. En op het werk blijken ze ook al een kerstgroep te hebben. Waar baby Jezus braaf nog niet in ligt.
20171221_142851.jpg

4. Naast dit alles hebben ze in het Brabantse land blijkbaar ook allemaal mooie kerststallen (zowel in als buiten de kerk) opgezet. Zo ben ik afgelopen maandag met dochterlief op de fiets naar een dorpje vlakbij geweest. Althans, hemelsbreed vlakbij. De twee snelste toegangswegen bleken afgesloten. Dus toen kwamen we met een omweg na 15-20 minuten uit bij een punt waar ik ook in drie minuten had kunnen komen.
20171218_162054.jpg

5. Tegenover voornoemde kerststal staat een Maria-kappelletje. Wie weet waar het staat en wat de naam van Maria hier is mag het roepen. Gewoon een klein kappeltje. Open. Waar allemaal kaarsjes aangestoken zijn. En blijkbaar van mei tot en met oktober elke maandagavond de rozenkrans gebeden wordt.
20171218_164526

6. Voor het eerst doen manlief en ik iets met de O-antifonen. De volledige vespers waren niet haalbaar om te doen, maar we bidden deze week vooraf aan onze rozenkrans het O-antifoon met Magnificat erbij. En dan heb je natuurlijk nog deze:


7. We zijn er nog niet helemaal uit wat we gaan doen qua kerkgang zondag en maandag. Voor de zondagmis kunnen we naar een Mis in de novus ordo gaan (4e zondag vd Advent), maar ook Tridentijns (vigiliemis van Kerstmis). En dan kunnen we naar de Nachtmis, maar dat is niet handig met de jongste, maar de Dagmis doen we liever niet in de plaats waar we dan zijn. Dus hm, het is nog even puzzelen. Grote kans dat we vooral de Mis van Kerstmis niet gespleten doen als gezin/echtpaar.

Read Full Post »

1. Net als zo’n tien- tot vijftienduizend anderen liepen wij afgelopen zaterdag mee met de jaarlijkse Mars voor het Leven. Dit keer op het Malieveld, wat mooi groot was, maar helaas mocht de toch niet door het centrum. Het was koud en deels ook nat, maar het was ingetogen, goed en mooi om met zovelen de allerkleinsten die geen stem hebben een stem te geven. Om samen op te komen voor de echte nood en zorg voor de zwangere vrouwen. Wat alle mensen die niet verder kijken dan hun bevooroordeelde neus lang is ook zeggen, was er oprecht zoveel zorg en liefde van deze mensen voor zowel moeder als kind.

Schreeuw om Leven – verslag van de Mars, met video

2. Om bij de genoemde Mars te komen hadden we besloten om niet de auto te pakken (de vorige rit in de auto naar Den Haag was niet helemaal goed bevallen) maar een dagje te gaan treinen. Zo was het voor de grote kleine meid ook een beetje leuk nog. Een avontuur zelfs. Wat heeft die genoten van het treinen: sprinter, koploper én dubbeldekker. Dat we om logistieke, drukte en nog-uitzoeken-hoe-het-handig-is redenen de helft van de tijd op zo’n middenstuk zaten maakte haar niet uit. Stuk meer ruimte om te bewegen.

20171209_095350

3. De zondag erop zou ik voor het eerst de crèche doen in onze parochie. Om mij ook nog een Mis te kunnen laten bijwonen én nog een beetje structuur in de dag te houden, waren we de ochtend eerst nog naar een van de andere kerken in de parochie gegaan. Een mooi klein kerkje, waar als je het volksaltaar er uit zou halen en weer knielbanken er in zou zetten (ja echt, knielbanken er uit) een hele mooi intieme Tridentijnse Mis zou kunnen houden. Het was door omstandigheden een stille Mis, maar juist in deze rust en soberheid erg mooi. Vervolgens doorgegaan naar onze eigenlijke kerk. Waar een gezinsmis bleek te zijn. In plaats van de week erna. Daar ging ons gezinsmisontwijkend gedrag. Eigenlijk extra geluk dat we allemaal dus al eerder gegaan waren. Manlief heeft het tot na de collecte volgehouden, toen is hij ook maar bij de crèche komen zitten. Crèche doen was trouwens erg mooi, met ook nog een klein bijbelverhaaltje en tekenwerkje.

4. Voor Sinterklaas hadden we voor beide meisjes een boekje over Kerst gegeven. Voor de grote kleine meid een wat groter boekje over het Kleine Kerstkoninkje. Voor de kleine kleine meid een boekje n.a.v. het lied ‘Stille Nacht’. Haar zus vindt dit echter ook een erg mooi boekje, waarbij ik dit zodoende al enkele malen gezongen heb voor haar voor het slapen gaan. Al zoekende kwam ik er achter dat er in Nederland twee versies zijn. De katholieke en de protestantse. De katholieke is gewoon de vertaling van het originele Duitse. De protestantse versie heeft zeg maar alleen de melodie overgenomen. Rare jongens die protestanten. Ons boekje blijkt tot mijn blijdschap gewoon de reguliere, katholieke, versie te hebben.

5. We hebben een boom. Een echte boom. Inmiddels, in drie etappes, versierd met rood, goud en zilver. En een kerststal er onder. De grote kleine meid heeft ook een beetje meegeholpen. De nieuwigheid is inmiddels wel van de boom af geloof ik, maar ik ben erg blij dat hij staat.

DSCF6758

6. Met twee prachtig winterswitte dagen moest mama ook hier mee naar buiten om sneeuwmannen te maken en sleetje te rijden. In eerste instantie wou ik liever lekker warm binnen zitten. Toen ik eenmaal buiten was was het eigenlijk best wel erg fijn en vond ik het jammer dat ik weer naar binnen moest om haar zusje te voeden. Ook de handschoenen die inmiddels niet zo waterdicht meer waren konden de pret niet drukken. Op naar een Witte Kerst. Maar dat zal vast niet.

20171211_162731

 

7. De bestelde kerstkaarten zijn binnen. Ik kan nu eindelijk kerstkaarten gaan schrijven. Nu nog de al gekochte decemberzegels weer zien te vinden.

Read Full Post »

“Je kunt ook gewoon wachten met je laten dopen tot vlak voor je doodgaat. Heb je een leven gehad met wat minder regels en veel plezier. Maar waarom is het dan tóch niet zo verstandig?” Dit was een beetje de strekking van een van de vragen tijdens de doopvoorbereidingsavond van onze jongste. Het antwoord van mijn man: “want de gek in de auto kan ook tegen jóu aan rijden.” (iets daarvoor hadden we het er over dat je niet zomaar alles kan doen en laten, met als voorbeeld rijden in de auto bij ik meende alcoholgebruik). En dat is wat Christus ons doorheen het Evangelie wil vertellen, wat ook profeten en apostelen ons voor willen houden: alleen God kent het tijdstip waarop er geoordeeld zal worden.

De parabel die hier gisteren (tweeëndertigste zondag door het jaar) over gelezen werd is aan het eind hier erg duidelijk over: “weest waakzaam, want gij kent dag noch uur.” De boodschap is duidelijk, het verhaal zelf vind ik een stuk lastiger. Het is het verhaal van de tien meisjes, waarvan er vijf verstandig zijn en vijf dom. De vijf verstandige meisjes komen echter niet erg sympathiek over, immers: hadden ze niet gewoon kunnen delen en medelijden kunnen hebben met de domme meisjes?

Toch is ook hier een belangrijke les uit te leren. Niet eens zozeer dat we voorbereid moeten zijn, maar ook dat we zélf de verantwoordelijkheid hebben om voorbereid te zijn. We kunnen niet alles maar aan een ander overlaten en zelf niks doen. Zowel de vijf verstandige als de vijf domme meisjes wisten dat ze lang zouden moeten kunnen wachten en dat niet duidelijk zou zijn wanneer de bruidegom zou komen. In de joodse traditie, zo heb ik me laten vertellen, was het altijd afwachten hoe laat de bruidegom de bruid precies uit het ouderlijk huis zo halen. Er konden nog allerlei zaken af te handelen zijn voordat de bruidegom eindelijk eens op pad zou gaan. De meisjes die de bruid zouden vergezellen op deze tocht moesten dus al die tijd ook maar gewoon wachten.

Het was dus geen kwestie van niet weten. Het verschil zit hem er in dat de vijf verstandige meisjes er naar handelden, terwijl de vijf domme meisjes dat niet deden. En zo kregen ze elk de “beloning” die hen toekwam. Zo is het in onze tijd niet anders. Wij kunnen prima weten wat God van ons vraagt, daar hebben we Zijn Woord voor en de Traditie om dit concreter uit te werken. Maar we moeten het wel gaan doen. Niet over een paar dagen of maanden, niet over jaren, maar nu, altijd. Altijd moeten we proberen te leven zoals Hij van ons vraagt, in de kleine en in de grote dingen. En als dat niet lukt (wat vaker het geval is dan dat het wel lukt, althans, dat is mijn ervaring), niet uitstellen sorry te zeggen en vergeving te vragen.

We moeten dit zelf doen, ieder van ons. We kunnen niet aan een ander vragen voor ons te bidden en dan zelf niet eens de moeite nemen zelf neer te knielen. We kunnen niet fouten maken en dan verwachten dat een ander sorry gaat zeggen in onze plaats. We kunnen steun vinden bij elkaar en elkaar helpen om naar de Hemel te komen, maar er wordt ook actie van ons verwacht. De actie om God te beminnen boven alles en je naaste als jezelf.

Read Full Post »

‘Oordeelt niet over een ander, dat mag alleen God doen’. Een veelgehoorde opmerking in diverse discussies die over het geloof of ethische thema’s gaan. Het komt er dan vaak vooral op neer dat je niet een mening mag verkondigen die tegen de heersende publieke opinie in gaat en vooral iedereen zijn of haar eigen keus moet laten maken, ook als dat mogelijk niet zo’n verstandige keus is. Over eenieder die dat niet doet wordt gezegd dat hij of zij niet barmhartig is.

Inderdaad klopt het dat Jezus gezegd heeft: ‘Oordeelt niet, opdat Gij niet geoordeeld zult worden’ (Matt 7, 1). Echter is dat niet het enige dat Hij gezegd heeft. Doorheen het Evangelie zijn er voorbeelden van genezingen die Jezus doet. Echter bij elke genezing wordt er gezegd: ‘gaat heen en zondigt niet meer’. Hij is barmhartig, vergeeft en geneest, maar Hij verlangt wel van ons dat we ons handelen aanpassen en niet meer zondigen.

Nu is Hij natuurlijk God, maar wat moeten wij mensen doen wanneer iemand zondigt? Gelukkig zegt Hij daar ook iets over. In Matteus 18 vers 15-17 lezen we hoe hij ons oproept om onze broeder er op aan te spreken wanneer we zien dat hij zondigt, de zogenaamde broederlijke vermaning. Het is dus zelfs onze christelijke plícht om (op een gepaste wijze) bespreekbaar te maken wat zondig is en zo onze broeders en zusters tot inkeer te brengen.

Maar hoe weten we dan wanneer iets wel en niet zondig is? Dat vertelt God ons, in zijn Woord en door Zijn Kerk die ons dat Woord verder uitlegt en verdiept. Jezus zegt: ‘ik ben niet gekomen om de wet af te schaffen, maar om haar in vervulling te brengen (Matt 5, 17) en ‘heb God lief, en uw naaste gelijk uzelf’ (Matt 22, 37-39). De tien geboden zijn hiervoor een mooie basis.

Bijzonder genoeg is overigens dat het kleine stukje Bijbel “oordeelt niet” veel gepreekt wordt wanneer de Kerk Gods Leer verkondigt, maar heel handig achterwege gelaten wordt wanneer het mensen betreft die publiekelijk iets verkeerd gedaan hebben (bijv. overvallen en fraude) of wanneer het zeer persoonlijke zaken (bijv. iemand heeft tegen een ander geroddeld of heeft je ernstig benadeeld) betreft. Dan buitelt namelijk de een over de ander heen om te roepen wat voor een vreselijk persoon diegene wel niet is.

Laten we daarom niet zomaar zeggen ‘oordeelt niet’. Laten we op gepaste wijze benoemen wat niet goed is, maar laten we ook houden van degenen die deze fouten maken, geduld hebben en voor hen bidden. Altijd oordelen over daden en nooit over mensen. We zijn immers zelf ook allemaal hardnekkige zondaars in meer of mindere mate (de balk in onze eigen ogen moeten we dus ook niet vergeten). En hoe klein of groot de zonde ook is, Gods genade hebben we allemaal nodig.

Read Full Post »

1. Het kriebelt om te schrijven, maar ik mis een stok achter de deur en wat structuur. Daarom ga ik vanaf november proberen wat regelmaat in deze blog te krijgen, met o.a. diverse overwegingen, vrijdagsrecepten en een hopelijk wekelijkse Friday Quick Takes.

2. Mijn oma vierde afgelopen zaterdag haar 87e verjaardag. Zoals al jaren doet ze dat met de gehele familie (kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en aanhang indien van toepassing). Dit jaar gingen we bowlen en daarna eten. Heerlijk buffet met lekkere wintergroenten als witlof en spruitjes. Om te smullen. Met een lekker karbonaadje erbij. Dingen die ik als flexitariër (manlief is vegetariër) slechts zelden eet. En nu dus heerlijk van kon genieten.

3. Over bowlen gesproken: dat kan ik dus echt niet. Gewoon niet. Ik werd dan ook, mogelijk dankzij een zeer handige worp van mijn oudste broertje die overnam toen ik onze jongste aan het voeden was, verdienstelijk een-na-laatste. Van de gehele familie.

4. In mijn nieuwe thuisparochie zijn erg veel gezinnen aanwezig. Veel jonge gezinnen ook, met kindjes in de leeftijdscategorie van de onze. Enkele dames besloten dat het leuk zou zijn voor de kindjes (en de mama’s) om ook wat voor hen te organiseren. En zo zaten we afgelopen woensdag voor het eerst in een zaaltje een baby-/peuterpraise te houden. Met liedjes van o.a. Elly en Rikkert, waarbij de kinderen diverse muziekinstrumentjes bespeelden. Afgesloten met een kaarsje bij Maria. Beetje improvisorisch, maar volgens mij erg geslaagd. Voor wie zich afvraagt hoe dit bij mij kan passen: ik vind deze liedjes erg mooi en denk dat ze heel geschikt zijn voor kinderen om op een laagdrempelige manier meer met het geloof in aanraking te komen. Zolang de liedjes maar wegblijven uit de H. Mis.

5. Sinds enkele weken gaat onze oudste twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Zo kan ze leuk met andere kindjes spelen en leer ze mogelijk ook dingen die wij haar net wat minder goed aan kunnen bieden. Hoewel ze het op zich leuk vindt, is het ook nog wel erg wennen: samen spelen, wisselen van taken (structuur) en ook langer zonder papa en mama zijn bij mensen die ook nog eens geen familie zijn. We hopen dat ze steeds meer gaat wennen, want nu heb ik best met haar te doen soms.

6. Haast, haast, verkeerde afslag, haast, brug open, nog meer haast. Uiteindelijk waren we slechts een paar minuten te laat voor de Mis in de Kluis in Warfhuizen afgelopen zondag. Een Mis in de Buitengewone Vorm in een prachtige mooie kleine kluiskerk. Geen koor, wel gezang. Rust en stilte. De jongste dochter in de draagdoek bij papa, de oudste probeerde ik zo goed als het ging stil te houden, wat ze voor haar doen best goed deed. Het blijft toch zoveel mooier en rustiger dan (in ieder geval het gros) van de Missen in de gewone vorm.

7. Eindelijk, eindelijk heb ik de stap gezet om een baby-album te maken voor de kleintjes. Gewoon zo’n ouderwets fotoalbum. De foto’s waren al afgedrukt, maar ik had nog geen albums. Gisteren twee albums gekocht, nu de dappere stap zetten om dingen te gaan plakken, zodat er een mooi maar totaal niet perfect fotoalbum ontstaat.

SQT This ain’t the lyceum Late October

Read Full Post »

Vele werkers zijn er in de wijngaard, sommigen vanaf het eerste uur, anderen van het derde, zesde, negende en sommigen zelfs pas vanaf het elfde uur. En allemaal kregen ze hetzelfde loon aan het einde van de dag. Zo hebben we afgelopen zondag gehoord in het evangelie (Matt. 20, 1-16a).

Naar menselijke gevoelens en gebruiken niet geheel terecht, zouden we zeggen. Want loon moet je krijgen naar de hoeveelheid arbeid die je verricht hebt, toch? God werkt echter anders. Alle werkers in Zijn Wijngaard krijgen aan het einde van de rit hetzelfde loon, namelijk eeuwig leven bij Hem in de hemel. Er is niet een beetje hemel of veel hemel, nee, er is gewoon de hemel. Punt. En eenieder die in Hem gelooft kan dat eeuwige leven bij Hem in de Hemel bereiken (Joh. 3, 16). Er wordt in de Bijbel geen voorwaarde gesteld aan hoe lang je in Zijn Wijngaard gewerkt hebt, alleen dát je het gedaan hebt, en als het goed is met geheel je hart, ziel en verstand (Marc. 12, 28b-30).

Moeten we dan maar gewoon lekker het grootste deel van ons leven ons niks aantrekken van Hem, en als ons einde nadert nog even snel ons tot God keren zodat we tóch dat loon ontvangen? Nah, niet verstandig. Niet alleen omdat niemand weet wanneer de dood komt en je dus ineens te laat kunt zijn, maar veel meer nog omdat werken in de Wijngaard van de Heer op dat moment al een beloning is.

Voor sommigen klinkt dit gek, want christen zijn is lang niet altijd makkelijk. Er wordt zelfs gevraagd ons kruis op ons te nemen (Luc. 9, 23) en indien nodig ook te lijden omwille van Christus. En toch is het zo, al zien we het soms niet. Als voorbeeld vind ik hier de parabel van de Verloren Zoon (Luc. 15, 11-32) erg mooi. De jongste zoon denkt dat hij ergens anders dan bij zijn vader het veel beter zal hebben, dat het bij zijn vader maar niks is. Hij eist zijn erfenis op en maakt die op aan allerlei zaken waar zijn vader het ongetwijfeld niet mee eens zal zijn geweest. Maar dan beseft hij dat het bij zijn vader toch wel erg goed is en komt weer terug. Hij heeft op een harde wijze mogen leren dat het bij zijn vader toch wel erg goed is. De oudste zoon echter had meer moeite die les te leren. Hij ging er niet vandoor, hij bleef zijn vader trouw. Maar hij besefte niet wat hij had. En wat hij had, dat was alles wat zijn vader ook had. Het was al die tijd van hem: het lekkere eten, het huis, het land, de liefde van zijn vader.

Zo is het ook met ons. Wij, de werkers van het eerste, derde, zesde en misschien wel negende uur, delen nu al in de onmetelijke rijkdom van God, al is het nog niet volledig. Maar we mogen nu al Zijn liefde ervaren en weten dat we eens bij Hem mogen zijn. We mogen nu al bij Hem komen als we moe zijn of onder lasten gebukt. We hoeven niet bang te zijn, want Hij is altijd bij ons. De werkers echter van het elfde uur hebben de hele dag al geen hoop op werk, en toch komt, gelukkig, uiteindelijk de verlossing nog. Ze kunnen zichzelf en hun gezin toch nog voeden, voorzien van wat nodig is. Maar die hele dag hebben ze getwijfeld, geen troost gehad, angst gekend. Zo is het ook met allen die God nog niet kennen. Ze mogen dan misschien wel een mooi en rustig leven lijken te hebben, maar de diepe vreugde en geluk van het bij God zijn, dat is er nog niet. Ze hebben (nog) geen hoop en uitzicht op eeuwig leven.

Hoewel het loon uiteindelijk dus het zelfde is, hebben de mensen van de eerdere uren, veel langer al plezier en uitzicht gehad van dit loon. Laten we daarom niet boos of jaloers zijn op degenen die later pas tot geloof komen. Laten we blij voor ze zijn, en laten we niet ophouden meer mensen dit geluk te gunnen en proberen naar toe te leiden.

One day ev’ry tongue will confess You are God
One day ev’ry knee will bow
Still the greatest treasure remains for those
Who gladly choose you now

Disclaimer: deze blog is tot stand gekomen uit eigen overpeinzingen en gefinetuned door enkele stukken uit de preek van onze pastoor afgelopen zondag, de voorbereidingsavond voor het doopsel van onze jongste en het boekje van de verloren zoon die mijn peuterdochter de laatste tijd regelmatig met veel plezier wilde lezen.

Read Full Post »

Older Posts »