Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘kerkgebouwen’ Category

Lege kerkbanken, krimpende inkomsten, parochiefusies en sluitende kerken. In de meeste bisdommen behoort dit tot de orde van de dag. Een proces dat al jaren en jaren gaande is, en wat voorlopig nog niet lijkt te stoppen. In verhouding met tientallen jaren geleden komen er steeds minder mensen naar de kerk. Niet alleen betekent dit minder opbrengsten, ook al het werk dat bij het reilen en zeilen van een parochie komt kijken moet door steeds minder mensen gedaan worden.

Parochie- en bisdombesturen hebben in deze situatie tot ondankbare taak te zorgen dat de kerk levend en toekomstbestendig blijft danwel weer wordt. Met vele parochies die er financieel zeer slecht voor staan en de voorspelde verdere afname van kerkbezoek bij nu veelal grijze hoofden in de kerk, is het niet verwonderlijk dat er pijnlijke, maar noodzakelijke, keuzes gemaakt moeten worden. Bij veel gelovigen roept dit weerstand op: “hun” kerken worden met sluiting bedreigd, of blijven nog wel open, maar de mensen moeten verder reizen om naar de Mis te gaan zodat er nog sprake kan zijn van een parochiegemeenschap (met vijf mensen in de kerk zitten op zondags is wellicht heel devoot, maar mist toch ook het gemeenschapsaspect). Regelmatig hoor je dan ook geklaag op de besturen: die zouden maar beslissen over de hoofden van de mensen, geen gevoel hebben, sektarisch zijn, en zo kunnen er nog wel meer voorbeelden gevonden worden van wat men er zoal van vindt. In plaats van te klagen, kunnen we echter ook stil gaan staan bij onze “schuld” in deze en wat wij, als gewone gelovigen, wél kunnen doen voor de kerk, hoe we positief bij kunnen dragen.

Financiële bijdrage
Net als bij veel dingen buiten de kerk om, kost de kerk ook geld. Geld voor het onderhoud van de kerkgebouwen, geld voor benodigdheden tijdens de Mis, geld voor bloemstukken, geld voor de koffie en thee na afloop van de Mis, maar ook geld om de energierekening van te betalen, een kostenpost die nogal eens over het hoofd wordt gezien maar die aanzienlijk is. Een parochie zelf heeft vaak maar een beperkt eigen vermogen, en is elk jaar weer afhankelijk van de giften van de gelovigen. Als die geen geld geven, komt er ook niks binnen, en zal een parochie binnen afzienbare tijd een faillissement tegemoet zien.

Als wij de kerk ook maar enigszins belangrijk vinden, dan zorgen we ervoor dat we haar ook financieel ondersteunen, ieder naar eigen kunnen. En dat mag best wat zijn. Een euro per week zal voor de meeste mensen niet bepaald een grote bijdrage zijn, het mag dus best wat meer, je mag het best voelen in je portemonnee. Aan eten, kleren en cadeautjes worden jaarlijkse honderden, zo niet duizenden euro’s uitgegeven, en voor de kerk kan er vervolgens slechts wat kleingeld af. Als je de kerk weinig waard vindt, sure, maar ga dan ook niet klagen wanneer de parochie niet kan voortbestaan.
De jaarlijkse actie Kerkbalans is inmiddels ook weer van start gegaan. Een goed moment om weer eens stil te staan bij hoe belangrijk de kerk eigenlijk voor ons is, wat de kerk ons waard is. En bedenk goed: misschien dat je het niet eens bent met alles wat er in de parochie gebeurt, misschien mag je de priester persoonlijk wat minder, of vind je zijn preken wat te hard of juist te soft..priesters en vrijwilligers zijn er altijd voor beperkte tijd. Een parochie moet generaties op generaties door blijven gaan.

Doorgeven van geloof
Een ander aspect is er eentje die in dit kader regelmatig vergeten wordt. Hoe vaak hoor je wel niet: er zitten zo weinig jongeren in de kerk, zo weinig gezinnen, hoe krijgen we dat toch weer goed. Een hele simpele eerste stap hierin, is het doorgeven van het geloof. Tientallen jaren geleden hebben generaties voor de mijne, waarschijnlijk vanuit oprecht goede bedoelingen, veel geloofszaken overboord gegooid, en hun kinderen weinig tot niets meegegeven over het geloof. En hetgeen dan vaak meegegeven werd, was slechts een slap aftreksel van wat het Katholieke geloof werkelijk is. Is het dan verwonderlijk dat de huidige generatie 20-30-40-ers zo weinig nog naar de kerk komt? Waarom zouden ze, ze weten immers niet wat het geloof uberhaupt inhoudt, laat staan dat het een rol speelt in hun leven. Onbekend maakt onbemind.

Aan de huidige gelovigen dus oh zo belangrijke taak om zich te verdiepen in wat hun geloof daadwerkelijk inhoudt, om het weer de belangrijke plaats in het leven te geven die dit levensbelangrijke aspect toebehoort. Om het vervolgens door te geven aan hun omgeving, met name aan de generaties na hun. Hoewel Onze Lieve Heer wel zo Zijn manieren heeft om mensen een duwtje in de goede richting te geven, is dit een wezenlijk onderdeel van het vitaal en toekomstbestendig houden van het katholieke geloof in ons land.

En nu…actie!
In reactie op alle uitdagingen en moeilijke beslissingen kunnen we dus twee sporen bewandelen: enerzijds klagen over alles en de kerk verder proberen zogenaamd “bij de tijd” te brengen, of we kunnen onze schouders er onder zetten: met de financiële middelen die we hebben naar draaglast bijdragen aan de huidige en toekomstige kerk en met tijd, energie, vertrouwen en hoop het geloof weer nieuw leven inblazen, door de schoonheid van de Kerk te ontdekken en door te geven. Het lijkt me duidelijk welke optie de toekomst heeft.

Read Full Post »

Paar dagen vakantie, mooi weer, fijne mensen en een prachtige omgeving. Dat waren de ingrediënten voor twee mooie dagen in het zuidoostelijkere deel van het land. Daar het Maria Tenhemelopneming was moest een en ander natuurlijk om een Mis heen gepland worden. Gelukkig hebben we priesters in onze vriendenkring, waardoor dat totaal geen probleem was.

San Salvator in ’s Hertogenbosch

Het werd een privémis in de voorheen beruchte San Salvator in ’s Hertogenbosch, waar ze nu een priester hebben waar ze de hemel voor mogen danken. Mis in het Latijn, ad dominum, met in totaal vijf man, de priester inclusief. Erg mooi, hoewel denk ik met de tijd het een stuk soepeler zou gaan. Over het kerkgebouw kan ik kort zijn: de Bossche school is echt absoluut niet mijn stijl. Wat dat betreft was ik blij toen we na lunch genoemde priester even de Zoete Moeder gedag gingen zeggen in de kathedraal: toch iets meer mijn stijl.

Afin, gedag gezegd tegen de eerste priestervriend gingen we op weg naar de tweede, niet veel verder weg, op de locatie waar we anders deze week het vijfde Bootcamp zouden houden (snifsnif). De locatie voelt na twee keer een week daar verblijven (en de keuken als speelplaats gebruiken) toch een beetje als thuis, wat ook te merken was in de manier van doen. Het was gezellig, te veel eten voor het avondeten voor onze neus, en voor we het wisten moesten we alweer weg omdat de priester de Mis nog moest opdragen voor dit Hoogfeest.

Kijk in de st. Stevenskerk op wat voorheen het hoofdaltaar zou moeten zijn.

Wij zijn vervolgens op weg gegaan naar Nijmegen naar een goede vriendin van mij, waar we tot vrij laat hebben zitten praten over van alles en nog wat. De door onweer verlichte lucht was wat minder (gaat leuk worden als ik later kinderen heb), maar was gelukkig over tegen de tijd dat ik onder het dekbed kroop. Diezelfde vriendin gaf ons de dag erna een korte rondleiding door de mooie stad Nijmegen. Mooi, meer gelijkend op Groningen dan ’s Hertogenbosch, wat met de juiste connecties inderdaad meer als een groot dorp voelt. Ook even in de Stevenskerk geweest. Wat een prachtige majestueuze kerk moet dat geweest zijn. Zo zonde dat de protestanten met hun ketterse vernielingsdrang het zo toe moesten takelen.

Kronenburgerpark.

Na een drankje aan de Waalkade en wandeling door Kronenburgerpark (ik wist niet eens dat die in Nijmegen lag) was het tijd om door te rijden naar Malden waar de peetoom van mijn verloofde woont. Leuk om eens kennis te maken – heb je toch een gezicht (en meer) bij de naam zeg maar. Na salademaaltijd drie in twee dagen (gelukkig zijn salades er in allerlei soorten en maten en vaak erg lekker met dit warme weer) afscheid genomen om toch nog enigszins op tijd weer in Groningen terug te komen.

Begon ik eindelijk in slaap te sukkelen, waren we al in Groningen. Twee vermoeiende maar prachtige dagen. Even geen internet, geen sociale media – gewoon even echte contacten. Deze keer geen hele week afzondering nodig gehad om dat te beseffen, maar twee dagen met liefde, vriendschap en genieten van Gods mooie schepping.

 

Hier geen foto van maken was simpelweg geen optie.

Read Full Post »

Een paar jaar geleden organiseerde ik samen met een aantal andere jongeren activiteiten met protestantse inslag op een camping. In die tijd was ik net een beetje begonnen wat aan het geloof te snuffelen. Echt verschil tussen protestant en katholiek kende ik toen nog niet. Het waren Het waren mooie weken, waarin ik veel geleerd heb over het christelijk geloof. Ik heb gezien hoe mooi het kon zijn, en hoe enthousiast en vol van geloof de mensen van uiteenlopende leeftijden waren. Toch merkte ik ook toen al dat er wat miste. Hoe mooi en rijk het ook leek, het was tegelijkertijd arm.

Inmiddels zit ik wekelijks in de Mis, onbloedig offer van Christus, opgedragen door de priester, in lijn met de apostelen, en nog verder teruggaand tot de eerste priesters in het Oude Testament, in een prachtige kerk, versierd zoals ook de Ark van het Verbond in opdracht van God rijkelijk versierd was. Gezangen en wierook stijgen op als in de oude tempeldienst. We knielen, uiting van onze nederigheid maar meer nog in Aanbidding van God, we staan om ons geloof te belijden en we zitten om te luisteren naar het Woord van God zoals overgeleverd is.  We bidden tot God – Vader, Zoon en Heilige Geest – en doen dat samen met hen die ons in ver en recent verleden hierin zijn voorgegaan.

Alles wat we doen tot meerdere glorie van God. Vreugde om wat ons geschonken is, dankbaar voor de oneindige en onbegrijpelijke liefde en barmhartigheid van Hem die ons geschapen heeft en die ons Zijn eniggeboren Zoon geschonken heeft. Wetend en hopend op een leven hierna, waarin we Hem van aangezicht tot aangezicht zullen zien. Ons laten voeden, elke dag van ons leven, om te leven zoals Hij het wil en hoe Hij ons geschapen heeft.

Thuis, in de prachtige familie van de Kerk van Christus op aarde. Een verscheidenheid in een overkoepelende eenheid, waarbij de Paus, opvolger van Petrus en plaatsbekleder van Christus op aarde, zichtbaar symbool van deze eenheid is. Hoe heerlijk de rijkdom van het katholieke geloof. Hoe heerlijk wat Hij ingesteld heeft en waar we dag en nacht in, van en door mogen leven.

Read Full Post »