Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘eucharistie’ Category

*Stuiterstuiter* “Ma-i-a”. *Wijst naar Maria-beeld*. “Wil jij even naar Maria toe. Kom, dan gaan we daarheen. Mama moet je tillen? Ok, kom maar.” De jassen en mijn handtas laat ik in de bank. De luiertas doe ik om. Met mijn kleine meid op de arm loop ik naar het Maria-beeld dat aan de rechter kan bij de communiebanken staat (het was nog oktober). Enthousiast roept ze “Ma-i-a” en “baby”. Ze kijkt naar de kaarsjes die aangestoken zijn. Lang duurt alles niet, na een paar seconden vindt ze het wel weer best en lopen we naar de crèche.

Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer we onze dondersteen bij de crèche achter laten, we na het “dagdag”- zeggen echt gewoon weg moeten gaan. Ze huilt (lees: krijst) dan een paar minuten, en gaat dan meestal spelen met de andere kindjes. Wanneer ik de kerk binnenkom is de Mis al bij het Kyrie. Ik doe nog in stilte een schuldbelijdenis en sluit me dan bij de rest van de congregatie aan. Helemaal rustig zit ik niet, elke keer dat een deur opengaat kijk ik om om te zien of niet een van de crèche-mama’s eraan komt om ons uit de bank te plukken omdat ze alleen maar aan het huilen is. Maar gelukkig, het gaat goed. Ik kan het grootste gedeelte van de Mis enigszins volgen, en kom soms zowaar nog echt aan bidden toe. Vlak voor de communie glip ik de kerk uit en ga ik naar boven. Wat zal ik aantreffen. Ik doe de deur open en zoek. Ze blijkt heerlijk aan het spelen met de andere kindjes. Het duurt even voor ze me door heeft. “Mama”, zegt ze ineens, en ze komt met uitgestrekte armpjes naar me toe. De crèche mama’s geven aan dat ze af en toe even gehuild heeft, maar dat het al snel goed ging.

Met mijn blije dondersteen op de arm ga ik weer de kerk in. Ik wacht even tot de laatste banken aan de beurt zijn en sluit dan aan. Net als eigenlijk altijd in de rij van de priester. Als we vooraan zijn pak ik haar anders zo grijpgrage handjes uit voorzorg vast. Ik maak eerst een buiging en ontvang dan Onze Lieve Heer op de tong. Ons meisje krijgt de zegen. En dan weer naar onze plaats. Zitten, staan, loop, zitten, klim, glij uit, lach, sta, zit. “Hap, hap”. Oh, koekje. Ik pak de luiertas en pak er een koekje uit. Ook het bekertje drinken en een boekje. Voor even is ze rustig. Maar dan moet ik haar weer optillen, waarbij ze op de bank gaat staan, kijkend naar de mensen achter ons. “Da-da”. Gelukkig vinden de meeste mensen haar een dotje, dat scheelt, denk ik maar. “Laat ons bidden”. Oh, tijd om te staan. Meisje optillen, die alle kanten uit spartelt. Goed, dan zetten we haar weer neer.

Na de zegen mogen de kinderen naar voren komen om bij het Maria-beeld te staan om zo samen een tientje van de rozenkrans voor te bidden (het is immers nog steeds oktober). Meisje loopt de bank uit, enthousiast achter de andere kindjes aan. Papa er op af en gaat er met haar staan. Voor een minuutje gaat het goed. Dan merkt ze mij op. “MAMA”, en loopt weer mijn kant op. Papa er weer snel achteraan. Ik moet toch stiekem lachen. Wat een heerlijke dondersteen is het ook.

 

1 november. Allerheiligen. Na een weekend met kleindochter heeft mijn vader last van ontwenningsverschijnselen. Hij besluit even langs te komen. Afgestemd dat hij hier op tijd is. Hij gaat even heerlijk opa-kleindochtertijd hebben. Met enige spanning laat ik onze kleine meid bij opa achter. Zal dat wel goed gaan? Manlief en ik fietsen naar de Mis. Hoe raar en heerlijk tegelijk om dit weer eens met z’n tweetjes te doen. Manlief hoeft niet te dienen, wat betekent dat we echt even samen in de Mis kunnen zitten. Mijn telefoon hou ik aan, voor het geval mijn vader belt.

Tijdens de offerande fluistert manlief “ja vader zal echt niet bellen hoor, al staat het huis in de fik”. Ja, daar had hij wel gelijk in. Maar toch zit die onrust er. Desondanks me toch een beetje echt open kunnen stellen voor God. Weer mogen ervaren deel uit te maken van een groot mysterie, en tegelijkertijd van één grote familie: de strijdende, lijdende en triomferende kerk. Even ervaren weer in de traditie te staan. Het verlangen naar meer, naar weer een onderdompeling en vuur om te leven zoals Hij het wil kwam weer naar boven. Ook een verlangen naar een liturgie om uit gevoed te worden, meer nog dan anders. Om mijn kinderen óók op te laten groeien met de traditionele ritus, naast de gewone ritus zoals we die elke zondag beleven.

Thuisgekomen bleek alles enorm goed verlopen te zijn. Behalve dat ons meisje weinig wilde eten en matig wilde drinken. Opa en kleindochter hebben een heerlijke tijd gehad. Manlief had (uiteraard) gelijk gehad dat mijn vader toch niet zou bellen. Gelukkig en dankbaar zwaaide ik begin van de middag mijn vader weer uit. Dochterlief ging kort daarop slapen. Om vervolgen in de middag met dikke koorts wakker te worden en als een ziek vogeltje tegen me aan de bank te liggen. Het had zo moeten zijn.

Read Full Post »

Bepakt en bezakt, en bijna driekwartier later dan gepland, vertrokken we vrijdagmiddag richting Helvoirt. Helvoirt? Wat moet je daar nu weer als noorderling, met een kleintje van 11 maanden nog wel. Nou, we wilden graag eens weg als gezin (en dan niet voor een cursus van mij), en via de website katholiekgezin.nl kwamen we terecht bij de katholieke gezinsweekenden. En zodoende zaten we dit weekend bij alweer de 19e editie.

Van tevoren echt geen idee wat we konden verwachten. Of het wel kon met zo’n kleintje, of we haar wel op haar tijden konden laten eten en slapen, en of de liturgie een beetje fatsoenlijk was. In het kort: het was het meest relaxte weekend wat ik me voor kon stellen en had daadwerkelijk niets te vrezen. Maar dat is wel heel kort hè, een beetje meer informatie is natuurlijk ook wel leuk.

Verdieping

img_2185_raw-s

Lezing op de zaterdagavond.

Alle aanwezigen waren ingedeeld in leeftijdsgroepen, om onderling, op eigen niveau, meer in te gaan op het thema van dit weekend: barmhartigheid. Voor de allerkleinsten (0-2) was er creche, wanneer ze niet aan het slapen waren of bij papa of mama op schoot. Ook de ouders vormden een groep. Vrijdagavond werd ingegaan op het belang van lezen, met name van goede boeken. Dit werd gedaan door de mensen van Samuel Advies. Ik wist niet dat er zoveel mooie, en goede boeken waren, geheel katholiek verantwoord. Voor zoveel verschillende leeftijdsgroepen. Gisteren ook nog een paar boekjes kunnen kopen, waar ik hopelijk in latere blogs nog wat op in ga. Zaterdag waren de lezingen onder de leiding van Mgr. J. Hendriks, hulpbisschop van Haarlem-Amsterdam. Aan de hand van verschillende parabels in de Bijbel en ook enkele heiligenlevens gingen we verder in op barmhartigheid: wat houdt het in, welke vormen, en ook, hoe zijn we barmhartig en rechtvaardig naar onze kinderen toe.

Onderlinge verbondenheid

img_1335_raw

Openingsavond, nu nog niet eens compleet.

Met nog maar een dochter die nog geen jaar was, waren wij denk ik wel de meest onervaren ouders die er bij zaten. Maar dat bleek geen enkel probleem. We werden zo hartelijk ontvangen, door zowel mensen die er ook voor de eerste keer waren, als door mensen dat al bijna 15 jaar komen. Gezinnen met kinderen van uiteenlopende leeftijden, van 2 weken tot in de 20 jaar. Van elkaar te horen en te zien hoe ze dingen doen, wat voor verschillende gezinnen er zijn. Te zien dat de kinderen samen optrekken, elkaar dan weer enthousiast begroeten, meegroeien in de loop van de jaren.

Getuigen in geloof
Maar misschien nog wel het mooiste van dit weekend was het samen geloven en het getuigen naar elkaar. Samen zowel op de zaterdag als de zondag samen de Mis gevierd, een degelijke goede Mis (waarbij overigens een communierail gezien de veelheid van het ontvangen van de communie op de tong, niet zou misstaan).

img_2207_raw

De H. Mis op zondag.

En op de zaterdag voor elke groep (vanaf 5 jaar) een moment van Aanbidding en ook mogelijkheid om te biechten, waarvan naar wat ik begrepen heb veelvuldig gebruik werd gemaakt. Hoe mooi een voorbeeld voor de kinderen moet het zijn wanneer ze zien dat ouders het geloof ook serieus nemen en in vreugde beleven. Hoeveel moet het de ouders op hun beurt ook doen om te zien hoe open en vrij hun kinderen bezig zijn met het geloof. Een van de mooiste dingen die ik toevallig opgevangen heb in het voorbij gaan in de gang is een jongen een jaar of achttien die verbaasd was dat voor sommigen van zijn leeftijd het de eerste biecht was. Zo mooi en hoopvol.

Voor herhaling vatbaar
Kortom, een zeer geslaagd weekend. Een hele relaxte, open sfeer, met ruimte voor verdieping en onderlinge verbondenheid. Elkaar sterken in het geloof. En ook niet te vergeten: samen plezier te maken.
Ik ben dit weekend geïnspireerd weer uitgekomen, zeer dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen. Weer voedsel om hopelijk een lange tijd op te kunnen teren.

Tot volgend jaar.

 

Fotocredit: http://www.katholiekegezinnen.nl (hier zijn nog veel meer mooie foto’s te vinden voor een completere indruk van het weekend).

pm. Mijn man bij het lezen van de titel: “dit is zo slecht, dat had ik zelfs kunnen verzinnen.” Dat jullie het even weten.

Read Full Post »

Met gisteren Witte Donderdag is het Paastriduum weer van start gegaan. Elke dag een ander aspect om bii stik te staan, elk moment heeft zijn eigen karakter,  zowel inhoudelijk als qua vorm. Eerder dacht ik dat ik voorkeuren had voor de ene of andere viering.Inmiddels besef ik dat het, mijn inziens, sinaasappels met chocola vergelijken is: beide  zijn lekker,  beide  gezond (in ieder geval, als je bij laatstgenoemde pure chocolade neemt), maar van wezenlijk ander aspect en derhalve niet te vergelijken.

Het begint feestelijk. Bij de Mis op Witte Donderdag herdenken we het Laatste Avondmaal, en daarmee instelling van zowel Echaristie als Priesterschap. Maar reeds bij het Gloria komt er ook een droefheid bij: alle bellen en klokken worden gedurende het gehele Gloria geluid,  om daarna te zwijgen tot het Gloria van de Paaswake op zaterdagavond. Een emotioneel kippenvelmoment. Zelden hou ik het droog. De Mis heeft vervolgens een open eind: geen zegen en wegzending, maar wegdragen van Het Allerheiligste Sacrament (Christus zelf) naar het rustaltaar. Gevolgd door het kaal maken van het hoofdaltaar. Het is duister.  Verlaten. Droefheid komt in de plaats van vreugde.

Die droefheid zet zich op Goede Vrijdag voort. Geen bellen maar ratels. Geen orgels.  Een sobere herdenking. Het Kruis en Christus’ dood staan centraal. We horen de droefheid,  we lezen het Lijdensverhaal en bidden voor Kerk en wereld. Dan een moment waar ik zelf echt naar toe heb moeten groeien in de loop van de jaren: kruisverering. Het Kruis waaraan Christus heeft gehangen wordt aanbeden (met een streel, een kus,  soms met bloemen). Onze Redding.  Zonder Goede Vrijdag geen Pasen.
Naast deze liturgische viering is er vaak ook nog de mogelijkheid om de Kruisweg te bidden. Om de lijdensweg die Christus afgelegd heeft op een bijzondere manier te overdenken.

En dan wordt het stil.  De hele zaterdag is stil.  Als we in de avond de kerk in komen voor de Paaswake is het stil en donker. En toch voel je de hoop er al doorheen. Het licht wordt  binnengedragen,  symbool voor het Ware Licht: Christus. We horen over onze geschiedenis (de bevrijding uit Egypte) en de opgang naar de Opstanding. De lichten gaan weer aan. Christus is verrezen. Vreugde vervangt de droefenis.

Vervolgens gaan op de Paasochte d alle registers open, althans bij ons in de kathedraal.  Volop vreugde, het mooiste gezang,  alleluia’s te over. Een mooier hoogtepunt kan er niet zijn.

Zo heeft van Witte Donderdag tot Paasochtend alles zijn eigen aspect. Het een kan niet los zijn van het ander. Vergelijken is vrijwel onmogelijk. Ik kijk er dan ook elk jaar weer naar uit alle aspecten mee te maken, mee te beleven.  De schoonheid en diepgang raken telkens weer.

Read Full Post »

1. Volgens de kalender van de Novus Ordo is het nu weer de tijd door het jaar. Echter, volgens de kalender van de Buitengewone Ritus is het nog het Pinksteroctaaf. Hoewel ik qua kerkgang een Novus Ordo kind ben, ben ik de hele week al Pinkstergezangen/-hymne/-sequentie aan het zingen. Voor onderstaand gezang blijft erg hangen deze week:

2. Van voetbal heb ik weinig kaas gegeten. Ik weet, geloof ik, zo’n beetje wat buitenspel is en dat je verschillende opstellingen kan hebben. En dat de bal in het doel van de tegenstander moet en je elkaar niet mag tackelen (want dat kunnen die arme mannen niet hebben, dan gaan ze huilen). Toch heb ik voor enkele wedstrijden nu al een online voetbalpoule ingevuld. Voor de gezelligheid met enkele collega’s. Ik was een beetje te laat om voor extra punten het hele spelverloop te voorspellen. De eerst twee wedstrijden had ik zowaar de uitslag goed. Maar dat zal nog wel slechter worden. Mijn inzet is in ieder geval (zonder overal 10-0 in te vullen) om lekker onderaan te eindigen. Voetbal is, zoals ik het ooit eens noemde, toch een rare sport: 20 mannen rennen achter een bal aan, en zodra ze die hebben schoppen ze die weer weg.

3. Op de zondag na Sacramentsdag, of in de Novus Ordo gewoon Sacramentsdag, vindt om 16.00 uur in de Kluis van Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin in Warfhuizen een plechtig Sacramentslof plaats. Bij voldoende deelnemers zal er ook een Sacramentsprocessie door de velden rondom het dorp plaatsvinden. Een mooi gelegenheid om bij een prachtig Lof te zijn juist op deze dag.

4. Wie een beetje een ongeduldig type is als ik zal bij het bidden van de rozenkrans geneigd zijn om die nogal snel te bidden. Te snel eigenlijk. Om het wat langzamer en bewuster te doen bedacht ik een tijd geleden om het in het Latijn te doen (alleen het Fatimagebed kan ik niet in het Latijn, evenals het noemen van de Geheimen). Het probleem is nu dat Latijn zo lekker klinkt, en ik het latijn inmiddels regelmatig sneller doe dan het Nederlands. Schiet alsnog niet echt op dus.

5. Bij ons in de buurt hebben we geen Jumbo. Omdat ik gehoord had dat de Vegetarische Slager bij de Jumbo wat producten heeft liggen, moest ik dit weekend toch even kijken bij de Jumbo waar we net langs kwamen. Inderdaad lagen daar wat andere vegetarische producten dan wij kennen. Namaakspul, maar soms best een redelijk alternatief. Voor deze keer hebben we de vegetarische Tonynsalade en Filet American meegenomen. Niet onaardig, vooral die eerste niet. Mijn jongste broertje die ik het tijdens mijn bijles aan hem voorzetten vond het drie keer niks. Wellicht dat je toch na enkele jaren weinig vlees meer eten en wel vegaproducten je de vegaproducten toch meer gaat waarderen.

6. Gisteren was de film “the Vow” op televisie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een getrouwd stel dat een ongeval krijgt, waarna zij de laatste jaren voor het ongeluk kwijtraakt, en daarmee ook de herinneringen aan haar man. Een bijzonder verhaal dat de zoektocht en het gevecht van de man voor zijn vrouw duidelijk zichtbaar wordt. Hoewel het niet een je-van-het film was, wel een film die een boodschap laat horen dat een belofte ook wat waard is, ook in tijden van moeilijkheden.

7. Als afsluiter van deze 7 Quick Takes het prachtige Veni Sancte Spiritus:

Read Full Post »

1. Afgelopen zondag was in onze parochie de jaarlijkse Eerste Heilige Communie Mis waarin ditmaal 24 kinderen voor het eerst Onze Lieve Heer op deze wijze mochten ontvangen. Allemaal prachtige bruidjes en jonge heren in pak. Voor een Eerste Communieviering was het best een degelijke Mis, al was het ongelooflijk rumoerig.

2. Mijn oudste broertje en zijn vriendin doen allebei aan Floorball (unihockey zeg maar). Het herenteam waar mijn broer in zat had eerder dit jaar de beker al gewonnen. Afgelopen weekend was het Nederlands Kampioenschap. Zowel het heren- als het damesteam van de club hebben de titel gewonnen! Stiekem was/ben ik best een trotse zus nu.

3. Al een aantal jaar nu zitten mijn man en ik op dansles. Hierbij zijn we eens begonnen op de zondagmiddag, en sindsdien de lessen vrijwel altijd op zondag gehad. Inmiddels willen we graag van de zondagles af, en hebben we gekeken naar mogelijkheden voor het komende dansseizoen. We hebben besloten om dit jaar nog een keer te doen en daarmee naar de vrijdagavond te verhuizen. Een hele stap, vooral voor mij, omdat ik dan een seizoen zou hebben waarin ik niks nieuws zal leren. Maar het gaat om het plezier samen en dat gaat volgens mij prima goed gekomen.

4. Spinnen. Ik vind ze maar niks. Ik wil ze niet zien, niet horen en zeker niet voelen. Ook niet wanneer het nepspinnen zijn. Gisteren had een meisje van, ik geloof een jaar of 6, een spinnenknuffel meegenomen. Later op de dag kroop ineens een echte spin over mijn bureau heen, waarbij ik een kreet heb geslaakt die voor Brabanders heel normaal schijnt te zijn, maar die voor een katholieke noorderling toch eigenlijk niet echt kan. Spinnen, brrr.

5. Afgelopen weekend hebben we met een bevriend stel avond spelletjes gespeeld. Eerst Maharadja, dat ik nogal verloren had, daarna Carcassonne..wat ik tot mijn verbazing gewonnen heb. Ok, het gaat natuurlijk niet om het winnen, maar af en toe is het wel leuk. De hele avond was erg gezellig. Bordspelletjes met z’n tweeën kan prima, kan heel leuk zijn, maar vaak zijn ze een stuk leuker met meer personen.

6. Zondag was het moederdag. Om haar te verwennen ben ik naar de wijnboer gegaan om een lekkere wijn te halen. Maar aangezien mijn wijnkennis nou niet echt je-van-het is, is dat soms een hele onderneming. Gelukkig is er een vriendelijke meneer die je graag van dienst wil zijn. Het zorgt alleen voor rare situaties als je zegt dat je op zoek bent naar een lekkere Spaanse rode wijn, maar niet mousserend als een Lambrusco….wat Italiaans is. Oeps. Gelukkig wist hij me een wijn aan te bevelen die mijn moeder volgens mij, hoop ik, lekker gaat vinden.

7. Terwijl ik bedenkt wat ik voor nr 7 neer zal zetten (er zijn meerdere opties) besef ik me dat het onderwerp naast me staat en ik er op dit moment gebruik van maak. We hebben een nieuwe computer! Ja heus. Eentje die er niet een kwartier over doet om op te starten en gewoon filmpjes fatsoenlijk af wil spelen ook al staan er andere tabbladen open. Met wat hulp van mijn oudste broer door mijn man samengesteld, en door laatstgenoemde ook zelf in elkaar gezet. Nu nog één snoertje, dan kan hij ook weg uit de woonkamer naar de studeer-logeer-/wasruimte.

Read Full Post »


1. De KNO-arts heeft mijn oor weer goed bevonden. Hij irriteert soms nog wel, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Nu hopen dat de volgende ontsteking lang op zich laat wachten.

2. Dinsdag was “The other Boleyn girl” op tv. Een film over de tweede vrouw van Henry VIII. Het blijft me verbazen dat er een nieuwe kerk opgericht werd doordat een koning zijn seksuele driften niet onder controle had, terwijl diezelfde kerk vervolgens natuurlijk wel weer gewoon een strikte seksuele moraal hanteert (ik zie het volk het nou niet bepaald goedkeuren als een van de heren kroonprinsen vreemd zou gaan, laat staan wat de koningin als hoofd van die kerk er van zou vinden).

3. De vorige blogpost stond in het teken van de zoektocht naar een katholieke kerk in Harrogate. De avond van de daaropvolgende dag ben ik een stukje gaan lopen naar de andere katholieke kerk in Harrogate, meer noordelijker. Heb daar helaas niet binnen kunnen kijken. Wel trof ik onderstaand bericht aan bij de ingang:

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

Helder opschrift (even over de spellingsfout(en) heen kijken), verdrietig dat het nodig is.

4. Inmiddels is ook de proefsessie voor kapsel en visagie geweest. Ze voelde echt heel mooi aan wat ik graag wil. Voelde me helemaal mooi. Het was alleen wel grappig: mijn haar is blijkbaar zodanig zwaar dat met de gewone lak en kruldingen een groot deel van de krullen al na een kwartier ofzo uitgezakt was of begon uit te zakken. Dat vraagt om wat zwaarder geschut voor de dag zelf.

5. Afgelopen zondag ontvingen vele jongens en meisjes voor het eerste de Heilige Communie. Een mooi moment voor deze kinderen, voor het eerste Onze Lieve Heer mogen ontvangen. De meeste kinderen zien er hier erg mooi uit, met ook kleine bruidjes, dat is op sommige plaatsen wel eens anders. Alleen de herrie die er rond en ook tijdens de Mis is op deze dagen..ik zal maar zeggen dat slechthorend zijn soms een zegening is.

6. Deze week was er wel een stel zogenaamde feministen die het nodig vonden een ander schandelijk te beledigen omdat diegene een andere mening er op na houdt. Want ja, als iemand het niet met je eens is, ga je als een hoer onware leuzen lopen uiten en iemand met wijwater besprenkelen. Dat dwingt respect af namelijk en maakt je tot serieuze gesprekspartner. Maar dan niet. Gelukkig zijn er mensen als de beste monseigneur in kwestie die bijzonder mooi en respectvol reageren op zulke laster. Lees voorts ook: http://www.antondewit.nl/de-ludieke-leonard/

7. Vandaag wat meer tijd om te koken. Samen met een wat herstellende eetlust was dat een mooie gelegenheid net even wat specialers te maken:

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Links boven: courgette met ui; rechts boven: spaans omelet
Links onder: gebakken aardappeltjes; rechts onder: tomaat en gesmolten kaas.

Read Full Post »

Geregeld merk ik in discussies over het geloof dat een groot struikelblok voor velen, katholieken inclusief, het stukje nederigheid is dat van ons gevraagd wordt. Het wordt gezien als iets van vroeger tijden, toen de mensen niet na mochten denken en ‘ja’ en ‘amen’ moesten zeggen. Als iets slechts, want we zijn toch ontwikkelde mensen met een eigen verstand. En ontwikkelde mensen varen hun eigen koers en zijn onafhankelijk van anderen. Daar past nederigheid en onderdanigheid niet bij.

Tot enkele jaren geleden had ik eigenlijk nog nooit van nederigheid, gehoorzaamheid en onderdanigheid gehoord. Gehoorzaamheid wel, maar dat meer als kind aan je ouders, leerkrachten en dergelijke. Ook in de eerste periode dat ik het geloof opnieuw leerde kennen wilde ik er weinig van weten. Ik meende dat ik nog steeds zelf kon uitmaken wat goed en niet goed voor me was, en de sterke, onafhankelijke jonge vrouw was die ik geleerd en gedacht had te zijn.

God had, en heeft nog steeds, gelukkig geduld met mij. En langzaam maar zeker mocht ik leren me over te geven aan Hem. Ik mocht leren en ervaren dat ik niet alles hoef te weten en niet alles zelf hoef te doen. Dat je je best kunt doen om alles te vatten en doet wat in je vermogen ligt om het goede te doen, maar dat het altijd gebrekkig blijft omdat je nou eenmaal mens bent. Dat we nooit onafhankelijk zijn ook al willen en menen we nog zo hard van wel. Daarop begon ik veel dingen van de Katholieke Leer te accepteren, ook al had ik me er niet geheel in verdiept. Omdat het Christus is die de Kerk gesticht heeft, en nog steeds er het hoofd van is.

Het was ook in die periode dat ik voor het eerste geknield te communie ging en me echt door Onze Lieve Heer mocht laten voeden. Hoe eng ik het ook vond om te doen in een omgeving waar maar weinig mensen het deden, het was een zegen. Vanaf toen is het besef dat het een van de mooiste dingen in een mensenleven is om Onze Lieve Heer zo te mogen ontvangen. En daardoor wordt ook veel van mijn houding in andere zaken bepaald en kan ik zeggen: “Heer, ik kniel voor U neer. Wees mij genadig, leidt mij op de weg die U wil, ook al snap ik er geen snars van.”

Read Full Post »

Older Posts »