Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘dagelijkse zaken’ Category

  1. Na lange, lange tijd, ga ik weer eens wat langere afstanden alleen afleggen. Even los van het studiereisje naar Portugal dan. Vorige week “even” een retourtje Maastricht met de trein. Heerlijk in de trein, maar wat een pokke-end zeg. Morgen via Nijmegen met een van beste vriendinnen naar Night of the Proms in Rotterdam, en weer terug natuurlijk. En aanstaande dinsdag een retourtje Eindhoven. Toch is het ook wel fijn dat dat weer mogelijk is. Stiekem voelt het namelijk best fijn er even alleen op uit te zijn. Als ik mijn schatje dan ook zo snel mogelijk maar weer zie. En tussendoor heel veel updates (liefst met foto’s) krijg over hoe het gaat.
  2. Naast Ma-i-a (inmiddels alle beelden in de kerk), is er nu nog een heerlijk woordje bijgekomen. We gaan eten en dondersteentje zegt: bi-bi. En klapt haar handjes op elkaar. Zo ook na het eten en voor het slapen gaan. Naast dat ik enorm trots ben, vind ik het vooral enorm mega-schattig als ze het doet.
  3. Doordeweekse Missen in Groningen zelf lukt ook op mijn vrije dag meestal niet gezien het tijdstip. Gelukkig heb ik beschikking over een auto en is er in een prachtige kluiskapel zo’n half uur rijden van ons vandaan op een perfect tijdstip in de ochtend een Mis in buitengewone vorm. Hoe mooi kan je het hebben. Dondersteentje mee, en hoppa. Momenteel zijn de rozenkranzen (glow in the dark rozenkransen, *grinnik*) enorm populair bij haar. En bi-bi, vooral luid en duidelijk in de stilte. Ahum.
  4. Koekjes, wie houdt er niet van. Omdat meisje een tijdje niet zo’n zin in fruit had, besloot ik om gezonde koekjes te proberen te bakken. Dat bleek makkelijker dan gedacht: banaan – havermout – rozijn/pruim koekjes. Heerlijk lekker en heerlijk gezond. Denk ik. Dondersteentje eet er graag van. En mama stiekem ook.
  5. Van een kennis heb ik een hele mooie rok gekregen: zwart met allemaal stijlvolle bloemen. En het mooiste: aan de touwtjes elk een kruisje en tussen de bloemetjes door Vive Maria. Naar het merk. Ideaal voor katholieke vrouwtjes.
  6. Bij de dag van Katholieke Werkers in de Gezondheidszorg op 22 oktober j.l. heb ik na de Mis ook even een kijkje kunnen nemen in ik geloof de St. Vituskerk (Hilversum). Mooie kerk, mooi klassiek. Vreemde gewaarwording om een gewone parochiekerk te zien die groter is dan de kathedrale kerk waar je wekelijks komt.
  7. Manlief: “Wat ik je de hele dag al wil zeggen maar elke keer vergeet: meisje is vandaag 500 dagen oud. En aanstaande dinsdag zijn we 3,5 jaar getrouwd.” Het is maar dat u het weet.

Read Full Post »

1. Nope, het is nog steeds niet over. Het ziek-zijn bedoel ik. Onze kleine meid is grotendeels hersteld (maar lijkt nu last te hebben van doorkomende boventandjes), mama helaas nog niet. Wel weer naar het werk gegaan, en daarbij heel veel zakdoekjes gebruikt en liters sterilium op m’n handen gesmeerd geloof ik. Ik ben er inmiddels wel zat van. Maar het virus vond het nog niet genoeg: ook mijn man moet er aan geloven. Maar bij hem lijkt het slechts een verkoudheid te blijven. Maar aangezien ziek-zijn bij mannen erger is dan bij vrouwen, zal het vast uiteindelijk qua effect op hetzelfde neer komen.

2. De accu van mijn telefoon is dood. Of op sterven na dood, met van die Cheyne-Stokes-ademhalingsaanvallen. Soms blijft de telefoon lang rustig, het andere moment valt hij vijf minuten na van de lader gegaan te zijn zonder waarschuwing uit. Om bij het opladen vervolgens direct aan te geven dat hij nog 80 procent vol zit. En na het opladen na tien minuten ineens op 1% zit. Een van mijn lieve broers had dezelfde telefoon (niet sec dezelfde, je snapt het wel), en nu mag ik die hebben. Eerst maar even de accu geruild, de rest van de ingebruikname komt later. Lieve broer heb ik.

3. Afgelopen zondag bij de Mis hebben we de kleine meid maar even niet naar de crèche gedaan. Niet alleen zodat de andere kinderen niet aan zou steken, maar ook omdat haar los laten spelen in de drukte bij net wat herstel van ziekte waarschijnlijk niet ging lukken. De kleine mevrouw heeft de gehele Mis bij papa in de draagdoek gezeten en heeft heerlijk om zich heen gekeken. Papa heeft de Mis ineens heel anders beleefd. En mama, die mocht weer eens gewoon in de kerkbanken zitten en zich focussen op de Mis (voor zover dat ging met snotneus en kriebelhoest).

4. In het kader van het Jaar van Barmhartigheid is onderstaande hymne gecomponeerd. Ons koor zingt het regelmatig. Een mooie melodie en meezingtekst:

5. Sinds de komst van de kleine meid, vind ik het erg lastig om eventjes weg te gaan. Niet alleen omdat ze nog steeds deels afhankelijk is van de borstvoeding, maar ook omdat ik niet elke keer oppas wil vragen. Haar opa en oma (mijn ouders) willen met liefde op haar passen (waarbij ze dan gruwelijk verwend wordt, net als afgelopen woensdag, met oa croissantjes), maar ik wil ook gewoon weer eens dingen doen en dan gewoon haar mee kunnen nemen. Dat haar aanwezigheid normaal is, ze erbij hoort, welkom is. Ik had al vaker gehoord van de katholieke gezinsdagen in Helvoirt, en manlief en ik zijn ons nu aan het bezinnen of we er dit jaar gewoon al naar toe zullen gaan.

6. De afgelopen maanden hebben we ineens veel nieuwe lectoren bij ons in de kerk. Ik ben nog niet onverdeeld positief: er zitten goeden bij, maar ook mensen die echt nog wat oefening en instructie nodig hebben om ook in een kerk te kunnen voorlezen. Dit is namelijk best nog wel een kunst op zich weet ik uit mijn eigen ervaring als lectrice (ja, ik weet dus waar ik over spreek, en nee, ik word niet weer lectrice: ik vind het niet te combineren met het feit dat ik in de kerk ofwel een mantilla draag ofwel een hoofddoekje, en ik weiger om zelf de H. Communie uit te reiken). Niet dat ik het niet mooi vind dat mensen zich zo voor de kerk in willen zetten, maar goede instructie, oefening en misschien selectie zou nog niet zo’n verkeerd idee zijn.

7. En terwijl ik nadenk over wat ik bij dit afsluitende puntje neerzet, zie ik een bericht voorbij komen dat het bisdom ‘s-Hertogenbosch blijkbaar per ongeluk de bekendmaking van de nieuwe bisschop te vroeg op de site gezet heeft. Of het waar is dat Mgr. De Korte de nieuwe bisschop van het erg roomse bisdom wordt horen we morgen bij de persconferentie, maar het is nu toch wel even wat spannender, aangezien dat betekent dat wij ook weer een nieuwe bisschop krijgen. We wachten geduldig af.

Read Full Post »

“Goed, dan kan ik nu even een warm kopje th… Oh, shit, ze is weer wakker.” Voorspelbaarheid is vrijwel nul in dit huis sinds de komst van ons lieve roze draakje. Nou ja, het enige voorspelbare is dat ze juist op een moment dat je denkt dat er iets gaat gebeuren er niets gebeurt en omgekeerd. En als er iets gebeurt, is het ook best nog wel even puzzelen wat de kleine madame nu weer wil. Denk je te weten wat haar huiltjes betekenen, zijn ze de week erop weer anders.

Het is echt een prachtig wondertje dat we hebben mogen ontvangen. En ook prachtig mooi om te zien hoe ze zich in die paar weken al ontwikkelt heeft. Nu ze ook écht kan glimlachen en met de ogen volgt (en alles lijkt te willen zien), zijn de mooie momenten nog mooier. Maar serieus, een roze wolk? Daar zie je mij niet op zitten. Ik vind het stiekem best zwaar allemaal, hoe mooi het tegelijkertijd ook is.

Weinig slaap, onzekerheid of alles wel goed gaat (drinkt ze genoeg, drinkt ze niet te veel, plast en poept ze wel goed, slaapt ze niet te veel, slaapt ze niet te weinig, is ze niet te warm aangekleed, is ze niet te koud aangekleed, en bovenal: ademt ze nog wel???), en duizend-en-een adviezen die ook nog eens allemaal tegenstrijdig zijn met elkaar (echt, ga niet googlen tenzij je echt veel zelfvertrouwen hebt). Dit heeft me doen concluderen dat er niet één methode is die goed is, maar dat het zoeken is naar wat voor jóu en je kleintje werkt.

Gelukkig worden er al duizenden jaren kinderen geboren, en weten ouders van allerlei achtergronden de kinderen groot te brengen. Ook ons aller Moeder Maria heeft dit alles doorlopen. Van de zwangerschap met mogelijk allerlei kwaaltjes van dien, de bevalling en het grootbrengen van kindje Jezus. Want hoewel kindje Jezus natuurlijk Gods Zoon was, kan ik me niet voorstellen dat Hij vanaf de geboorte alleen maar braaf is geweest en nooit huilde, nooit moeite had met in slaap komen en dat hij niet Zijn Moeder af en toe knettergek maakte. Althans, vanuit menselijk oogpunt ga ik maar even van deze situatie uit.

Van een vriendin kreeg ik tijdens de zwangerschap het boekje: “Walking with Mary – a catholic women’s guide to pregnancy”. Hierin was er voor elke week een overweging  om samen met Maria door de zwangerschap heen te gaan. Hoewel ik niet zo’n held ben in het volgen van wekelijkse opdrachten voor gebed of focus, was het toch fijn op deze manier een extra dimensie te hebben in de bijzondere tijd van het wachten op ons kleintje. En nu ze geboren is, is het fijn te weten dat ik niet alleen vriendinnen en familie hier op aarde heb om tegen te praten (lees: klagen) over ons kleintje, maar ook dat ik een Hemelse Moeder heb die weet hoe het is, en steun en troost kan bieden.

Al duizenden jaren worden kinderen geboren en groeien ze op tot volwassenen. Al duizenden jaren hebben ouders hun weg gevonden. Ook hier zal dat dus op een of andere manier wel los lopen. Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen, maar hebben we steun van aardse en hemelse familie en vrienden.

Read Full Post »

Opgroeien tot een zelfstandig individu: zelf je zaken kunnen regelen zonder afhankelijk te zijn van anderen. Je eigen keuzes maken en bij voorkeur je eigen problemen oplossen zonder hulp van anderen. Het lijkt een beetje de strekking van onze hedendaagse samenleving.

Hoewel er niks mis mee is om zo goed als kan op eigen benen te staan, is het gevaar dat de concepten ‘samen’ en ‘hulp’ weggedaan worden als zwak en afhankelijk. Terwijl we als individuen bestaan bij gratie van samen. Immers, geen mens is compleet zelfvoorzienend, niet financieel, niet met betrekking tot voedsel en niet emotioneel. We hebben elkaar nodig.

En waar komt dat samen beter tot uiting dan in familieband? Mijn ouders hebben ons altijd meegegeven dat we het samen moeten doen, dat we elkaar helpen. Of het nu was dat ze alles gaven van zichzelf toen wij nog klein waren, of nu we voor een groot deel op eigen benen staan, ze zijn er voor ons. En hoe meer wij als kinderen op eigen benen kunnen staan, hoe meer we er ook voor elkaar en onze ouders kunnen zijn. Samen. Als de een het even lastig heeft, bijvoorbeeld financieel of ten aanzien van studie, dan zijn er altijd anderen om op terug te vallen, anderen die de hand vasthouden als het moeilijk is of net eventjes dat steuntje in de rug geven (praktisch of emotioneel) dat nodig is om verder te gaan.

Er was een tijd dat ik het als zwak beschouwde. Ik was toch immers inmiddels arts, had eigen inkomsten, eigen huisje, eigen auto en getrouwd met een schat van een man. Dan zou ik toch geen hulp nodig hebben? Feitelijk kan ik ook veel dingen zelf regelen. Maar waarom zou je alles per sé alleen willen doen? Mijn ouders hebben ons enorm geholpen het huis baby-klaar te maken, en nu onze auto weer eens kapot is, mogen we zolang het nodig is en enigszins kan hun auto gebruiken. Wanneer ik eventjes niet lekker in mijn vel zit, ben ik altijd welkom om bij hun aan te komen waaien, net als bij mijn broertjes trouwens. En ik besef dat het me nu niet tot een afhankelijk klein kind maakt, maar tot een individu die leeft samen met anderen, in een omgeving waar je er voor elkaar bent waar nodig en mogelijk, om het sámen te doen. Dit geldt niet alleen voor familie, maar ook voor vrienden en kennissen. Liefde geven, liefde ontvangen.

En dat brengt me eigenlijk weer tot een Loesje-uitspraak die ik ooit zag op de kamer van een van de revalidatieartsen bij wie ik straks weer stage ga lopen, en die ik ook geciteerd heb bij mijn afstudeertoespraak:

NL9110_5

Read Full Post »

Met een tweejarig huwelijksjubileum en een kleintje op komst leek het mijn lief en mij een goed idee om er nog eventjes een weekendje tussenuit te gaan. Even lekker een paar dagen samen, tijd aan elkaar, even uit het ritme van het alledaagse. Helaas moest ik op onze trouwdag zelf naar Zwolle voor een onderwijsdag, waardoor we elkaar pas in de avond echt zagen (in de ochtend wel samen nog eventjes kort onze huwelijkskaars aangestoken en Onze Lieve Heer bedankt voor het mooie huwelijk dat we tot nu toe mogen hebben).

De bestemming was Amersfoort. We hadden een leuk hotelletje geboekt en voor vrijdag en zaterdag ook alvast de restaurants. Aangezien mijn lief vegetariër is en ik het leuk vind om bij het uit eten gaan ook wat dingen van elkaar te kunnen proeven (daarbij was het natuurlijk ook nog eens vrijdag), hadden we voor vrijdag een vegetarisch restaurant uitgezocht: De Eetstee in het centrum van Amersfoort. Aldaar erg lekker gegeten. Echt even wat anders dan anders, maar niet op een rare manier. Vooral het voorgerecht van bataat in aardappelkorst, met wat zoutzure groenten en een beetje zure room erbij was superlekker.

Na een voor mij niet al te geweldige nacht (slecht slapen bij de vorderende zwangerschap en een bed dat weer anders ligt), zaterdag lekker rustig aan gedaan. Normaal gesproken ben ik niet zo van het ontbijten (boterham met hagelslag en een kop thee is voldoende), maar als ik een weekendje weg ben en wat later op kan staan gaat het vaak best lekker. We wilden na het ontbijt een lekker stukje gaan fietsen, maar het weer werkte niet echt mee. Toen dus maar de auto gepakt.

Het idee was random een stuk te rijden en dan ergens in het groen uitkomen zoals op de kaart aangegeven stond. Groen was het op zich wel, maar als noorderlingen waren we blijkbaar wat naïef: in het wat drukkere deel van Nederland is ook de natuur aardig volgezet met bebouwing. Op zich leuk gedaan, maar het was geen kwestie van een weggetje inslaan en ergens in een rustig stuk natuur uitkomen. Uiteindelijk kwamen we weer op bekend terrein, namelijk de ring van Utrecht. Toen maar weer teruggegaan naar Amersfoort.

DSCF1790Aangezien ik nieuwsgierig was naar de binnenstad van Amersfoort (had al gehoord dat het erg mooi is), busje gepakt naar de stad. Eerst nog even deel van Kolonisten van Catan voor 2 personen gespeeld, de rest in de avond afgemaakt. In de stad op sjoktempo gelopen (lees: waggelende zwangere). Amersfoort is inderdaad een erg mooie stad: veel kleine straatjes, grachtjes, leuke winkeltjes. Echt supermooi. Nog eventjes lekker in het groen aan de rand van het centrum gezeten voordat we richting restaurantje gingen.

Dat was iets minder dan de dag ervoor. Arabische tapas stonden op het menu. Geen ongezellig tentje, maar een van de tapas was eigenlijk gewoon niet te eten en de bediening leek niet optimaal bezet te zijn. Al met al nog steeds goed en gezellig om samen te eten. Terug in het hotel spelletje afgespeeld. En waar het eerst leek dat ik kansloos ingemaakt zou worden, heb ik uiteindelijk nipt verloren.

En de zondag…toen was het Pinksteren. Aangezien DSCF1797Amersfoort niet enorm ver van Amsterdam af ligt, hadden we van te voren al besloten (zowaar iets geplands) dat we weer een keertje naar de Agneskerk zouden gaan, om in ieder geval nog een keertje een Mis in buitengewone vorm mee te maken (we verwachten dat we met een kleintje niet zo snel die reis even zullen maken). Het was voor ons beiden erg lang geleden dat we er voor het laatst waren, dus het was weer eventjes in de structuur van de Mis komen.

Maar het was weer mooi. Ten opzichte van de laatste keer dat we er waren is de kerk een stuk meer aangekleed. Daarnaast zijn er meer jonge mensen en ook jonge gezinnen, met kinderen. De kerk zit nog lang niet vol, maar het is meer een levende, groeiende parochie aan het worden lijkt het met kinderen, mensen van middelbare leeftijd en ouderen. Fijn om te zien en te merken.

DSCF1805Na even een paar mensen gegroet te hebben vervolgens besloten de toeristische route terug te nemen. Maar ja, waarheen? We belandden uiteindelijk in het prachtige Egmond aan Zee, waar we eventjes lekker uitgewaaid hebben. Ondanks de wind waren er al erg veel mensen te vinden op het strand. Heerlijk zomers, vrij, gevoel. De route terug was er eentje noordwaarts, met allereerst veel, heel veel stoplichten. Richting de A7 werd het uiteindelijk wat minderen en zo konden we mooi de Afsluitdijk over met zonnetje boven ons.

Eventjes aanwaaien in Sneek bij mijn ouders (ligt immers op de route) werd iets langer aanwaaien. Initieel was het idee om gewoon thuis in Groningen zelf te koken en rustig te zitten in de avond. Het werd een restaurantje in Sneek, Grieks dit keer, en een wat latere thuiskomst. Maar wat was het een fijne afsluiter van een superfijn weekend.

Een globale planning, waarbij we uiteindelijk van het meest geplandDSCF1810e niks gedaan hebben en allerlei ongeplande dingen wel. Lekker spontaan, heerlijk samen. Genietend van elkaar, de omgeving en de vrijheid die we nu nog even hadden.

En nu. Nu is het Tweede Pinksterdag en gaan we zo richting kerk. Fijn in onze eigen thuiskerk. Wat dingetjes in en om huis doen (dat is nogal een puinzooi namelijk). En dan is het nog vier daagjes werken tot aan mijn vakantie en verlof. Vier dagen nog maar. Wat gaat dat snel. Dagen om af te ronden, gedag te zeggen. En een vakantieweek om nog bezig te gaan met wat dingen voor onderzoek, medische afspraken en een presentatie. Het wordt nog een drukke tijd tot aan het verlof.

Read Full Post »

..mogelijk de laatste keer voordat ons kleintje komt. Alleen bedoel ik. Want volgende week gaan mijn lief en ik nog eventjes een weekendje weg (kwam wel zo mooi uit bij ons 2-jarig huwelijksjubileum).

Vandaag stond ‘s-Hertogenbosch op het programma. Primaire doel was een brainstormsessie voor de nog op te richting vereniging van katholieke werkers in de gezondheidszorg. Begin van de vastentijd dit jaar was er een dag met een theoretische beschouwing en in de middag uitwerken van diverse stukken casuïstiek. Vandaag hebben we dit geëvalueerd en een eerste plan gemaakt voor de komende bijeenkomst, waarschijnlijk dit najaar.

Helaas is deze mooie dorpse stad niet naast de deur voor mij. Ik heb dus besloten om een paar uurtjes eerder te vertrekken om nog eventjes door de stad te kunnen lopen. De wekker had ik daartoe om half acht gezet. Op zich uitslapen voor mij. Mijn lichaam vond echter dat 5.15 wakker worden ook wel prima was. Omdat dit toch wel érg vroeg was, nog een uurtje blijven liggen, maar om mijn man ook nog wat slaap te gunnen bij mijn groeiende onrust toch maar de dag begroet.

Eventjes lekker een klein stukje fietsen naar het station. Bij de fietsenstalling was meer plek dan ik verwacht had met dit Hemelvaartweekend, dat scheelde weer. Terwijl ik mijn fiets neerzette zag ik onderstaande situatie.

20150516_090304Iemand had blijkbaar dermate haast, dat hij/zij het bosje bloemen had laten liggen. Toen ik terug kwam in de avond lag het bosje er nog steeds overigens.

Na een goede reis naar het Brabantse op zwangere slakkengang richting de St. Jan gelopen. Na eerst een kaarsje aangestoken te hebben bij De Zoete Moeder van Den Bosch, die in deze meimaand naast het priesterkoor gezet is in al haar pracht en licht, in het middenschip gaan zitten voor de Mis. Blij om even zo tussendoor te kunnen doen, ook al is de akoestiek in de kathedraal vrij rampzalig (de plebaan was nog wel te verstaan, maar de lector voor mij totaal niet) – althans, voor mij.

20150516_130934

Toen nog maar eventjes door het centrum gelopen, omdat er tussen Mis en bijeenkomst bijna een uur zat. Ik dacht dat dat prima even kon, zo heen en weer lopen, maar in het St. Janscentrum aangekomen gaf mijn lichaam duidelijk te kennen het daar niet zo mee eens te zijn. Het overleg was gelukkig goed en ook leuk en ik kijk al uit naar de komende bijeenkomst.

Inmiddels weer thuis na een op zich goede dag. Maar ik denk dat ik nu een beetje door begin te krijgen waarom ik over een paar weken met zwangerschapsverlof ga…

 

Read Full Post »

Geluiden uit. Omgeving rustig. Zelf een rustige positie aannemen en jezelf stil maken. Zo min mogelijk bewegen om juist aandacht te hebben voor God die in de stilte van ons hart spreekt. Een advies dat bij het dagelijkse programma “Woord van God” op Radio Maria aan het begin altijd wordt gegeven. Een voorwaarde voor gebed dat ik vaker gehoord heb.

Voor iemand als ik die toch al wel wat moeite heeft stil te zitten, onrustige benen en gedachten die alle kanten op gaan, is het al een opgave buíten de zwangerschap om. Inmiddels is ons kleintje aardig gegroeid en voel ik al een aantal maanden steeds meer bewegingen in mijn buik. Nu zit daar ook wel iets van een patroon in. Met name wanneer mama even lekker rustig ligt of zit begint het kleintje met de gymnastiek. Best leuk wanneer je lekker in bed ligt of op de bank zit. Heerlijk genieten kan ik daarvan.

Maar wanneer ik dan even wil gaan bidden, en dus rustig ga zitten en ontspan, dan grijpt ons kleintje zijn kans. Zo van: “oh, mama gaat even rustig aan doen? Speelkwartier!” Mama’s gedachten gaan vervolgens naar haar buik in plaats van naar God en het gebed waar ze mee bezig was. Ik probeer dan toch maar te genieten, en God te danken voor het wondertje dat in mij leeft en groeit. Het maakt de gebedsmomenten bijzonder op meerdere manieren zullen we maar zeggen.

Read Full Post »

Older Posts »