Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘levensverhaal’ Category

Vervolg op Van katholiek naar katholiek – deel 4: de basics herontdekken, en zoals het nu lijkt tevens het laatste deel.

De basics van het christelijke geloof waren ondertussen deel van m’n dagelijks leven geworden. Het waren dingen die ik in mijn jeugd wel wat geleerd heb, verhalen die ik op zich wel kende, maar die nu pas een beetje op hun plek vielen. Toch was dit slechts het begin.

Ongeveer een half jaar na de eerste keer in Norg kwam ik na een periode van afwezigheid weer bij de studentenparochie in Groningen. Daar maakte ik kennis met jongeren die nieuwsgierig waren naar het katholieke geloof, en die ook probeerden ernaar te leven. Via hen leerde ik meerdere katholieke jongeren kennen met allerlei verschillende achtergronden, maar met een ding in ieder geval gemeenschappelijk: het katholieke geloof aan het ontdekken en te beleven. Ze lieten me kennis maken met een tweeduizend jaar oude Traditie, die z’n wortels heeft in een nog oudere traditie, met het geloof waarin ik opgevoed was, maar die toch ook weer totaal anders was dan dat geloof.

Hoewel ik aan de ene kant me mee liet nemen door de roze wolk waar ik toen op zat, en het allemaal prachtig vond, was er toch een deel van mij nog hard aan het protesteren tegen alles. Want hoewel ik beetje bij beetje leerde over de achtergronden van de Kerkelijke Leer, meende een deel van mij nog steeds dat ze het beter wist. Hetgeen m’n ouders meegegeven hadden – zelf denken, ieder z’n eigen keuzen laten maken, en toch iets van een afkeer van Rome – bleek toch best sterk te zijn, en zorgde af en toe voor een behoorlijke rem. Toch heeft me dit ook veel opgeleverd, door kritisch te kijken naar hetgeen Rome leert. En in tegenstelling tot wat veel mensen zouden verwachten, werd het voor mij steeds meer de waarheid.

Langzaam maar zeker had ik het gevoel thuis te komen, het klopte gewoon. Ik was een katholiek die weer thuis kwam in de Katholieke Kerk.

Advertenties

Read Full Post »

Na een periode van enige rust, nu het vervolg op de drie blogs “van katholiek naar katholiek”. Waarschijnlijk minder boeiend dan de eerste drie delen, maar evenzogoed iets waarvan ik denk dat het bij het verhaal hoort.

Deel 1: kinderjaartjes
Deel 2: adolescentie ofzo
Deel 3: Palmzondagweekdn 2007

Ok, we zitten nu dus een paar jaar terug toen het vlammetje aangestoken werd. Maar net als bij het vlammetje van een verliefdheid bijvoorbeeld is het de vraag of en zo ja, wat je ermee gaat doen. Waar ik normaal gesproken gevoelens weg probeerde te drukken en eigenlijk op m’n verstand af ging, had ik me op dat moment voornamelijk laten leiden door m’n gevoel, niet wetend waar het me zou brengen. Ik wilde iets doen met m’n geloof, ik wilde meer weten, meer beleven, het delen met anderen.

En zo vond ik mij de zomer daarop twee weken op een zandvlakte in de bossen bij Norg: Interkerkelijk Recreatiewerk, kortweg IKR. Met een groepje christelijke jongeren twee weken activiteiten organiseren voor vakantiegangers, zowel geloofsgerelateerde als niet-gerelateerde dingen. Algemeen christelijk, samen de basics van je geloof uitdragen, er zijn voor de vakantiegangers, maar ook zeker samen zijn als jongeren, elkaar leren kennen, het over je geloof hebben op een vrije manier.

Twee weken die me meer over God, mijn mede-christenen en mezelf hebben geleerd. Het jaar daarop heb ik dit nog een keer gedaan. Toen was er een pastorale avond die me nog vrij goed bij staat. We zaten samen in de kring, samen liederen te zingen en te bidden. En het voelde zo vertrouwd en fijn, alsof Hij op dat moment bijna tastbaar aanwezig was. Onderstaand nummer doet me nog steeds terugdenken aan dat moment.

En zo leerde ik de basics van het christelijke geloof opnieuw: Wie God is, wie Christus is, waarom hij in de wereld gekomen is en dat Hij voor ons gestorven is. Hoeveel vreugde het geloof kan geven, dat je niet de enige bent. Maar dat dit slechts het begin was van een steeds verder gaande reis, dat had ik toen niet kunnen vermoeden.

Wordt vervolgd door deel 5: duik in de katholieke wereld.

Read Full Post »

Vervolg op deel 2: adolescentie ofzo.

Dit alles heeft echter niet een vuur doen aanwakkeren. Ja, de katholieke kerk was me dierbaar, ik was er thuis, maar hoe en wat, en waarom, dat had je me toen niet moeten vragen. Eigenlijk een beetje als een liefde voor iemand: je vindt die ander mooi en leuk, en voelt je aangetrokken tot die ander, maar waarom, daar heb je lang niet altijd een idee van.

Tot Palmzondag 2007. Het bisdom Groningen Leeuwarden organiseerde een Palmzondagweekend voor de jongeren. Inmiddels was er zoals in de vorige twee stukken te lezen toch iets van een vlammetje aan het wakkeren, een nieuwsgierigheid die tot dan toe eigenlijk behoorlijk weggestopt was en aan het dringen was om naar buiten te komen. Ik besloot om me op te geven, niet wetend wat mij te wachten stond.

Het bleek een prachtige ervaring te zijn: samen eten met andere katholieke jongeren, samen bidden, een uitleg over een Bijbeltekst door de jongerenwerker…dit alles kende ik niet. Als nieuweling werd ik met open armen ontvangen, werd ik opgenomen in de groep, als een zuster zou je kunnen zeggen. Alleen dit al heeft een diepe indruk achter gelaten.
Maar dit was slechts bijzaak bij de andere ervaring: Eucharistische Aanbidding en Biecht. Twee dingen die mij totaal onbekend waren. Ok, de Biecht niet echt, maar die kende ik alleen van de verhalen van mijn ouders en oma, en dan vooral in negatieve zin. Of ik toen ook al het besef had dat Christus daadwerkelijk aanwezig was in de Hostie weet ik niet, maar dat ik die Aanbidding als bijzonder ervaren heb dat weet ik nog wel. Momenten van stilte, afgewisseld met een aantal liederen, een manier van Aanbidding die mij tot op de dag van vandaag nog steeds raakt.

En ja, toen zat ik daar, in de bank. Er was van te voren een inleidend praatje over de Biecht gehouden, en ik zag dat de een na de ander ging biechten. En ik wist het niet, ik wist niet wat ik moest doen. Want ja, wat moest ik zeggen, hoe wist ik wat ik fout had gedaan, en zou ik het wel durven, wat zou de priester wel niet van me denken. Toch ben ik op een of andere manier uit de bank gestapt en ben ik voor het eerste in m’n leven – ik was toen negentien – gaan biechten.

En het was fijn. Ok, het ging behoorlijk hakkelend allemaal, en zo terugkijkend heb ik toen ook een heleboel vergeten te zeggen. Maar het was een begin, een eerste keer. Het voelde alsof ik begonnen was met een opruiming, een opruiming die nog wel even tijd nodig zou hebben.

Thuis gekomen van dit weekend zat ik vol gedachten en emoties van deze bijzondere ervaringen. Het vlammetje was duidelijk aangewakkerd en voorlopig nog niet van plan om uit te doven.

Wordt vervolgd door deel 4: de basics herontdekken

Read Full Post »

Vervolg op deel 1: kinderjaartjes

Zo ging het een aantal jaren door: regelmatig bidden, een keertje per maand naar de kerk, catechese tot aan mijn Vormsel, maar praten over God, praten over wat het geloof kan betekenen, nee, dat was niet echt iets wat een deel van mijn dagelijks leven was.

Ja, op een of andere manier was ik soms toch trots om katholiek te zijn, wanneer er bijvoorbeeld een katholiek feest was of toen we met school in Rome kerken gingen bezoeken. Maar natuurlijk niet wanneer het ging over de leer van de kerk. Niet dat ik daar toen nou zo bekend mee was, maar wanneer zulke dingen ter sprake kwamen dan was ik daar natuurlijk niet voor, ik had toch immers m’n eigen verstand, en ik was toch ook echt gewoon normaal. Een houding waar ik toen eigenlijk prima mee kon leven, een houding die was zoals de houding van de mensen om me heen.

Een half jaar na mijn Vormsel overleed mijn opa, na een ziektebed van twee/drie weken. Hij was een erg gelovig man als ik mijn ouders mag geloven, maar wel met vele keerzijden daarbij. Op een of andere manier voelde ik daarna de drang opkomen om iets voor de kerk te gaan doen. Dat wilde ik eigenlijk al langere tijd, maar het was er nooit echt van gekomen. Maar toen mijn opa overleed besefte ik dat ik niet steeds dingen uit kon stellen. En zo ben ik lectrice geworden. Als kind had ik al vaker lezingen gedaan in de kerk: bij gezinsvieringen (al hadden we er daar niet echt veel van), na de kinderwoorddienst wanneer we op de ster voor het altaar ons verhaal mochten vertellen en eigenlijk altijd een gebedje deden, en bij mijn Vormsel. De lezing bij dat laatste was – terugkijkend – eigenlijk een best toepasselijke tekst: over de kerk als lichaam met haar vele ledematen.
Anyway, ik werd dus lectrice, wat inhield dat ik eens in de maand/twee maanden diende tijdens de Mis, waarbij ik de eerste en tweede lezing en de voorbeden deed, de Hosties uit het Tabernakel haalde en Communie uitreikte. Een taak die ik met veel plezier deed, al had ik de eerste paar jaren niet het besef van de Eucharistie wat ik nu heb. Me eerbiedig gedragen in de Mis was iets wat voor mij toch wel vanzelfsprekend was, ik hield er niet van wanneer mensen zich luidruchtig en zonder respect voor de plek waar ze waren gedroegen.

Dit alles heeft echter niet een vuur doen aanwakkeren. Ja, de katholieke kerk was me dierbaar, ik was er thuis, maar hoe en wat, en waarom, dat had je me toen niet moeten vragen. Eigenlijk een beetje als een liefde voor iemand: je vindt die ander mooi en leuk, en voelt je aangetrokken tot die ander, maar waarom, daar heb je lang niet altijd een idee van.

Wordt vervolgd door deel 3: Palmzondagweekend 2007

Read Full Post »

Kattekliek heeft haar vijfdelige verhaal over haar terugkomen tot het katholieke geloof online gezet. Onder andere op haar verzoek hierbij mijn verhaal, die waarschijnlijk niet zo spectaculair zal zijn als die van haar of als sommige andere getuigenissen, en mogelijk iets langdradiger. Maar toch, elk getuigenis is er een toch?

Voor de helderheid begin ik zelf bij m’n jeugdjaren. Een priester heeft me ooit gezegd: schrijf eens je levensverhaal op, en zie dan waar God in je leven aan het werk is geweest. En dat doe ik dus maar, sort of.
Iets meer dan een maandje na m’n geboorte werd ik gedoopt, op m’n zevende Eerste Heilige Communie gedaan en op m’n vijftiende het Heilig Vormsel ontvangen. Mijn ouders hebben allebei een katholieke opvoeding gehad – zeg maar gerust dat ik in een katholieke familie geboren ben – en hebben hun kinderen daar ook en ander van mee proberen te geven. Voor het eten werd er altijd gezamenlijk gebeden, evenals voor het slapen gaan. Ik weet nog wel hoe ik op een avond vrij boos ben geworden op m’n moeder omdat ze dacht dat ik al sliep en me dus niet geroepen had om te gaan bidden samen met m’n broertjes.

M’n moeder (ik meende m’n vader ook een tijdje) was een van de ouders die eens in de zoveel tijd de kinderwoorddienst verzorgde. Zodoende zat ik in ieder geval op die zondagen in de kerk, maar veel van de overige weekenden eigenlijk ook wel. Wat ik er, naast de kinderverhalen, allemaal daadwerkelijk van meegekregen heb toen weet ik niet, maar de kerk is eigenlijk altijd een plaats geweest waar ik toch iets van thuis was. In de loop van de jaren werd het kerkbezoek voor mij echter wel wat minder, gezien de judotoernooien die ik wel eens op zondag had, maar ook door speciale trainingen op de zondag (eerst 1 keer per 3 weken, later 2 keer per 3 weken) van twaalf tot twee uur. Na m’n Eerste Communie heb ik tot het einde van de basisschool kindercatechese gevolgd, waar ik eigenlijk bijna alleen maar goede herinneringen aan heb. Hoe leuk ik het vond om samen met een aantal meiden vooraan bij de piano te staan en de middag met een lied uit de rooie bundel (gezangen voor liturgie) te beginnen terwijl pastoor het begeleidde op de piano, om daarna in kleinere groepjes uiteen te gaan om je te verdiepen in een aantal verhalen. Als ik het me goed herinner was er per groep ook een gebedenboekje, dat elke keer aan iemand anders van het groepje meegegeven werd, die dan een gebedje er in moest schrijven wat de keer daarop gebeden werd. Een mooi gebruik vind ik zelf. Elk jaar op Tweede Kerstdag was er een gezinsviering, waarbij het kerstverhaal uitgebeeld werd middels een toneelstuk. Mijn mooiste rol was toch wel die van Maria, waarbij ik een echte baby vast mocht houden, die natuurlijk Kindeke Jezus voor moest stellen.

Mijn ouders hadden mij op een katholieke basisschool geplaatst, wat naar mijn idee het katholieke best weg zou mogen halen, op veel punten in ieder geval. Katholiek onderwijs? Nee, het katholieke bestond eigenlijk alleen uit het een keer per jaar met de hele school naar de Kerk gaan voor een openingsviering, tijdens de Advent elke dag een kaarsje en een gebedje en natuurlijk een kerstspel. Maar verder? Van de paar dingen die ik me herinner uit die tijd was ik een van de weinigen die iets van de Bijbel wist, soms zelfs meer dan de leerkrachten, en werd ik daarnaast gepest onder andere omdat ik katholiek was. Daar snap ik tot op heden nog steeds geen snars van.

Wordt vervolgd door deel 2: adolescentie, ofzo

Read Full Post »