Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘maria’ Category

1. Met het einde van de kersttijd (in gewone vorm van de liturgie) hebben we ook onze boom er maar uit gedaan. Iets met hangende takken enzo (de kerststal staat nog wel, of beter gezegd, alle vormen van kerststal die in het huis zijn). De boom was echter te groot om gewoon naar buiten te tillen en moest dus bijgeknipt worden. De grote kleine meid hoort haar papa dat zeggen en komt vervolgens vol zelfvertrouwen aanlopen met een knutselschaar.

2. Het veranderde eetpatroon waar ik het vorige week over had houden we vooralsnog goed vol. Beter nog, het gaat eigenlijk best goed. Nog steeds wennen met andere smaken en texturen, maar ik voel me een stuk prettiger door de dag heen. Maar nooit gedacht dat ik kwark met bessen en noten zou eten, of havermout met banaan en snippers pure chocola. Of een lunch van couscous met gedroogde vijgen, geitenkaas, appel en mandarijn.

3. Toen lag ze daar opeens. Op haar buik. Terwijl haar zus, die het nogal leuk vindt haar zusje – hardhandig – op de buik te rollen, gewoon naast ons zat. Ze wil het trucje nog niet aan ons laten zien, maar ze kan het. Hiephoi.

4. Afgelopen zondagochtend een wat onverwachte (zaterdagavond besloten) Mis in buitengewone vorm bijgewoond. En hoewel het weer behoorlijk pittig was met onze grote kleine meid, merkte mijn man op dat hij toch veel meegekregen heeft van de Mis. Of beter gezegd, de Mis was zo vanzelfsprekend, rustig en zonder onverwachte dingen, dat je gewoon altijd weet waar je zit in de Mis, wat er gedaan wordt en dat je er op kunt vertrouwen dat de priester doet wat hij moet doen. Dat is toch eigenlijk best wel erg fijn.

5. Kinderkledingmaten. Wat een frustratie. 62 is 56, 56 is 68, 68 is 62, 62 is 50. En dan niet alleen tussen de verschillende kledingmerken/winkelketens (dat snap ik ergens nog wel), maar wanneer ook binnen een merk dit soort variatie voorkomt ben ik toch het spoor wel even bijster. En gefrustreerd.

6. Ik heb een mooi vak. Echt. Een heel positief vak eigenlijk, omdat we mensen ondanks hun aandoening weer proberen beter te laten functioneren. Maar het is ook een vak van veel overleggen met allerlei verschillende hulpverleners (in mijn geval diverse hulpverleners buiten het ziekenhuis). Nu is het zo dat iedereen druk is, op andere dagen vrij is etc. En ik dus regelmatig een uur allemaal belletjes aan het doen kan zijn zonder dat ik ook maar één overleg heb kunnen plegen. Kunnen we niet gewoon afspreken dat we allemaal vaste momenten op een dag hebben die we in ieder geval vrij houden voor dit soort overleggen?

7. Wees gegoet Maia, vol genade, Heer met u. Gezegende onder vouwen en gezegend vrucht schoot Jezus. Heilige Maia, Moeder God, bid voor ons nu soot. Amen. Aldus het Wees Gegroet volgens de grote kleine meid. Dat ze zelf wil bidden na ons “Ik ga slapen ik ben moe”-gebed. We hebben nog veel te leren als het aankomt op een kind rustig houden in de kerk, maar wat het bidden betreft denk ik dat we ons toch wel in de goede richting bewegen.

 

En aan alle lieve lezers: sorry dat het weer zo rustig en jullie het alleen met de Quick Takes moesten doen deze dagen. De energie is beperkt, maar lijkt weer heel klein beetje soms wat beter. De gedachten zijn er wel, de eerste stukjes op digitaal papier ook, maar er komen binnenkort weer gewone blogjes aan.

En niet vergeten weer even naar de host te gaan.

Advertenties

Read Full Post »

1. Van de vrijdag op zaterdag voor Kerstmis besloot de grote klein meid ziek te worden. Om net op tijd voor Kerstmis weer beter te zijn. De avond van de 1e Kerstdag werd mijn moeder ziek. Twee dagen later in milde mate gevolgd door mijn man en nog een dag later mocht ik er zelf aan geloven. Gisteren daarom eerder thuisgekomen uit het werk om in de middag een paar uurtjes te slapen en om in de avond al om kwart voor negen in bed te liggen. Vandaag gaat het gelukkig alweer wat beter. Hopelijk dat de jaarwisseling zonder gekke dingen gaat verlopen.

2. Naar de Mis gaan als gezin is deze jaren toch wat een uitdaging. Combinatie van peuter, baby die een redelijk ritme heeft ’s nachts en planning met de familie. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat manlief een prachtige Nachtmis heeft gehad in de Groninger kathedraal terwijl ik op de meisjes lette. En ik in de ochtend in Sneek naar de Hoogmis gegaan ben in mijn eentje.

Die genoemde Hoogmis was op zich erg mooi. Ik heb me in geen tijden zo dichtbij God gevoeld. Maar what the heck zitten ze het eucharistisch gebed te vernachelen door er ineens allemaal gezongen tekst door te doen. Het meest heilige, stille moment van de gehele Mis aan flarden. En dat terwijl de rest van de Mis (op de schuldbelijdenis na) mooi was, met oa prachtige missetting, psalm na de eerste lezing en zelfs de Prefatie en Onze Vader in het Latijn.

20171229_202913

3. “Uit de mond van kinderen hebt Gij u de lofzang bereid”. Hoe waar ook weer. De grote kleine meid vindt het maar wat mooi als ze een kerststal ziet om dan heel hard “baby Jezus!” te roepen.

4. De liederen die we in de Advent samen zongen hebben plaatsgemaakt voor kerstliederen. Een van de favorieten is toch wel:

5. De kerstversiering in huis is wat karig dit jaar. Voor Kerst weinig tijd en energie voor gehad (allang blij dat er enkele kerstkaarten op tijd de deur uit zijn gegaan – ook veel minder en later dan gebruikelijk). Maar gelukkig begint de Kersttijd pas met Kerstmis, en dus ga ik proberen morgen – afgelopen dagen werd hem niet echt met de ziekte – om het huis nog wat meer in Kerststemming te brengen: kaarten ophangen, nog wat extra lichtjes hier en daar. De raamschildering mogelijk vervangen van adventskalender naar kersttekening.

6. Vandaag was de laatste werkdag van 2017. Op de polikliniek waren er weinig collega artsen aanwezig. In de ochtend had ik geloof ik het drukste spreekuur, in de middag een collega van het andere op de poli zittende specialisme. De gang waar we zaten was in de middag grotendeels donker. En dan altijd mooi om bij het weggaan te kunnen zeggen: “tot volgend jaar!”

7. Oh, ik geloof dat de beste host van de 7QTS (http://thisaintthelyceum.org/sqt-merry-christmas-im-a-unicorn/) wil weten wat het favoriete kerstcadeautje was. Voor mij was dat toch wel de CD met Maria-liederen van Radio Maria. Die hebben we gelijk op de terugweg naar huis gedraaid.

 

Read Full Post »

Deze blog maakt onderdeel van uit van de reeks “wereldse gedachten bij de geheimen”, waarbij vanuit mijn dagelijkse oogpunt en beslommeringen naar de geheimen van de rozenkrans wordt gekeken. Vandaag het tweede deel: Maria bezoekt haar nicht Elisabeth.

Maria hoeft nergens bang voor te zijn: God is met haar, ze draagt immers Zijn Zoon. Ook heeft ze een lieve en getrouwe verloofde aan haar zij. Een mooie basis voor het moederschap zou je kunnen zeggen. En toch gaat ook zij voor een periode naar haar familie toe. Naar wat ik wel eens gehoord heb niet ongebruikelijk in die tijd.

De woorden van Elisabeth en daarna het Magnificat van Maria zijn natuurlijk erg bekend. Maar wat mij raakt, is de nabijheid van de twee vrouwen. Ze zijn blij om elkaar te zien en blij om de groeiende mensjes in hun schoot. Ze kunnen delen. Delen in de vreugde van het moeder worden (eigenlijk al zijn) en van Gods plan met hen. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat ze ook de lasten delen. Ook voor deze twee door God gezegende vrouwen zal de zwangerschap toch wel zware kanten hebben stel ik me zo voor.

Het troost me dat zelfs de moeder van de Heer geborgenheid en liefde van anderen zoekt. In tijden van vreugde en in tijden van verdriet. Als ik moe ben of verdrietig, of juist blij en dankbaar, Moeder Maria kent deze gevoelens en gedachten maar al te goed. Ik mag me ook bij haar geborgen weten. Ik mag weten dat ik het niet alleen hoef te doen, en ik mag weten dat ik al deze emoties ook mag hebben.

Maria, wees mij altijd nabij.

Read Full Post »

Alleluia, een verboden woord in de vastentijd. Ik heb iemand wel eens horen zeggen: last van de Franse ziekte aan het begin van de vastentijd (er halverwege het woord achter komen dat je het niet moet zeggen en dan abrupt ophouden).

En als Pasen dan aangebroken is. Ja, dan mag het ook los. Alleluia hier en Alleluia daar (ik raad ten zeerste aan om de Completen deze dagen te gaan bidden).

Maar waar ik toch het meeste naar uit kijk…het heerlijk uit volle borst kunnen zingen van het Regina Caeli.

Read Full Post »

Reeds enkele weken wordt er wereldwijd bericht over gruwelijkheden in Irak die begaan worden door ISIS. Christenen, maar ook alle andersgelovigen, worden voor de keus gezet zich tot de islam te bekeren of te sterven. Ze vluchtten massaal, hun geloof verzaken ze niet. Huizen van christenen worden door leden van de ISIS gemarkeerd met de Arabische letter N, Nazarener. Wie niet vlucht en zich niet bekeerd wordt onthoofd, verkracht, opgehangen en wat er verder nog maar in de duistere hoeken van het menselijk brein zit. Inmiddels lijken ook de Nederlandse media uit hun zomerslaap te ontwaken en beginnen deze berichten zich ook hier te verspreiden. Weliswaar ligt de nadruk met name op de andere minderheidsgroeperingen, over de massale vervolging van de christenen wordt veelal nog gezwegen. Maar in ieder geval lijkt er inmiddels aandacht voor. De meeste politieke partijen in ons land blijven helaas nog graag ontkennen dat er sprake is van systematische vervolging.

Vele christenen over de gehele wereld verenigen zich in gebed. In Enschede vond recent een stille toch plaats om aandacht te vragen voor het lot van de vervolgde christenen. Op Twitter en Facebook hebben velen hun profielfoto vervangen door een afbeelding van de Arabische letter N, in solidariteit met onze medebroeders- en zusters in Christus. Ook de Kluiskerk van Onze Lieve van de Besloten Tuin in Warfhuizen had vanmiddag een moment van gebed hiervoor. Tijdens het Sacramentslof werd, op speciale voorspraak van de Heilige Philomena – martelares uit de Romeinse tijd -, gebeden voor de vervolgde christenen, en andere minderheden, in Syrië en Irak. Een kleine groep mensen, het was een vrij last-minute idee om dit te doen, maar een intiem, goed en mooi moment, zoals eigenlijk altijd het geval is bij dergelijke gebedsmomenten in de Kluis. Er werd gezongen (of althans, mijn man en ik probeerden mee te zingen met de kluisbroeder, maar aan diens niveau is moeilijk te tippen) en gebeden, en in een overweging bracht de Broeder het leed dichter naar ons hart toe, spoorde hij ons aan om te blijven bidden, ook aandacht te blijven vragen voor deze vervolging. Het zijn onze medebroeders- en zusters, nota bene in de regio waar het christendom ontstaan is.

Nun - de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als  christenen.

Nun – de arabische letter N. Inmiddels internationaal teken van verbondenheid als christenen.

 

Aan het einde van het Lof was er nog gelegenheid om de reliek van de Heilige Philomena te vereren. Een heilige die zich na een eerste suggestie om tot haar te bidden (suggestie van dezelfde kluisbroeder overigens), een plekje in mijn hart heeft weten te veroveren, en me nu stiekem erg dierbaar is. Haar reliek te mogen kussen was dan ook een prachtig geschenk.

Thuisgekomen bereikt mij via Twitter het bericht dat een priesterstudent in Utrecht die een T-shirt droeg met daarop de arabische letter N bespuugd is met de bedreiging: we gaan jullie allemaal vermoorden, jullie zullen van de aarde verdwijnen. Ineens was het niet meer een ver-van-mijn-bed-show, maar iets wat in onze eigen steden gebeurt. Gebed en uitkomen voor het geloof en voor onze vervolgde broeders en zusters is hard nodig. Hier in dit huis werd al gebeden, maar zal vanaf nu (hopelijk) met meer aandacht en hart gedaan worden.

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin - een Moeder van Smarten - stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin – een Moeder van Smarten – stond er weer prachtig bij, helemaal nu met haar nieuwe hart (hart doorboord met 7 zwaarden, passen bij een Moeder van Smarten).

Read Full Post »


1. De Paaswake afgelopen zaterdag was ontzettend mooi, waarbij er ook drie mensen in de Kerk opgenomen werden. De Hoogmis van Pasen was zoals ik al dacht echt een groot alleluia-festijn. Hoe heerlijk om katholiek te zijn. Christus resurrexit, Alleluia.

2. Het probleem van het knipperende motormanagementlampje is opgelost. Na aardig wat analyse door de garage met nog ruggespraak en analyse door bevriende FIAT-garage bleek het probleem in de software te liggen. Ik kan zeggen, het is erg fijn om zonder knipperend storingslampje te rijden.

3. Door omstandigheden bij de garage had ik gisteren een wel hele luxe leenauto: een Audi A4 station. Groot, luxe ding. Reed niet onaardig. Maar het is niet mijn auto: te laag en te weinig zicht over de weg. Doe mij maar mijn eigen lieve Pandaatje.

4. Vandaag het bericht gekregen dat een van de erg actieve vrijwilligers in onze parochie plotseling overleden is. Een vrijwilliger die ik graag mocht, ondanks dat hij nogal eens nors en chaotisch kon zijn. Ik zal hem missen. Moge hij rust vinden bij Onze Lieve Heer.

5. Zojuist voor het eerst in jaren weer de film Mary Poppins gezien. Een familiefilm zoals ze tegenwoordig nauwelijks nog maken. Zonde eigenlijk. Eens even geen films over allerlei eigentijdse immorele dingen, maar een fijne familiefilm waarin het gezin, liefde en vreugde centraal staan.
Update: na een Twitter-berichtje besef ik dat er gelukkig ook nog leuke eigentijdse familiefilms zijn, dus een iets minder pessimistische aanvulling.

6. Even een beetje Bijbelse humor:

7. Het is paastijd, tijd dus voor het Regina Caeli. Een prachtige, jubelende, Mariahymne. Mijn verloofde vindt de hymne vreemd genoeg niet mooi, maar dat weerhoudt mij er niet van het niet luidkeels (en vals) in te zetten en hier nog eens te posten: 

Read Full Post »

Wanneer ik er precies mee begonnen ben weet ik niet, alleen dat ik het al een tijdje doe: wanneer ik niet kan slapen door een lading onrust in m’n hoofd de rozenkrans er bij pakken. Ik weet nog goed hoe ik tijdens het Interkerkelijke Recreatiewerk in Norg een aantal jaren terug in slaap gevallen ben met een rozenkrans in m’n hand, en m’n teamgenoten de volgende dag allerlei vragen hadden en ik er daarna nog geregeld aan herinnerd werd. Heb het de week die we nog samen doorbrachten maar niet meer gedaan, want ik ben er niet zo goed in op m’n buik de rozenkrans te bidden. En op m’n rug slapen moest ik toen maar niet meer doen vanwege m’n gesnurk. Maar dat terzijde.

Schaapjes tellen, maar dan anders. Sommigen zullen het wellicht beledigend vinden, omdat ik het vooral voor een rustgevende reden doe. Ik vind het zelf een van de fijnste manieren om in slaap te vallen: dicht bij ons aller Moeder, veilig in haar armen, beschermd van het kwade. Volgens zou elk kind het prettig vinden om bij een lieve moeder in slaap te vallen, wetend dat geen kwaad je kan deren. Dat ik er op deze manier nog een paar gebedjes bij zeg voor het slapengaan is alleen maar mooi meegenomen.

Read Full Post »

Older Posts »