Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘dagelijkse zaken’ Category

  1. 2 februari, de Opdracht van de Heer in de tempel, oftewel Maria Lichtmis, is voorbij. En dus werd het tijd om ook de kerststallen op te ruimen.
    20180203_152439
  2. En om de Kersttijd dan toch echt af te sluiten, hebben we na de rozenkrans van die avond nog het mooie “er is een roos ontsprongen” gezongen.
    https://www.youtube.com/watch?v=_ZN1i7XjpZc

(natuurlijk heel logisch om deze hier nu te posten)

  1. Goed. We wonen nu dus in Brabant. En aankomend weekend is Carnaval. En eens moeten we toch integreren. Deze moeder had met name zin om de grote kleine meid te gaan verkleden, en moest zich dus enorm inhouden met kopen van leuke dingen. Zodoende hebben we nu ineens carnavalspullen in huis.
    20180203_140831
  2. Op de speelzaal was het gekke haren en hoedjesdag. Hoewel meer vlechtjes niet mochten van de grote klein meid, was ik niet ontevreden over het resultaat.
    20180208_081122
  3. Het piratenhoedje dat we ook voor deze dag gehaald hadden was een groter succes dan gedacht. Mevrouw is momenteel gek van Piet Piraat. Blijkbaar wilde ze op de speelzaal het hoedje liever niet af doen, moest hij op bij het eten en moest hij ook op naar bed.
    20180208_195401
  4. Ga ik ’s nachts zitten voor de voeding omdat ik liggend als een blok in slaap val, ben ik inmiddels zo moe dat ik ook zittend in slaap sukkel. En dus ineens een uur later op mijn telefoon kijk en niet helemaal snap hoe het toch ineens zo laat kan zijn geworden.
  5. Manlief en ik hebben weer eens de originele Star Wars Trilogie gezien. Ondanks dat manlief de films al eerder gezien had, werd het toch niet echt op prijs gesteld wanneer ik nog weer eens dingen ging benoemend die ook alweer zouden komen. Het blijven toch leuke films. En zo enorm jaren 70-80.

Onze host neemt alvast een voorschot op een bijzondere Valentijnsdag dit jaar.

Advertenties

Read Full Post »

1. Het was nog even spannend tot het laatste moment waar we afgelopen zondag zouden kerken. Het was weer tijd voor gezinsmis-ontwijkend-gedrag, en zodoende waren we weer zoekende. De grote kleine meid was net de dag ervoor weer wat aan het spelen geslagen en leek wat minder last te hebben van jeuk van de waterpokken en wat minder huilerig, maar het was nog wankel. We hadden bedacht te spitsen zodat zij thuis kon blijven en wij uiteindelijk wel allebei naar de kerk. Maar ze wilde erg graag mee, en zo belandden we uiteindelijk weer eens in de lokale parochie. Het was best aardig, en mooi gezongen. En bovenal is de grote kleine meid enorm lief geweest.

2. Fijn was het ook om met zijn allen op de fiets naar de kerk te gaan. Het was de eerste keer dat we dit mijn zijn viertjes deden: de kleine kleine meid in de fietskar door papa voortgesleept, de grote kleine meid bij mama achterop. Het smaakte naar meer.

3. Via Netflix hebben we het Furchester Hotel ontdekt. Al geloof ik dat de interesse van de grote kleine meid inmiddels alweer op z’n retour is. Papa vindt het niks, mama vindt het stiekem best wel erg leuk.

(wij kijken het in het Nederlands, maar daar kon ik het liedje niet van vinden)

4. De druk op het werk is hoog momenteel. Met ook veel onrust her en der. Nu ben ik nogal een stresskipje waardoor ik nog wel eens in de avond overprikkeld en moe thuis wil komen en het idee dat er maar niet doorheen te komen is. De afgelopen week heb ik eens geprobeerd wat meer los te laten. Wat resulteerde in het gevoel veel minder gedaan te hebben, maar feitelijk mogelijk alleen maar meer gedaan. En in de avond wat energie zowaar. Al kan dat ook te maken hebben met het weer iets beter slapen van de kleine kleine meid.

5. Hoera, we hebben gezien hoe de kleine kleine meid zich omrolt. Er is nog beperkte innerlijke drive, maar ze kan het dus écht.

6. Wat is deze mama trots op haar peutertje(2,5). Ok, ze heeft zo haar driftbuien die bij het peuterzijn horen, maar het is over het algemeen een heerlijk actieve, lieve, zorgzame schat. Als ik dan eens wat tijd neem wat stil te staan bij wat ze allemaal doet, blijf ik me verbazen wat ze allemaal al kan en door lijkt te hebben. Zo ging ze zich vanavond spontaan wassen met zeep en spullen voor de tandpasta pakken. Kan ze als ze wakker is volledig zonder luier. Zegt ze delen van gebedjes na, maakt ze een kruisteken met benamingen, kan ze gewoon stukken van verhalen vertellen die we gelezen hebben. En kan ze, als haar kop er naar staat, zichzelf voor het grootste gedeelte aankleden. Als haar kop er naar staat kan ze ook aardig fietsen met zijwieltjes, maar die voorwaarde is nog wel een uitdaging.

20180122_154725

7. Ik heb een prachtig mooie roze muts. Correctie. Ik heb een roze muts. Volgens mijn man. Dat mooie moet ik achterwege laten volgens hem. Hoe groot was dus zijn vreugde toen ik de muts ineens kwijtraakte onderweg. Hoe diep zijn teleurstelling toen ik hem de volgende morgen alsnog op de heenweg naar het werk langs de weg vond.

20180125_081352

(mijn heerlijk warme muts)

Niet vergeten  hier ook weer even te klikken.

Read Full Post »

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

Read Full Post »

    1. Voor het eerst hebben we Oud en Nieuw gevierd als gezin. Of nou ja, de meisjes sliepen heerlijk de hele avond en door het al geknal en geflits heen, dus werd het meer een Oud en Nieuw met z’n tweetjes en meisjes op de andere verdieping. Heel erg wennen, want vooral manlief heeft toch graag wel wat mensen om zich heen. Ik zag het alleen niet zo zitten om met de twee meisjes en mijn eigen vermoeidheid ergens heen te gaan. Uiteindelijk hadden we een tafel vol met lekkers en hebben we het spel Andor gespeeld. Niet helemaal mijn spel, maar tegen het einde van het spel leek ik het toch nog wat leuk te gaan vinden. Lijkt echt zo’n spel dat ik vaker moet spelen om écht leuk te gaan vinden. De jaarwisseling zelf verliep een beetje chaotisch, om het zo te zeggen. Maar uiteindelijk was het dan 2018. Dus ook voor iedereen op het web nog een zeer gezegend 2018 gewenst.
    2. De grote kleine meid sliep dan weliswaar door al het vuurwerk heen, aan het einde van de middag en begin van de avond was er her en der al wat te zien in de wijk. Grote kleine meid mega-enthousiast en telkens springend “suuwek, suuwek” roepend. Totaal geen angst ofzo, puur enthousiasme.
    3. Datzelfde stuiterige zette ze trouwens door tijdens de Nieuwjaarsmis. Vrijwel geen moment stilzittend, alle kanten op rennend, niet luisterend, soms iets te hard pratend. Blij dat de Mis vaste rubrieken heeft, want daardoor kon ik het in ieder geval nog volgen. Maar wat was ik moe, gefrustreerd en verdrietig na afloop. Echt, het is een lieve schat, en dat stuiterige is op de meeste momenten prachtig. Maar niet in de Mis. Zucht.
    4. Er waren hier in de parochie trouwens veel missen op de ochtend van het Nieuwe jaar. Gewoon drie om 9.30 en twee om 11u. Met zowaar een koor (terwijl dat de dag ervoor niet was) en een mooie missetting. En ook nog een koffie en thee na afloop, dat we deze keer maar wel even overgeslagen hebben, zie emoties genoemd in punt 3. We waren gewend dat er op nieuwjaarsdag nog wel een Mis gedaan werd, maar dat dat lang niet gevuld was. Terwijl het toch wel een verplichte feestdag is.
    5. De kleine kleine meid slaapt gelukkig beter dan haar zus op deze leeftijd deed, maar doorslapen is nog een woord dat ze niet kent. Sterker nog, na de redelijk goede nacht met Oud en Nieuw waarin ze maar 1 keer kwam voor drinken, is het gemiddelde toch wel 2 keer per nacht. Deze mama is dus soms meer een zombie die blij is als de dag voorbij is en ze haar hoofd op het kussen kan leggen.
    6. Bij alle vermoeidheid en de borstvoeding heb ik, zeker sinds start van het werk, honger als een paard. Gisteren maar weer eens na gaan denken of het niet anders kan, en per vandaag begonnen met wat voedingsaanpassingen zodat ik net de hele dag door suikertops en –dips heb. Dat was dus vanochtend ontbijten met een kom havermout met besjes er in. Er zat ook Kiwi door, maar dat was niet zo’n succes. De rest was best prima, en heb het best goed gered tot de lunch hierdoor. Nu eens zien of ik het vol kan houden.
    7. Sinds mijn herstart op het werk twee maanden geleden was het enorm druk. Inmiddels, sinds twee dagen ofzo, begint er weer een beetje ruimte te komen voor taken naast de directe patiëntenzorg en de administratie die daarbij hoort die ook gedaan moeten worden. Dit is toch wel een fijn gevoel om de werkweek mee af te sluiten.

Sorry, een beetje saai overzicht zo zonder foto’s. En na het typen zag ik de uitdaging vanaf de host. Allen dus daarheen om nog wat leukere dingen te lezen: This Ain’t The Lyceum – year in review

 

Read Full Post »

1. Afgelopen zondag begon de Adventstijd. De tijd dat we uitzien naar de komst van Christus en ons voorbereiden op het Kerstfeest. De liturgische kleur is, als het in de kerken goed gedaan wordt, paars. Een kleur van boete en inkeer. Nu draag ik normaal gesproken een zwarte mantilla of blauwe hoofddoek in de kerk (of heel soms een witte als dat beter matcht), maar nu had ik eens mijn donkerpaarse mantilla weer tevoorschijn gehaald. Mijn eerste mantilla overigens. Wat kleiner dan ik gewend was, maar hij zit nog steeds fijn. En verheugt u, want over een week gaat waarschijnlijk de roze mantilla om.

DSCF6755

2. Met het begin van de Advent komt ook de adventskrans weer op tafel. Ik heb al jaren een klein mega-kitcherig ding. Een leuk kransje vind ik zelf. Krijgen we na de Mis nog een kleintje aangeboden die over was na de kinderwoorddienst. Zegt manlief doodleuk: “en hij is ook leuker dan die van jou.” Ja, en bedankt he.

DSCF6753

3. De afgelopen jaren zorgde ik op de avond voor de 1e zondag van de Advent voor oliebollen. Een soort van oud-en-nieuw, maar dan anders. Dit jaar door alle drukte en vermoeidheid helemaal vergeten. Oeps.

4. Uitgebreid was het niet, maar ons kleine Sinterklaasvierig met het gezin was best leuk. We hadden de cadeautjes op zolder gezet, en voor elkaar en onze grote kleine meid een gedichtje geschreven. Voor ons in klassieke dichtvorm, voor haar in de vorm van een klein boekje. Er was weinig geduld vanuit de grote kleine meid voor de gedichtjes van papa en mama. Nee, haar eigen cadeautjes uitpakken, en die de rest, was toch echt het leukste. En toen ze haar Nijntje-servies had uitgepakt waren we haar geloof ik kwijt. En mama? Die voelde zich enorm geliefd door het prachtige gedicht dat Sinterklaas voor haar gemaakt had.

5. De kleine kleine meid bakeren we vanaf enkele weken na haar geboorte in bij het slapen. Toen ze een paar weken geleden koorts had en nogal hoestte hebben we dat niet kunnen doen en kreeg ze gewoon een slaapzakje aan. Dat leek goed te gaan. Tot twee weken terug. Toen was het de hele tijd bij mama willen liggen en vaak en de borst willen. Dat was even wat te pittig voor deze mama. En dus zijn we sinds begin deze week haar toch weer gaan inbakeren. Het voelt als een stap terug, maar er is nu in de nachten weer een stuk meer rust gekomen en ik kan tussen de voedingen door in ieder geval zo’n drie uurtjes slapen.

6. Kerstliedjes, ik hou er van. Echt. Alleen niet een hele maand vóór Kerstmis (nog voor het begin van de Advent), en dat het dan vervolgens op 27 december ook abrupt weer stopt. Terwijl de kersttijd dan nota bene net begonnen is.

7. Nu het in de avond weer vroeger donker is en de kersttijd nadert, komen er weer vele lichtjes vanuit de huizen. Ik word er altijd zo vrolijk van om op mijn weg heen maar vooral ook terug van het werk (ik ga op de fiets) langs al deze huizen te fietsen en naar binnen te kijken. Nu onze eigen boom nog.

Read Full Post »

1. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse avondje met een goede vriendin naar Night of the Proms in Rotterdam. Erg spannend, wat manlief zat die avond dus voor het eerst een hele avond alleen thuis met de twee meisjes, en moest ook de jongste op bed zien te krijgen. Met flesje. Het is aan alle kanten goed gegaan: de meisjes zijn lief gaan slapen en ik heb een fijne avond weg gehad. Ik was alleen wel erg blij toen ik weer thuis was en mijn meisjes weer kon zien.

2. Een van de artiesten was Mel C. De dag erna gingen manlief en ik nog even door met het teruggaan in de tijd met onder andere dit lied:


3. In plaats van in onze eigen parochie kerken, waar op die betreffende zondag een gezinsmis zou zijn, zijn we afgelopen zondag een kwartiertje verder gereden dan gebruikelijk. Zo kwamen we uit bij de oude St. Clemenskerk in Gerwen, een van de kerken van de Pius X. Een klein, maar mooi kerkje. De oudste dochter heeft het voor haar doen goed gedaan, maar was toch wel een afleiding. Maar hoe fijn om met deze liturgie op te gaan naar God, een stukje aanraking van Hemel en aarde. Zoals het zou moeten zijn.

4. Over die kerk gesproken. Dat was dus de oude St. Clemenskerk. Ik snapte niet precies waarom dat oude er bij moest. Tot we er aankwamen en ik heel toevallig op het gebouw er tegenover R.K. Parochie St. Clemens zag staan. Het is dat het er op stond, maar ik had nooit gedacht dat dat gebouw een katholieke kerk zou staan. Beter nog, ik had het niet eens als kerk herkend. Zo een enorm contrast, ik zou bijna willen zeggen tekenend voor die tijd en verdeeldheid in de Katholieke Kerk.

Oude St. Clemenskerk

Nieuwe St. Clemenskerk

5. Onze grote kleine meid is inmiddels bijna 2,5 en heeft voor het eerst haar schoen mogen zetten. Eerst met mama een tekening gemaakt, en daarna mochten papa en mama uiteraard het zangwerk doen. De volgende ogend was ons normaal gesproken erg energieke dame stil, bedachtzaam. Samen met papa werd het cadeautje uitgepakt. Een chocoladeletter, helemaal voor haar alleen. Niet lang erna was het bedachtzame er af en wat het Sinteplaas voor en Sinteplaas na. Mooi om te zien hoe ze er in op gaat. Moeilijk voor ons omdat we eigenlijk keihard aan het liegen zijn, wat enorm tegen ons gevoel in gaat.

6. Als voormalig noorderlingen zeggen we ‘patat’. Gewoon zoals het hoort. Hier in zuid-Nederland zeggen ze friet. Rare mensen. Dit resulteerde gisteren in de volgende conversatie:
Brabantse vriendin tegen grote kleine meid: ‘heb jij een frietje?’
Dochterlief: …
Brabantse vriendin: ‘zeg maar, frietje.’
Dochterlief; *hoofdschuddend* nee, patat!

7. Ik ben nog steeds van het proberen spullen in de winkel te kopen. In een winkel van steen bedoel ik. Waar je spullen uit de schappen pakt en afrekent bij een kassa. Helaas blijken steeds meer winkels een zeer beperkte voorraad te hebben, en ga ik niet drie keer naar een winkel voor een product wat er steeds niet is of waar te weinig van is zodat ik alsnog niet alles heb. En dus zat er deze week niks anders op dan zaken als luiers online bestellen. Ik ga mezelf maar niet schuldig voelen en zometeen nog maar wat dingen bestellen. Maar dan omdat ik gewoon echt niet weet wanneer ik deze dagen cadeautjes moet gaan shoppen.

http://thisaintthelyceum.org/we-dont-celebrate-advent/

 

Read Full Post »

1. Sinds de grote kleine meid vast voedsel eet, hebben we een stuk meer fruit in huis. Het overgrote deel wordt door haar zelf opgegeten, maar mama krijgt zo ook wat meer vitamientjes binnen. En ik word gewoon vrolijk van het zien van zo’n schaal met fruit (ja, ook met verpakking vind ik het nog vrolijk).

DSCF6729

2. De grote kleine meid vindt niet alleen fruit lekker, ze vindt ook heel veel andere dingen lekker waar sommige mensen zich nog wel eens over verbazen. Dat kan dan resulteren in een volgende situatie nadat manlief boodschappen heeft gedaan:
Manlief: *kijkt schuldig* ‘ik heb wat lekkers voor de kleine meid gehaald.’
Ik: …..
Manlief: ‘ze vroeg er zelf om.’
Ik: …*nieuwsgierig*
Manlief: *haalt pot augurken tevoorschijn*
Of dat we haar moeten zeggen eerst haar koekje dat ze in haar hand heeft op te eten voordat ze een appel mag eten. Gelukkig vindt ze koekjes bakken met mama wel leuk om te doen. Komt mama ook nog aan haar lekkere trek.

3. Als inmiddels voormalig noorderling was ik heel erg gewend Sint Maarten te vieren. Je weet wel met lampionnen en liedjes langs de deuren en dan vooral heel veel snoep binnenhalen (en boos worden als er mandarijntjes gegeven worden). Nu wonen we in Braboland en daar doen ze er niet aan. Geen leuke Sint Maartenliedjes horen, en later als de meisjes groter zijn ook zelf met ze zingen. Geen lampionnen maken. Nee, hier vieren ze ellufelluf, waar ik dan als noorderling echt totaal niks mee heb. Als de meisjes groter zijn en Sint Maarten in het weekend valt, gaan we mooi maar eens naar opa en oma om het alsnog te vieren. En anders moeten we maar hopen dat Driekoningen voor ons ook qua gevoel een nieuw Sint Maarten wordt.

4. Na een nachtvoeding ben ik niet altijd de helderste. Zo pakte ik deze week ’s nachts het kussen van mijn man af. Om hem toen ik dat ontdekte op zijn hoofd terug te gooien. Gelukkig weet hij er zelf niks meer van af.

5. Ik heb weer eens een lekke band. En zoals het ons brave burgers betaamt hebben we deze zelf geprobeerd te plakken. Wat aanvankelijk goed leek. Tot de avond erna pompen helemaal geen effect meer had. Morgen dus maar naar de fietsenmaker brengen. De ironie wil dat we net vandaag de bestelde fietskar binnengekregen hebben. Die ik nu dus niet kan gebruiken.

DSCF6730

6. De interactie tussen onze grote kleine en onze kleine klein meid is vaak erg leuk om te zien. Als de kleine kleine meid aan het drinken is en de grote kleine meid dichtbij genoeg komt om te kunnen zien, houdt ze op met drinken. Wat deed de grote kleine meid vervolgens: duwde het hoofde van haar zusje tegen mama’s borst en zei: [naam] drinken. Lachbui van papa en mama gegarandeerd.

7. De afgelopen nachten heb ik als leesvoer het boek Orthodoxie van G.K. Chesterton (Uitgeverij de Blauwe Tijger). De eerste pagina’s zijn al veelbelovend, ik ben dus benieuwd wat de rest gaat brengen.

This Aint The Lyceum – how to spend the holidyas with people who disagree with you

 

Read Full Post »

Older Posts »