Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘familie’ Category

1. Afgelopen zondag begon de Adventstijd. De tijd dat we uitzien naar de komst van Christus en ons voorbereiden op het Kerstfeest. De liturgische kleur is, als het in de kerken goed gedaan wordt, paars. Een kleur van boete en inkeer. Nu draag ik normaal gesproken een zwarte mantilla of blauwe hoofddoek in de kerk (of heel soms een witte als dat beter matcht), maar nu had ik eens mijn donkerpaarse mantilla weer tevoorschijn gehaald. Mijn eerste mantilla overigens. Wat kleiner dan ik gewend was, maar hij zit nog steeds fijn. En verheugt u, want over een week gaat waarschijnlijk de roze mantilla om.

DSCF6755

2. Met het begin van de Advent komt ook de adventskrans weer op tafel. Ik heb al jaren een klein mega-kitcherig ding. Een leuk kransje vind ik zelf. Krijgen we na de Mis nog een kleintje aangeboden die over was na de kinderwoorddienst. Zegt manlief doodleuk: “en hij is ook leuker dan die van jou.” Ja, en bedankt he.

DSCF6753

3. De afgelopen jaren zorgde ik op de avond voor de 1e zondag van de Advent voor oliebollen. Een soort van oud-en-nieuw, maar dan anders. Dit jaar door alle drukte en vermoeidheid helemaal vergeten. Oeps.

4. Uitgebreid was het niet, maar ons kleine Sinterklaasvierig met het gezin was best leuk. We hadden de cadeautjes op zolder gezet, en voor elkaar en onze grote kleine meid een gedichtje geschreven. Voor ons in klassieke dichtvorm, voor haar in de vorm van een klein boekje. Er was weinig geduld vanuit de grote kleine meid voor de gedichtjes van papa en mama. Nee, haar eigen cadeautjes uitpakken, en die de rest, was toch echt het leukste. En toen ze haar Nijntje-servies had uitgepakt waren we haar geloof ik kwijt. En mama? Die voelde zich enorm geliefd door het prachtige gedicht dat Sinterklaas voor haar gemaakt had.

5. De kleine kleine meid bakeren we vanaf enkele weken na haar geboorte in bij het slapen. Toen ze een paar weken geleden koorts had en nogal hoestte hebben we dat niet kunnen doen en kreeg ze gewoon een slaapzakje aan. Dat leek goed te gaan. Tot twee weken terug. Toen was het de hele tijd bij mama willen liggen en vaak en de borst willen. Dat was even wat te pittig voor deze mama. En dus zijn we sinds begin deze week haar toch weer gaan inbakeren. Het voelt als een stap terug, maar er is nu in de nachten weer een stuk meer rust gekomen en ik kan tussen de voedingen door in ieder geval zo’n drie uurtjes slapen.

6. Kerstliedjes, ik hou er van. Echt. Alleen niet een hele maand vóór Kerstmis (nog voor het begin van de Advent), en dat het dan vervolgens op 27 december ook abrupt weer stopt. Terwijl de kersttijd dan nota bene net begonnen is.

7. Nu het in de avond weer vroeger donker is en de kersttijd nadert, komen er weer vele lichtjes vanuit de huizen. Ik word er altijd zo vrolijk van om op mijn weg heen maar vooral ook terug van het werk (ik ga op de fiets) langs al deze huizen te fietsen en naar binnen te kijken. Nu onze eigen boom nog.

Advertenties

Read Full Post »

  1. We hebben weer een lekker weekendje in het noorden gehad. Het kost altijd behoorlijk wat tijd en energie om alles in te pakken en er naar toe te reizen, maar wat is het fijn even bij de familie te zijn. Zaterdagavond lekker bij mijn ouders op de bank. Zondagmiddag na de Mis in de kathedraal bij broerlief op verjaardagsvisite. Dit keer geen gewii, maar evenzogoed een paar fijne uurtjes.
  2. Toen we de bewuste zaterdagavond op de bank zaten, kwam er na Strictly Come Dancing (op de BBC) een stukje show van Michael McIntyre. Voor het eerst in een tijdje hebben we samen op de bank gezeten en even gelachen om een voorstelling. Voor wie hem niet kent:

  1. Gisteren en vandaag heb ik de eerste twee dagen van de driedaagse cursus Motivational Interviewing gedaan. Of in het Nederlands: motiverende gespreksvoering. Een cursus die al langer op mijn lijstje stond, en die nu in de buurt werd gegeven. De eerste twee dagen vielen al niet tegen, met informatie over fases van verandering, verander- en behoudtaal, soorten reflecties en natuurlijk ook ruimte om te oefenen. De komende weken alvast proberen in de praktijk te oefenen. Mochten jullie dus denken: “huh, wat zegt die nou ineens?”, dan zit ik dus in oefenmodus. Geef me maar een chocolaatje voor de moeite als je het merkt.
  2. Al een paar dagen met zieke kindjes. Of nou ja, gisteren en vandaag: koorts, hangerig en/of huilerig. Afgelopen nacht was dan voor zowel papa (die ontfermde zich over de oudste) als voor mama (die ontfermde zicht over de jongste) nogal vermoeiend en frustrerend. Ik wou zeggen “hopelijk kunnen we dit weekend een beetje bijslapen”, maar dat is een illusie die ik mezelf toch maar niet voor moet houden.
  3. We wonen nu ongeveer driekwart jaar vlak bij Eindhoven. Inmiddels hebben gemerkt dat Eindhoven zijn bijnaam van lichtjesstad (of Lampegat) nogal eer aan doet. Wat een gruwelijke lading stoplichten heeft die stad zeg. Je kunt niet van de ene kant van Eindhoven naar de andere zonder een ziekmakend aantal keer op te trekken en weer te remmen. Blij dat ik even niet meer zwanger ben wat dat betreft.
  4. Afgelopen twee dagen had ik dus cursus, waar ik met de auto naar toe moest. Op een of andere bizarre manier ben ik beide dagen op de terugweg langs een recent ongeval gereden. Wat zit een ongeval dan ook in een klein hoekje. Laten we hopen dat het met de betrokkenen goed afgelopen is.
  5. Vlak voor het slapen gaan bidden we met de oudste nog een kort gebedje. Enkele weken geleden heb ik eens de vraag geïntroduceerd of ze zelf ook nog wat aan Jezus wilde vragen of tegen Hem wilde zeggen. In het begin bleef het stil. Nu komt er een heel verhaal waarvan ik vaak maar een vaag vermoeden heb wat ze bedoelt. Ik vertrouw er maar op dat Jezus het wel snapt. Iets met het Koninkrijk van God is voor kinderen ofzo.

This Ain’t the Lyceum: SQT: School, Spinraza and Some Gift Ideas

Read Full Post »

1. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse avondje met een goede vriendin naar Night of the Proms in Rotterdam. Erg spannend, wat manlief zat die avond dus voor het eerst een hele avond alleen thuis met de twee meisjes, en moest ook de jongste op bed zien te krijgen. Met flesje. Het is aan alle kanten goed gegaan: de meisjes zijn lief gaan slapen en ik heb een fijne avond weg gehad. Ik was alleen wel erg blij toen ik weer thuis was en mijn meisjes weer kon zien.

2. Een van de artiesten was Mel C. De dag erna gingen manlief en ik nog even door met het teruggaan in de tijd met onder andere dit lied:


3. In plaats van in onze eigen parochie kerken, waar op die betreffende zondag een gezinsmis zou zijn, zijn we afgelopen zondag een kwartiertje verder gereden dan gebruikelijk. Zo kwamen we uit bij de oude St. Clemenskerk in Gerwen, een van de kerken van de Pius X. Een klein, maar mooi kerkje. De oudste dochter heeft het voor haar doen goed gedaan, maar was toch wel een afleiding. Maar hoe fijn om met deze liturgie op te gaan naar God, een stukje aanraking van Hemel en aarde. Zoals het zou moeten zijn.

4. Over die kerk gesproken. Dat was dus de oude St. Clemenskerk. Ik snapte niet precies waarom dat oude er bij moest. Tot we er aankwamen en ik heel toevallig op het gebouw er tegenover R.K. Parochie St. Clemens zag staan. Het is dat het er op stond, maar ik had nooit gedacht dat dat gebouw een katholieke kerk zou staan. Beter nog, ik had het niet eens als kerk herkend. Zo een enorm contrast, ik zou bijna willen zeggen tekenend voor die tijd en verdeeldheid in de Katholieke Kerk.

Oude St. Clemenskerk

Nieuwe St. Clemenskerk

5. Onze grote kleine meid is inmiddels bijna 2,5 en heeft voor het eerst haar schoen mogen zetten. Eerst met mama een tekening gemaakt, en daarna mochten papa en mama uiteraard het zangwerk doen. De volgende ogend was ons normaal gesproken erg energieke dame stil, bedachtzaam. Samen met papa werd het cadeautje uitgepakt. Een chocoladeletter, helemaal voor haar alleen. Niet lang erna was het bedachtzame er af en wat het Sinteplaas voor en Sinteplaas na. Mooi om te zien hoe ze er in op gaat. Moeilijk voor ons omdat we eigenlijk keihard aan het liegen zijn, wat enorm tegen ons gevoel in gaat.

6. Als voormalig noorderlingen zeggen we ‘patat’. Gewoon zoals het hoort. Hier in zuid-Nederland zeggen ze friet. Rare mensen. Dit resulteerde gisteren in de volgende conversatie:
Brabantse vriendin tegen grote kleine meid: ‘heb jij een frietje?’
Dochterlief: …
Brabantse vriendin: ‘zeg maar, frietje.’
Dochterlief; *hoofdschuddend* nee, patat!

7. Ik ben nog steeds van het proberen spullen in de winkel te kopen. In een winkel van steen bedoel ik. Waar je spullen uit de schappen pakt en afrekent bij een kassa. Helaas blijken steeds meer winkels een zeer beperkte voorraad te hebben, en ga ik niet drie keer naar een winkel voor een product wat er steeds niet is of waar te weinig van is zodat ik alsnog niet alles heb. En dus zat er deze week niks anders op dan zaken als luiers online bestellen. Ik ga mezelf maar niet schuldig voelen en zometeen nog maar wat dingen bestellen. Maar dan omdat ik gewoon echt niet weet wanneer ik deze dagen cadeautjes moet gaan shoppen.

http://thisaintthelyceum.org/we-dont-celebrate-advent/

 

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Dit is het eerste deel, met het oog op het komende Kerstfeest: de Heilige Aartsengel Gabriël brengt Maria de blijde boodschap.

Wat moet Maria een schrik gehad hebben toen er ineens een engel van God voor haar stond. Dat op zich lijkt me al een enorm indrukwekkende gebeurtenis, life-changing om het zo te zeggen. Profeten kenden ze natuurlijk genoeg in die dagen, maar een engel van God was toch een ander verhaal. Maar dat was nog niet genoeg. Nee, deze engel had uiteraard ook een boodschap voor haar. Die haar wereld nóg een beetje verder op zijn kop zou zetten.

Ze zou mama worden. Huh, wat? Ze was nog maar een jong meisje en alleen nog maar verloofd. Kinderen zou iets zijn voor de toekomst. En toch zou het zo worden. Ze werd mama. Ik kan me de schrik goed voorstellen. Toen ik voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen had wist ik niet hoe ik me moest voelen. Maar blij was ik al snel, want het kindje was zo welkom. Het heeft zo moeten zijn. Met de test van onze jongste dochter was het een ander verhaal: hoe welkom het kindje ook zou zijn, we hadden er nog niet op gerekend. Ik was net – mondeling – aangenomen voor een nieuwe baan. Die ook nog eens aan de andere kant van het land was waar we dan naar toe zouden gaan verhuizen. Hoe gingen we dat in vredesnaam doen, en hoe zouden de mensen op het werk reageren. Nee, zorgen en angsten overschaduwden de blijdschap.

Pas toen ik echt “ja” kon zeggen tegen deze zwangerschap door alles in Gods handen leggen, kwam er iets van rust en vertrouwen. God zou ons nooit iets zwaarders geven dan we aan zouden kunnen. En dus zou ook dit goed op een of andere manier goed gaan. En zo kon ik me verheugen op de komst van een tweede kindje, nu een prachtig lief vrolijk meisje. Ging het zonder moeilijkheden? Uiteraard niet. Maar God beloofd geen vlekkeloze reis, wel een behouden aankomst.

Maria zei ook ja, niet wetend wat haar verloofde zou vinden. Niet wetend hoe ze dit allemaal zou moeten gaan doen en waar het haar zou brengen. Waarschijnlijk weten dat ze alom veroordeeld zou worden. Maar ze zei “ja” en gaf haar leven aan God. Gelukkig maar. Want zo kon onze Heiland ter wereld komen om ons voor altijd te verlossen van het Kwaad. God heeft zoveel bedoelingen met ons. Soms lijken ze ons te zwaar. Maar als we ja zeggen en alles in Gods handen leggen, kunnen we uiteindelijk alles aan wat op ons pad ligt.

 

 

Read Full Post »

1. Sinds de grote kleine meid vast voedsel eet, hebben we een stuk meer fruit in huis. Het overgrote deel wordt door haar zelf opgegeten, maar mama krijgt zo ook wat meer vitamientjes binnen. En ik word gewoon vrolijk van het zien van zo’n schaal met fruit (ja, ook met verpakking vind ik het nog vrolijk).

DSCF6729

2. De grote kleine meid vindt niet alleen fruit lekker, ze vindt ook heel veel andere dingen lekker waar sommige mensen zich nog wel eens over verbazen. Dat kan dan resulteren in een volgende situatie nadat manlief boodschappen heeft gedaan:
Manlief: *kijkt schuldig* ‘ik heb wat lekkers voor de kleine meid gehaald.’
Ik: …..
Manlief: ‘ze vroeg er zelf om.’
Ik: …*nieuwsgierig*
Manlief: *haalt pot augurken tevoorschijn*
Of dat we haar moeten zeggen eerst haar koekje dat ze in haar hand heeft op te eten voordat ze een appel mag eten. Gelukkig vindt ze koekjes bakken met mama wel leuk om te doen. Komt mama ook nog aan haar lekkere trek.

3. Als inmiddels voormalig noorderling was ik heel erg gewend Sint Maarten te vieren. Je weet wel met lampionnen en liedjes langs de deuren en dan vooral heel veel snoep binnenhalen (en boos worden als er mandarijntjes gegeven worden). Nu wonen we in Braboland en daar doen ze er niet aan. Geen leuke Sint Maartenliedjes horen, en later als de meisjes groter zijn ook zelf met ze zingen. Geen lampionnen maken. Nee, hier vieren ze ellufelluf, waar ik dan als noorderling echt totaal niks mee heb. Als de meisjes groter zijn en Sint Maarten in het weekend valt, gaan we mooi maar eens naar opa en oma om het alsnog te vieren. En anders moeten we maar hopen dat Driekoningen voor ons ook qua gevoel een nieuw Sint Maarten wordt.

4. Na een nachtvoeding ben ik niet altijd de helderste. Zo pakte ik deze week ’s nachts het kussen van mijn man af. Om hem toen ik dat ontdekte op zijn hoofd terug te gooien. Gelukkig weet hij er zelf niks meer van af.

5. Ik heb weer eens een lekke band. En zoals het ons brave burgers betaamt hebben we deze zelf geprobeerd te plakken. Wat aanvankelijk goed leek. Tot de avond erna pompen helemaal geen effect meer had. Morgen dus maar naar de fietsenmaker brengen. De ironie wil dat we net vandaag de bestelde fietskar binnengekregen hebben. Die ik nu dus niet kan gebruiken.

DSCF6730

6. De interactie tussen onze grote kleine en onze kleine klein meid is vaak erg leuk om te zien. Als de kleine kleine meid aan het drinken is en de grote kleine meid dichtbij genoeg komt om te kunnen zien, houdt ze op met drinken. Wat deed de grote kleine meid vervolgens: duwde het hoofde van haar zusje tegen mama’s borst en zei: [naam] drinken. Lachbui van papa en mama gegarandeerd.

7. De afgelopen nachten heb ik als leesvoer het boek Orthodoxie van G.K. Chesterton (Uitgeverij de Blauwe Tijger). De eerste pagina’s zijn al veelbelovend, ik ben dus benieuwd wat de rest gaat brengen.

This Aint The Lyceum – how to spend the holidyas with people who disagree with you

 

Read Full Post »

1. De eerste planning voor deze maand voor nieuwe, regelmatige, rubrieken op mijn blog is gelijk al niet gelukt. Ik ben al anderhalve week nogal verkouden met weinig rust bij weer aan het werk gaan en gebroken nachten. Inmiddels zijn beide meisjes ook ziek, dus dat helpt niet mee met de nachtrust.

2. Een van mijn symptomen is een pijnlijke keel met schorre stem, en geen telefoongesprek of Wees-gegroetje kunnen binnen zonder een hoestbui te krijgen. Niet alleen erg onpraktisch op het werk (waar communicatie toch wel het gros van het werk omvat) maar ook bij het bidden van de rozenkrans. Manlief heeft dus de afgelopen avonden de rozenkrans hardop gebeden terwijl ik er naast zat en ik gedachten probeerde mee te bidden. Tussen de hoestbuien door.

3. Het is weer weekend. Dat betekent middagdutjes. Hiephoi.

4. Manlief zag bijzonder uitziend fruit in de supermarkt liggen. Dit bleken cactusvijgen te zijn. Nog nooit gehad. Bijzonder, maar wel lekker. Ik was alleen niet bedacht op die kleine prikkers, die dus bij de eerste keer eten besloten dat mijn rechter duimmuis wel een fijn plekje was om te gaan zitten.

5. Afgelopen zaterdag heb ik met de grote klein meid appelflappen gebakken. Wat is het ontzettend leuk om dat samen te kunnen doen. Want het was echt samen: zij het bladerdeeg pakken en met een beetje aanwijzing de appeltjes met kaneel er op doen. En na het dichtdoen er water overheen doen. Zelf mocht ze pas de volgende dag proeven omdat ze na het bakken naar bed moest. Wij hebben het wel al die avond op kunnen eten (wat nog even spannend was, aangezien we de oven te lang aan hadden laten staan toen ik ineens weer naar boven moest omdat de kleine kleine meid huilde).

6. Hoewel onze nieuwe parochie wel wat Latijn heeft in een deel van de Missen, is het niet zoveel en van dien aard dat het helemaal aan mijn behoefte tegemoet komt, om het netjes uit te drukken. Hoe fijn was het om dan afgelopen zaterdag wel een gezongen Latijnse Prefatie te horen.

7. Al dagen en nachten zit het refrein van dit lied in mijn hoofd (al krijg ik de zinnen dan nooit goed):

This Ain’t The Lyceum – Waitin’ On The Holy Ghost

Read Full Post »

1. Je leest het goed, ik ben weer begonnen met werken. Mijn zwangerschapsverlof is ten einde. Sinds afgelopen woensdag ben ik weer vier dagen per week op de werkvloer te vinden. Van alle kanten weer wennen en vooralsnog erg vermoeiend. Maar ook weer erg fijn om aan met mijn leuke baan bezig te zijn.

2. Om de periode verlof af te sluiten zijn we afgelopen dinsdag met zijn viertjes uit wezen lunchen. Kleine kleine meid in de draagzak, grote kleine meid lekker stuiterig spelend en wij een heerlijke maaltijd. Nu had de grote kleine meid een bord met lekkere poffertjes voor zich, maar dat vond ze blijkbaar minder interessant dan het eten van papa en mama. En dan denk je iets lekkers voor haar uit te zoeken.

1661d6ab-0b57-484c-8aba-076551f92a49

3. Onze grote kleine meid heeft sinds kort een eigen fietsje: een knalroze Hello Kitty fiets, met zijwieltjes, en mandje en zitje achterop (voor een pop). En hoewel ze prima kan trappen en ook een beetje kan sturen gaat het oefenen met fietsen ongeveer zo: begint met trappen – trap – trap – ziet blaadjes “blaadjes in doen” – doet blaadjes in het mandje – wil op de fiets stappen “mamma doen” – mama zet grote kleine meid op de fiets – trap – trap – (ik) “nee, wel sturen” – botst tegen stoeprand aan – mama stuurt bij – trap – “paddestoel”- stapt af – gaat paddenstoelen kijken – pakt een stokje om de paddenstoelen mee te prikken – wandelt door de blaadjes heen – vergeet fiets.

b515433d-1354-4b4c-a001-0697fa3f9e74

4. Over paddenstoelen gesproken: de grote kleine meid vindt die nogal interessant. Op het pleintje vlak voor ons huis staan nu onder andere twee rode paddenstoelen met witgelige stippen. Prachtig om te zien hoe dit haar zo kan fascineren.

e877f6b6-88fe-415a-a5a1-b5a8f2481bbf

5. Hoewel de H. Mis op Allerheiligen rustig en devoot was, werd er hier helaas geen Litanie van Allerheiligen gezongen. Toen besloten manlief en ik om thuis wanneer de dametjes zouden slapen, het zelf maar te doen. En zo zaten we een nogal uitgebreide Litanie te bidden die in mijn oude missaaltje stond. Echt goed zingen kan ik niet, maar volgens mij ging dit aardig. Zelfs met voorzingen van stukken als: Ut domnum apostolicum et omnes ecclesiasticos ordines in sancta religiones conservare digneris.

6. Afgelopen weekend waren voor het eerst weer een weekendje thuis. Uiteraard werd de zondag weer erg druk met H. Mis, lunchen met andere gezinnen in het parochiecentrum en daarna nog langs bij een kraamfeestje. En net die avond zou ik Moussaka maken. Wat we heel erg niet slim toch door hebben laten gaan. Weg rustig weekendje thuis.

7. Sinds vandaag zijn we op mijn werk over op een nieuw elektronisch patiëntendossier. Alle voorbereidingsperikelen zal ik jullie besparen. Maar omdat de data van het ene systeem overgezet moest worden naar het andere, was er vanochtend beperkte patiëntenzorg mogelijk (alleen het hoognodige via noodsetjes). Dit resulteerde in een lege polikliniek, waarbij voor het eerst (naar ik begreep) van de verschillende disciplines en ondersteuning van deze afdeling iedereen bij elkaar zat in de koffiepauze. Onverwachts bijzonder (en gezellig) moment.

Leftover Candy…Not Just For Eating In Secret Anymore

Read Full Post »

Older Posts »